Muziek.nl

Interview met Kula Shaker

Anneke Ruys | Achtergrondartikelen | 02 juli 2010

Een paar jaar na Kula Shaker’s album Strangefolk is er nu Pilgrim’s Progress. De Britse band trok ervoor naar het Belgische platteland. Bassist Alonza Bevan vertelt over de rustige, donkere plaat die meer bij de herfst past dan bij de zonnige zomer.

Kula Shaker

Alonza Bevan nam een aantal geleden een belangrijk besluit: hij trouwde een Belgische en verhuisde naar het kleine plaatsje Chimay op het Belgische platteland, waar ook hun zoontje werd geboren. Alonso verhuisde naar België om er niet meer weg te gaan, alleen wanneer hij met Kula Shaker op tour is. Volgens hemzelf is Engeland een fascistische staat geworden waar hij niet meer kan leven. Zelfs het nieuwe Kula Shaker album Pilgrim’s Progress werd opgenomen in de Ardense bossen. Bevan en de andere bandleden bouwden namelijk een studio in de volgens de band uiterst inspirerende omgeving. “Onze studio ligt dichtbij het beroemde Middeleeuwse brouwerij stadje Chimay. Dat is een prachtplek om mooie muziek te creëren. Het enige is dat het er in winternachten knap koud kan zijn. Dat was dus behoorlijk afzien, vooral omdat we toen de meeste nummers opgenomen hebben. Af en toe werden we ’s morgens wakker bij

min 12 graden!” aldus Bevan, de bassist van de band die mega succesvol was in de jaren negentig.

Hun album K was in 1995 een van de snelst verkopende debuutalbums na Oasis’ Definitely Maybe. In 1999 werd Kula Shaker opgeheven omdat het succes tanende was en ook omdat de bandleden hun eigen weg wilden volgen. Na een Greatest Hits album Kollected The Best Of Kula Shaker (december 2002) met daarop een cover van Bob Dylan’s Ballad Of A Thin Man die gebruikt werd voor een soundtrack werd de band in 2004 opnieuw opgericht. De band stond zelfs in 2008 op het Parkpop Festival in Den Haag. Bevan bewaart goede herinneringen aan het Nederlandse publiek. “We hebben in Nederland heel wat memorabele concerten gedaan, zoals Lowlands en Paradiso en vele andere optredens. Het publiek bij jullie is altijd in voor goede muziek en we hebben er nog steeds een trouwe following. Ik hoop dat de fans ook ons nieuwe album ‘Pilgrim’s Progress’ zullen omarmen. We gaan er in ieder geval uitgebreid mee touren en komen zeker naar Nederland”.



Pilgrim’s Progress is de opvolger van Strangefolk (2007), het comeback-album van de band na de split in 1999. De plaat heeft een minder psychedelisch karakter dan de voorganger: een back to basics album met gitaar, lichte drums en af en toe wat strijkers. Bevan beschrijft het album zelf als ‘een verrassende plaat’. “We waren zelf verbaasd over het resultaat dat we kregen na een paar weken afzondering in de Belgische bossen. Er kwamen titels uit als ‘Ophelia’, ‘Winter’s Call’ en ‘Peter Pan R.I.P’. De sfeer is soms sprookjesachtig, Shakespeareaans, Morricone en old school psychedelisch. De omgeving waar we de opnamen maakten met zijn bomen en beken en alle herinneringen en geesten die er rondwaren heeft duidelijk invloed gehad op het eindresultaat."

Wat heeft Bevan geleerd van deze laatste plaat? “We hebben vooral veel geleerd over het opnameproces. Als je je eigen plaat produceert dan vereist dat nóg meer aandacht en toewijding. Ik hoop wel dat een volgende plaat sneller gaat want hier hebben we echt veel te lang aan gewerkt. Gelukkig wordt ‘Pilgrim’s Progress’ tot nu toe goed ontvangen. Dat hebben we ook te danken aan onze trouwe fanschare. Zelfs tijdens de ‘split’ hebben ze ons niet uit het oog verloren en hebben ze ook onze soloprojecten op de voet gevolgd. Een nieuwe plaat is altijd weer een grote uitdaging. Omdat je gewoon nooit van tevoren weet hoe iets waar je zelf al je bloed, zweet en tranen in hebt gestopt, door de fans en de critici ontvangen wordt. Ik heb er in ieder geval heel veel vertrouwen in dat het ook deze keer helemaal goed gaat komen”.