Muziek.nl

Archive – Controlling Crowds Part IV

Bart Nijman | Albumrecensies - Pop | 23 november 2009

• 1 ster
• 2 sterren
• 3 sterren
• 4 sterren
• 5 sterren

Zonder duidelijke inleiding schiet Controlling Crowds Part IV van Archive meteen donker uit de startblokken. Eerste zin: “Pills, these days, they’re taking me down.” Ook goedenavond. Maar dat is wat je verwacht van Archive, en dat is waar Archive goed in is. De lieve stem van zangeres Maria Q speelt ondertussen een spel met de luisteraar, die verward wordt door de combinatie van duistere klanken en lieflijke zang. Zo begint deel vier (de eerste drie stonden op één album dat eerder dit jaar verscheen) van Controlling Crowds goed. Helaas weet de Britse band dat niet het hele album vast te houden. Integendeel.

Archive is de trip-hop waar ze ooit mee begonnen een beetje los aan het laten en begint zich wat meer richting de (pop)rock te bewegen. Controlling Crowds Part IV is daar het gevolg van, maar de band weet tegelijkertijd ook nog niet goed hoe die nieuwe richting precies in het vat gegoten moet worden. Een track als opener Pills gedijt derhalve beter, omdat Archive daarop meer bij z’n leest blijft. Ook nummer twee Lines put uit ervaring door de inbreng van een teruggekeerde oudgediende: rapper Rosko John. Maar die voegt te weinig toe. Sterker nog: hij verpest de zangerig-muzikale connectie die de drammerig dromende geluidsmuur van Darius Keeler en Danny Griffiths wel weet te leggen met zangeres Maria Q. Toen de band laatst in Tivoli speelde, bewees Rosko John dat live op het podium. Zijn raps werden toen een toevoeging van te veel agressie bij een band die al hel

en verdoemenis preekt maar daar de luisteraar voorheen zelf naar liet zoeken. Het is boosheid zonder richting geworden met dieptepunt Thought Conditioning dat leunt op raps, met een baslijn die goed bij Eminem zou passen. Niets mis met Eminem, maar het past niet bij Archive.

Controlling Crowds I-III is gebaseerd op het idee van een overcontrolerende overheid, een gegeven dat min of meer voortborduurt op de muzikale ideeën van Pink Floyd en dat in Nederland in deze dagen van aanstaande GPS-kastjes in de auto zeker mensen aan zou moeten spreken. Part IV richt zich op de mensen die zich verdwaasd en verloren in zo’n Orwelliaanse samenleving bewegen. Een nobel en episch muzikaal thema met veel diepere lagen, in essentie. Maar Archive loopt zelf ook een beetje verloren op deze plaat. Pills is ijzersterk en sluit naadloos aan op de eerste drie delen, maar daarna zakt het erg snel weg. Nummer drie The Empty Bottle is al bijna popmuziek waarin de jaren ’80 op de achtergrond doorklinken (zij ook al!?).

Door de bank genomen is Part IV te poppy geworden. Dreigende songtitels als Thought Conditioning en The Feeling of Losing Everything in combinatie met dreigende teksten worden niet waargemaakt als er een bijna opgewekt popritme in de vorm van een piano of synthesizer doorheen klinkt. Hier had Rosko John een verschil kunnen maken, maar die combineert dan weer slecht met pianoklanken en ontbreekt dus ook op die nummers.

Een paar tracks weten nog het gruizige en dreigende van de fantastische vorige plaat te grijpen. Onder andere Blood in Numbers, dat rafelrandjes en felle oplevingen kent, en in bijna Victoriaans klinkend pianoliedje To the End dat qua uitvoering en qua idee van een schijnopleving overeenkomsten vertoont met Summer ’68 van Pink Floyd. Maar met sloom en van iets te lieve belletjes voorzien slotnummer Lunar Bender drijft Archive langzaam uit het gehoor en moet er helaas geconstateerd worden dat het aangrijpende, vernietigende niveau van de titeltrack van Parts I-III nergens gehaald wordt. Om overkill te voorkomen, hadden ze het in 2009 beter daar bij kunnen laten. Part IV had best nog wat schaafwerk kunnen gebruiken namelijk.


Aanvullende info:
Label: Warner Music
Speelduur: 48:49
Website:
www.archiveofficial.com