Muziek.nl

Paul Weller - Wake Up the Nation

Bart Nijman | Albumrecensies - Rock | 15 juli 2010

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

“I wasn’t even thinking of doing another record”, zegt Paul Weller in de eerste zin van het hoesboekje van Wake Up the Nation, zijn laatste boreling. “Na 22 Dreams was de inspiratie even op en had ik alleen wat los krabbelwerk liggen”, legt hij die gedachte uit. Toch heeft hij dat zootje krabbels bij elkaar weten te rapen in een slechts 40 minuten durend maar zestien nummers tellend album, dat een vurige Weller laat horen die verschillende stijlen in die krappe drie kwartier door elkaar husselt.

Paul Weller - Wake Up the Nation

Met het openingsnummer laat hij er geen gras over groeien. Een wild en aanhoudend pianoriedeltje en een orgeltje geven een soort saloonidee in het wilde westen, zeker in combinatie met de wetenschap dat het nummer Moonshine heet. Weller danst en zingt op de bar. Maar wacht eens, was Weller niet de man die zich sinds The Jam en The Style Council voornamelijk terugtrok in modieuze pop-rock, waarbij nummers als Wild Wood, You Do Something To Me en Mermaids het diepst in het collectieve geheugen gegrifd werden?

Geen modieuze pop-rock op Wake Up the Nation. De plaat moest ‘urban and though, quite metallic sounding’ worden, met de bedoeling om de haast en beklemming van het modern stadsleven te onderstrepen, zoals op de titeltrack naar voren komt in de zinsnede “What with the death of the post box, nowhere feels home”, maar de haast wordt ook geïllustreerd op het gejaagde Fast Car

/ Slow Traffic. De boodschap die Weller wil overbrengen is die zoals hij op het pschychedelisch-jachtige Find the Torch, Burn the Plans naar voren komt: “Live your life if you can”. Ruimte voor een eigen overpeinzing is er ook, op het aan zijn vriend, manager en vader John Weller opgedragen Trees. Tenslotte is er nog een hoofdstuk ‘Bowie’, onder andere op het soul/funknummer Aim High, waarop The Thin White Duke duidelijk als inspiratie aangevoerd kan worden.

Wake Up the Nation is een gevarieerde plaat waaop dus verschillende stijlen tussen punk, pschychedelica, rock en funk aan bod komen, al blijft het geheel altijd een beetje aan de voorzichtige kant – oude liefhebbers zullen zich er niet aan storen en misschien de terugkeer naar een felle Weller juist toejuichen. Maar veel nieuwe fans zal The Modfather met zijn vanuit zijn positie (en leeftijd) bekeken ideeën niet werven. Op niemand wachtende steden waar het leven gehaast geleefd wordt is iets wat vaak bekritiseerd is en wordt, maar wat hoogstwaarschijnlijk nooit meer zal veranderen. Met dat besef in het achterhoofd klinkt Weller dus wat oubollig. De term ‘vroeger was alles beter’ kennen we onderhand wel. Maar goed, dat neemt niet weg dat de (toch pas) 52-jarige zanger op Wake Up the Nation wel laat horen dat hij nog genoeg afwisseling in zijn muzikale stijlen aan kan brengen en dat hij ondanks zijn verzet tegen het jagende bestaan zelf het gaspedaal – gelukkig - ook nog prima weet te vinden.

Aanvullende info:

Label: Island Records

Speelduur: 39:53 minuten

Website: www.paulweller.com

Lees ook: interview met Paul Weller en verslag Paul Weller in de Melkweg.