Muziek.nl

Eels – End Times

Bart Nijman | Albumrecensies - algemeen | 13 januari 2010

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Mark Oliver “E” Everett is ouder geworden, en daarmee depressiever. Dat is in één zin de strekking van End Times, de nieuwe plaat van Eels. De voorman (en enig vast bandlid) van Eels is gescheiden van zijn grote liefde, wordt ouder en vreest de negativiteit en agressie in de wereld om hem heen steeds meer. Het resulteert in muziek die uitblinkt in somber cynisme, opvallende tafereeltjes en zwarte humor. Tot zo ver niets nieuws, daar die mix al jaren een handelsmerk is van E. De verpakking is waar het om draait bij Eels. Deze keer zitten de liedjes in een klein, donker doosje.

Eels - End Times

In de acht albums tellende Eels-discografie (End Times meegeteld) zijn het cynisme, de donkere humor en de zo zwart mogelijk neergezette semi-alledaagse scènes altijd in wisselende samenstelling aan bod gekomen. Experimenteel-electronisch op Electro Shock Blues (1998), rauw-rommelig op Souljacker (2001) en uitbundig-bombastisch op Daisies of the Galaxy (2000). Op End Times gooit E het opnieuw over een andere boeg. Geen experimenten, geen valse uitbundigheid, en nergens rommelig: de nieuwe plaat zit vol tekstgebaseerde somberheid in kleinverpakking. Een minimum aan instrumenten, geen bijgeluiden en geen uithalen: op het album staan voornamelijk kleine liedjes, opgenomen op een viersporenrecorder in Everetts kelder in Los Angeles.

Klein voelt E zich ook: “One in a billion, that’s how I felt”, zo zingt hij op Apple Trees. Terwijl het allemaal net wat beter leek te gaan, trekt de scheiding van zijn vrouw zijn hele wereld weer in twijfel. Vroeger zou het allemaal wel te doen zijn, zo’n

vrouw die vertrekt (“In my younger days/I would’ve just chalked it up”), maar nu, ouder geworden, komt de klap hard aan. In veel liedjes wordt zijn ex bezongen, al zou in sommige gevallen ook zijn door zelfmoord om het leven gekomen zus Elizabeth bedoeld kunnen worden, maar de scheiding haalt eveneens het gemis van zijn – ook al overleden – moeder weer naar boven (I Need A Mother). Daarnaast is nu de hele wereld zijn tegenstander. Van onbeleefde mensen op straat (Nowadays) tot het gevaar van terrorisme (het geniale Paradise Blues, over een zelfmoordterrorist): er is genoeg reden voor E om zich ellendig te voelen.

Veel zelfmedelijden op End Times dus. Het maakt de plaat tot een een soms wat monotone, taaie kluif terwijl het tegelijkertijd toch prettig is om je aan de depressieve observaties over te geven. Vooral als het zo liederlijk beschreven wordt als door een beroepssomberaar als E. Toch waren de eerder genoemde voorgangers sterker, vooral door de grotere variatie in instrumentale stijlen, die op End Times ontbreken. E heeft het écht moeilijk deze keer, zo lijkt het. Maar: “I’ve been through worse/And I’m sure I can take the hit”, besluit hij op On My Feet. Er is licht aan het einde van de tunnel. Voor hem, voor de luisteraar én voor het album.


Aanvullende info:
Label: Vagrant Records
Speelduur: 39:59 minuten
Website:
www.eelstheband.com