Muziek.nl

Waylon – Wicked Ways

Bart Nijman | Albumrecensies - Dance | Funk | Soul | 07 december 2009

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Als blanke zanger op het Motown-label belanden is op zich al bijzonder, maar Waylon is daarnaast ook nog eens de eerste Nederlandse soloartiest die het voor elkaar krijgt. Eind augustus is zijn album Wicked Ways verschenen op het beroemde Amerikaanse soul-label. En dat is best een fijne plaat.

Waylon (Willem Bijkerk) heeft zichzelf vernoemd naar zijn idool Waylon Jennings, met wie hij vlak voor diens dood in 2001 ook kort samenwerkte. In de jaren daarna en voor het verschijnen van Wicked Ways zong hij in een bandje en in 2005 deed hij nog mee aan de voorrondes van het Nationaal Songfestival. Het was allemaal weinig vruchtbaar, tot hij in 2008 meedeed aan de talentenshow Hollands’ Got Talent. Die wist hij tot zijn grote geluk net niet te winnen, want dat gaf hem wel het voordeel van de met de show meegekomen nationale bekendheid, maar niet de beperkingen van de door SBS6 opgelegde contracten. Hij kon zich van daar af dus richten op zijn eigen carrière.

Dankzij Ilse DeLange kreeg Waylon de kans om in Londen een plaat op te nemen met Martin Terefe en Sacha Skarbek, de producers van onder andere James Morrison. Dat is Wicked Ways geworden, een

plaat die door de zanger zelf omschreven wordt als een album ‘met het ruige van rock en de intentie van soul’.

Nou is rock misschien wat veel gezegd voor Wicked Ways, maar soul heeft het album zeker. Dankzij de prettige stem van Waylon, die een zalvend geluid combineert met een lekker rauw randje, weet de zanger een eigen geluid te produceren. Over produceren gesproken: Terefe en Skarbek laten ook goed van zich horen op het album, dat in alle hoeken en gaten is opgevuld met banjo’s, orgeltjes en violen. Het blijft als geheel echter subtiel en gaat nergens over de top als popalbum.

---

Toch proef je ook nog wel een Holland’s Got Talent-randje door het poppy geluid van enkele nummers, de af en toe wat slappe titels als Nothing to Lose en Tell Me What You’re Thinking, of door dunne teksten als op Hey: “I was blinded by the light / ‘Cause I was so misty eyed.” Over dat laatste zegt de zanger overigens zelf dat hij liever ondubbelzinnige nummers schrijft dan liedjes die niemand begrijpt. Dus is het flauw om hem gemakzucht te verwijten, al zouden er soms wel íets meer lagen in mogen zitten. Op een debuut kom je met simpele teksten nog wel weg, maar voor een vervolg zal hij (samen met zijn mede-tekstschrijvers) iets harder zijn best moeten doen.

Laat over Wicked Ways echter geen misverstand bestaan: het debuutalbum van Waylon is goed gelukt, met een rode draad in de vorm van Waylons stem herkenbaar er doorheen. Daarnaast wordt het tempo constant hoog genoeg gehouden om de aandacht vast te houden, en om te voorkomen dat Waylons stem klagerig gaat klinken (wat een enkele keer, zoals op Hate Me, wel voorkomt). Als hij zijn teksten iets uit weet te diepen en de spanning in sommige nummers nog wat op weet te voeren, wordt een vervolgalbum zeker iets om naar uit te kijken. Dat hij de stem en de potentie heeft, toont hij namelijk op dit album al aan.


Aanvullende info:
Label: Motown
Speelduur: 44:08 minuten
Website:
www.waylon.nl