Muziek.nl

De Amerikaanse folkartieste Mary Gauthier draait alweer een aardig tijdje mee en heeft zes albums op haar naam staan. In haar muziek beschrijft ze personages die altijd weer op zoek zijn naar het leven. Nu staat haar eigen leven centraal in The Foundling, haar meest persoonlijke plaat tot nu toe.


Mary Gauthier is een gekwelde ziel die een moeilijk leven achter de rug heeft. Als klein meisje werd ze afgestaan door haar ouders en in een pleeggezin geplaatst. Daar krijgt ze te maken met een alcoholische moeder en een labiele vader. Dat liet zijn sporen na in het leven van Mary, waarin alcohol en drugs een grote rol speelden. Op haar 35-ste vond ze haar geluk in de muziek die ze nu alweer 13 jaar maakt. Makkelijk is die muziek niet, wel uitermate intens. In haar liedjes gaat Gauthier de confrontatie aan met alles wat ze beleefde en dat levert soms hartverscheurende teksten op. Zes albums heeft ze tot nu toe gemaakt, waarvan de zesde The Foundling recent verscheen. Op haar vorige vijf platen spraak ze openhartig over een rusteloos leven vol met zekerheden. Op The Foundling gaat ze nog een stapje verder. Hier staat ze zelf centraal en rekent af met veel van de onzekerheden die altijd in haar leven aanwezig waren. We ontmoeten de zangeres op een stralende dag in een Amsterdams hotel aan het Rembrandtplein. Ze is goed gehumeurd en niets wijst op de gekwelde ziel die ze altijd in haar liedjes portretteert. Vol enthousiasme vertelt ze over haar nieuwe album. "The Foundling is het belangrijkste wat ik ooit gedaan heb” vertrouwt ze me meteen toe. “Ik ben in het reine gekomen met een groot deel van mijn verleden en kan daar nu vrede mee hebben”. Hiermee doelt Mary vooral op de tijd dat ze op zoek was naar haar biologische moeder die ze, toen ze haar eenmaal vond, niet durfde te benaderen uit vrees voor afwijzing. “Op een dag heb ik de telefoon gepakt en haar opgebeld. Het gevoel van dat moment heb ik neergelegd in ‘March 11, 1962’, mijn eigen geboortedatum. Het moment van confrontatie was erg pijnlijk en op dat moment onbegrijpelijk. Ze kon een ontmoeting met mij niet aan. Ook had ze nooit aan iemand verteld over haar bastaarddochter, zei ze en dat was het. Zo eindigde ook het moment waar ik zo lang naar had opgekeken, afgedaan met een telefoongesprek van een paar minuten”.



Een tijd lang was dat te pijnlijk voor Gauthier om te accepteren. Toch slaagde ze erin om het in een song te gieten. March 11 1962 werd het begin van haar nieuwe album. Van daaruit kon ze ook haar hart openen om de rest van de gevoelens toe te laten. “Ik realiseerde me dat ik veel dingen veel te lang had weggestopt. Ook begon ik mijn leven te analyseren, vooral het waarom ervan. Waarom had ik zoveel jaar rondgedoold op zoek naar een doel in mijn leven. Waarom moest ik eerst jaren als een aan alcohol en drugs verslaafde leven voordat ik op mijn 35ste mijn missie zou vinden?”  Mary Gauthier ontsnapte aan de vicieuze cirkel waarin ze zich bevond toen ze de muziek ontdekte. “Vanaf het moment dat ik me realiseerde dat ik een uitlaatklep nodig had vloeiden de songs. En eigenlijk is dat nooit meer opgehouden." De albums die Mary Gauthier op haar naam heeft staan, werden steeds met veel lovende kritieken ontvangen. Ze wordt vergeleken met verhalenvertellers als Bob Dylan, Neil Young, Patti Smith en Leonard Cohen. Mary vindt The Foundling haar beste album tot nu toe en vooral ook het meest ‘helende’. “Ik heb eindelijk kunnen afrekenen met veel issues in mijn leven. Vroeger kon ik er niet openhartig over praten. Hoe pijnlijk het ook was om met mijn moeder te praten, heb ik het toch een plek kunnen geven. Het enige onopgeloste hoofdstuk is nu nog mijn vader. Naar hem ben ik ook nog steeds op zoek. Erg moeilijk want mijn moeder wilde niets over hem loslaten. Ze zei dat ze niet wist waar hij was en meer wilde ze er niet over zeggen. Ik heb dan ook besloten om dat deel van mijn leven voorlopig te laten rusten en me te focussen op dingen die nu belangrijk zijn, zoals mijn nieuwe album en mijn optredens. Ook verheug ik me erop dat ik de wereld weer kan rondreizen met deze nieuwe muziek. Ik ben altijd al een soort zigeuner geweest, iemand die zich moeilijk bindt en geniet van het zwerversbestaan van een artiest”. Ondanks alles wat ze beleefd heeft en vertelt is Mary Gauthier geen depressieve vrouw. “Ik kan intens genieten van de kleine momenten in het leven. Als je goed luistert naar mijn plaat dan hoor je ook een hoop positiviteit terug in de teksten. Ik geloof nog steeds in de liefde en de mooie kanten van het leven. Ze zijn overal, als je er maar open voor staat”.