kleinergroter

Nieuwsbrief

Lees onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van nieuwe titels en voordeelacties.

Abonnement

Abonnement

Neil Young - Dreamin’ Man Live ‘92

Bart Nijman | Albumrecensies - algemeen | 12 januari 2010

  • 1 ster
  • 2 sterren
  • 3 sterren
  • 4 sterren
  • 5 sterren
Neil Youngs Dreamin’ Man Live ’92 is onderdeel van de Archive Performance Series van de Canadese rocklegende. In die serie verscheen eerder onder meer Live at the Fillmore East 1970, Sugar Mountain: Live at Canterbury House 1968. Deze plaat is dus beduidend recenter, en is ondanks volgnummer 12 in de serie als vijfde uitgebracht. De plaat bevat akoestische versies van alle tien de nummers die op Youngs album Harvest Moon (1992) staan.

Op het door John Hanlon geproduceerde Dreamin’ Man is Young enkel solo en akoestisch te horen, op een manier die oorstrelend genoemd mag worden. De nummers zijn opgenomen tijdens diverse optredens in de Verenigde Staten, het merendeel op twee septemberavonden in Los Angeles, tijdens de promotie van Harvest Moon. Het live-album straalt een bepaalde rust en ingetogenheid uit die bij vlagen de klok een beetje trager doet tikken. Dat komt door de sobere arrangementen op gitaar, banjo, harmonica of piano, maar vooral door de melancholie die Young met zijn stem in de liedjes legt.

Young mijmert, haalt herinneringen op, volgt oude paden in omgekeerde richting. “From Hank to Hendrix, I walked these streets with you…”, zoals hij halverwege de plaat op één van de hoogtepunten Hank to Hendrix zingt. Zo was het album Harverst Moon, opvolger van het in 1972 verschenen Harvest, bedoeld. Als luisteraar ben je vanaf nummers één en

Advertentie

twee, respectievelijk Dreamin’ Man en Such a Woman, al gegrepen door de nostalgie die Young moeiteloos oproept. “I’m a dreamin’ man, yes that’s my problem”, opent hij veelzeggend. Zelfs een in verhouding bijna uitbundig te noemen banjoliedje als Old King, over een hond, krijgt een lading mee.

Neil Young’s rich harvest”, kopt een krantenartikel dat aan de binnenkant van het (eveneens sobere, want kartonnen) albumhoesje gedrukt staat, met daaronder “Who says rock music is only for the young?” Eigenlijk is daar wat Dreamin’ Man betreft alles mee gezegd. Winteravondmuziek, met de melancholie van verse sneeuw tegen een volle maan. Deze plaat heeft geen woorden nodig, maar verlangt enkel stilte en aandacht. Laat de legende maar vertellen.


Aanvullende info
Label: Warner
Speelduur: 55:49 minuten
Website:
www.neilyoung.com

Tags:

Laatste reacties

Er zijn geen reacties.

Reageer