Categorieën
Columnisten
Agenda
- 12-03
- Coparck
- 12-03
- Paloma Faith
- 13-03
- Destine
- 13-03
- Oleta Adams
- 13-03
- Imogen Heap
- 13-03
- Customs
- 13-03
- Pagan Fest
David Bowie – A Reality Tour
Bart Nijman | Albumrecensies - Pop | 02 februari 2010
David Bowie - A Reality Tour
Met het palmares van een artiest als David Bowie is het op voorhand geen wonder dat er op een liveregistratie van één van zijn concerten – A Reality Tour, zijn laatste grote albumbegeleidende tour, vooral een hoop nummers ontbreken. Geen Let’s Dance, geen Jean Genie, sowieso niets van het album Aladdin Sane. Toch put Bowie tijdens het optreden regelmatig uit zijn rijke, soms verre verleden en hij schuwt ook ‘covers’ van zijn eigen werk niet: Sister Midnight schreef hij voor Iggy Pop en All The Young Dudes voor Mott the Hoople. Maar wat vooral opvalt tijdens het beluisteren van A Reality Tour, is de staat van tevredenheid waarin Bowie lijkt te verkeren. Dat is wel eens anders geweest.
De dubbelaar A Reality Tour is al in 2003 in Dublin opgenomen tijdens twee avonden in het Point Depot. De registratie verscheen zelfs al in 2004 op DVD, maar is nu voor het eerst op cd te krijgen. De tour draaide destijds om Bowie’s laatste studioplaat Reality (2003), tot op heden nog altijd zijn laatste album, en daarvan zit logischerwijs een flink aantal nummers in de set van de liveregistratie. Reality draaide om nostalgie, terugblikken en de acceptatie dat ook 'The Thin White Duke' een dagje ouder wordt. De songtitels doen dat al vermoeden: Never Get Old, The Loneliest Guy, Bring Me The Disco King. In combinatie met zijn oude hits (Heroes, Rebel Rebel, Fame, Under Pressure) en pareltjes (The Man Who Sold the World, Five Years, Ashes to Ashes) wordt de Reality Tour echter geen mijmerende terugblik, meer een viering van vier decennia muzikale hoogtij en ontwikkeling. Om dat punt kracht bij te zetten, zaten oude vrienden Mike Garson (toetsen) en Earl Slick (gitaar) in de begeleidingsband.
Bowie zelf, al dik in de vijftig tijdens de Reality Tour, die hij overigens tegen het einde toe af moest breken vanwege een hartaanval en een daar op volgende bypassoperatie, is in de eerste plaats nog onherkenbaar Bowie, in stemgeluid en in vriendelijke, droge humor tussen de liedjes door. Als je naar het album luistert, valt daarnaast een bepaalde gelatenheid, een soort ‘het is goed zo’-gevoel bij op. Wie de beelden bij de tour kent, weet dat Bowie gedurende de hele show plezier heeft in wat hij aan het doen is en breed lachend over het podium beweegt. Op een vreemde manier geeft het gebrek aan beeld echter meerwaarde aan het optreden, omdat het meer nadruk legt op de kalme tevredenheid die Bowie achter die brede lach in zijn stem herbergt.
De dubbelaar A Reality Tour is al in 2003 in Dublin opgenomen tijdens twee avonden in het Point Depot. De registratie verscheen zelfs al in 2004 op DVD, maar is nu voor het eerst op cd te krijgen. De tour draaide destijds om Bowie’s laatste studioplaat Reality (2003), tot op heden nog altijd zijn laatste album, en daarvan zit logischerwijs een flink aantal nummers in de set van de liveregistratie. Reality draaide om nostalgie, terugblikken en de acceptatie dat ook 'The Thin White Duke' een dagje ouder wordt. De songtitels doen dat al vermoeden: Never Get Old, The Loneliest Guy, Bring Me The Disco King. In combinatie met zijn oude hits (Heroes, Rebel Rebel, Fame, Under Pressure) en pareltjes (The Man Who Sold the World, Five Years, Ashes to Ashes) wordt de Reality Tour echter geen mijmerende terugblik, meer een viering van vier decennia muzikale hoogtij en ontwikkeling. Om dat punt kracht bij te zetten, zaten oude vrienden Mike Garson (toetsen) en Earl Slick (gitaar) in de begeleidingsband.
Bowie zelf, al dik in de vijftig tijdens de Reality Tour, die hij overigens tegen het einde toe af moest breken vanwege een hartaanval en een daar op volgende bypassoperatie, is in de eerste plaats nog onherkenbaar Bowie, in stemgeluid en in vriendelijke, droge humor tussen de liedjes door. Als je naar het album luistert, valt daarnaast een bepaalde gelatenheid, een soort ‘het is goed zo’-gevoel bij op. Wie de beelden bij de tour kent, weet dat Bowie gedurende de hele show plezier heeft in wat hij aan het doen is en breed lachend over het podium beweegt. Op een vreemde manier geeft het gebrek aan beeld echter meerwaarde aan het optreden, omdat het meer nadruk legt op de kalme tevredenheid die Bowie achter die brede lach in zijn stem herbergt.
Pagina: 1 - 2
Meer Albumrecensies
- 10/03
- The Rolling Stones - Live Licks
- 10/03
- Timothy B. Schmit - Expando
- 10/03
- Blaudzun - Seadrift Soundmachine
- 10/03
- Ocean Colour Scene - Saturday
- 09/03
- Citay - Dream Get Together
- 09/03
- Koop - Coup De Grâce
Laatste reacties