Muziek.nl

Interview met Amy Macdonald

Jochem Geerdink | Achtergrondartikelen | 25 juni 2010

Na succes in eigen land met haar debuut This Is The Life, veroverde Amy Macdonald de afgelopen twee jaar ook de rest van Europa. Na een uitgebreide tour, dook de Schotse singer-songwriter de studio in voor de opname van haar tweede langspeler. Begin maart verscheen dat album: A Curious Thing en een maandje later gaf zij een intieme showcase in de Amsterdamse club Odeon. Komende zondag speelt Macdonald op Rockin’Park, haar eerste volwaardige concert sinds A Curious Thing verscheen.

Amy Macdonald - foto: Loe Beerens

Toen ik je vorig jaar februari sprak tijdens een korte tour door Duitsland, vertelde je dat je een tijdje rust zou nemen. Drie maanden later stond je alweer op Pinkpop.
Haha, er was helaas geen pauze. Ik was continu aan het touren. Sinds mijn debuut is uitgekomen, heb ik geen vakantie gehad. Ik heb weliswaar twee maanden niet opgetreden, maar die tijd had ik nodig om te schrijven aan mijn tweede album. Maar je hoort mij niet klagen hoor, ik ben heel dankbaar dat ik de mogelijkheid heb dit te mogen doen.

Werd er soms druk van buitenaf op je uitgeoefend door te blijven gaan?
Nee, absoluut niet. Ik heb voor honderd procent controle over wat ik doe. Als ik een pauze had willen hebben, dan had ik die genomen. Niemand heeft mij verteld dat ik liedjes voor een nieuw album moest gaan schrijven, ik wilde dat zelf graag. Sinds mijn debuut

was ruim twee jaar verstreken, sommige liedjes schreef ik meer dan vijf jaar geleden. Ik vond nieuwe liedjes belangrijker dan een jaar thuis op de bank hangen.

Hoe anders was het schrijven, mensen verwachtten nu echt iets van je.
Daar denk ik nooit over na, dergelijke druk op je schouders helpt je niet verder. Ik schrijf liedjes zonder na te denken over wat mensen daarvan zouden kunnen vinden. De liedjes komen vanuit mij, niemand anders heeft daar verder invloed op.

A Curious Thing klinkt anders veel meer als een bandalbum dan je debuut This Is The Life.
Dat hoor ik meer, maar het is zeker niet bewust. Wanneer ik begin met schrijven, is er geen plan. Ik zit gewoon met mijn gitaar en begin aan een liedje. Het is nooit mijn bedoeling geweest om op een bepaalde manier te klinken. Onbewust sluipt er misschien toch meer een livesound in dan op mijn eerste album. Al komt dat volgens mij vooral omdat ik toen ik This Is The Life schreef, nog niet op tour was geweest.


Foto: Amy Macdonald tijdens showcase in Odeon - © Loe Beerens

‘Alles wat ik wilde, was een normaal leven’, zing je in An Ordinary Life. Maar je hebt toch zelf voor een leven in de spotlights gekozen?
Nee, ik heb ervoor gekozen muzikant te zijn. Niet iemand die beroemd is of achterna gezeten wordt door fotografen. Gelukkig valt dat in mijn geval nog mee. Het is erg prettig dat ik nog een normaal leven kan leiden naast mijn muzikale carrière. Dát is waar An Ordinary Life over gaat. Dat ik dankbaar ben voor wat ik mag doen, zonder alle vervelende bijkomstigheden. Ik zie mijzelf niet als een ster en heb ook helemaal niet de behoefte om een ster te zijn.

---

Maar je bent je toch bewust dat er heel veel mensen zijn die de muziek van Amy Macdonald luisteren en leuk vinden?
Eerlijk gezegd denk ik daar niet teveel over na. Ik ga gewoon het podium op en speel mijn muziek. Wanneer ik teveel bezig zou zijn met mijn populariteit, zou ik alleen maar in paniek raken denk ik. Mijn focus ligt op wat ik doe, zonder al te veel na te denken om alles er omheen.

Wanneer ik je optredens nu vergelijk met je eerste solo-optreden in de bovenzaal van Paradiso, ben je wel veel zelfbewuster op het podium.
Vind je het gek, ik heb de afgelopen drie jaar bijna niets anders gedaan dan optreden, haha. Onder de meest uiteenlopende en soms bizarre omstandigheden.

Zoals?
Laatst deed ik een televisieoptreden in de Zwitserse Alpen, duizenden meters boven de zeespiegel. Stond ik daar tussen de bergen, met alleen maar sneeuw om mij heen terwijl mensen een sneeuwballengevecht hadden. Wanneer iemand mij dat vier jaar geleden had gezegd, had ik hem waarschijnlijk hard uitgelachen.

Je speelt nu met grotendeels een andere band. Hoe is dat?
Dat was even wennen, want ik speelde met sommige van mijn meest dierbare vrienden. Toen ik besloot twee maanden niet op te treden, moesten zij andere klussen oppakken. Want ik ben helaas nog niet in de omstandigheid dat ik mijn band kan doorbetalen tijdens een break en zij moeten wel gewoon geld verdienen. Op Shannon (haar toetsenist, red.) na heb ik nu een andere band. Maar met de drie nieuwe bandleden klikt het ook erg goed, we hebben erg veel lol samen.

Zondag sta je op Rockin’Park en deel je het podium met onder meer Pearl Jam. Begint dat al te wennen?
Nee, het is nog steeds wicked en een voorrecht dat ik waardig genoeg wordt geacht om podia te delen met muzikale legendes als Bruce Springsteen, U2 en Pearl Jam.

Amy Macdonald staat zondagmiddag van 17.00 tot 18.00 uur op Podium A van Rockin’Park. Daar treden verder onder meer Pearl Jam, Stereophonics, Vampire Weekend en White Lies op. Meer informatie op www.rockinpark.nl.