Muziek.nl

Interview met The Temper Trap

Bart Nijman | Achtergrondartikelen | 02 juni 2010

Afgelopen weekend was The Temper Trap de enige band die zowel het Pinkpopfestival als het Amerikaanse Sasquatsch! aandeed. De Australiërs timmeren sinds hun doorbraak anderhalf jaar geleden zo’n beetje non-stop aan de weg. Ze verhuisden vorig jaar naar Londen om Europa beter te kunnen bestormen en op het moment dat Muziek.nl ze spreekt, zijn ze net terug van hun vierde, ditmaal zeven weken durende tour door de VS. In Nederland deden ze een show in Melkweg, een akoestische sessie bij Giel Beelen de volgende vroege morgen, daarna een optreden op Pinkpop en op zaterdag zaten ze dus weer in het vliegtuig richting Amerika, om na een paar shows weer in Europa te belanden voor de grote festivals.

The Temper Trap

Het is met zo’n slopend schema niet gek dat zanger Dougy Mandagi en bassist Jonathon Aherne er duidelijk vermoeid bij zitten, een houding die zelfs in hun optreden later op de dag nog wel terug te zien is. “Daar loopt Giel”, zegt Dougy, wijzend op de passerende 3FM-dj Giel Beelen. “I hate him for making me get out of bed at 6 AM” grijnst hij ter illustratie van zijn huidige toestand. De Pinkpop-uitgave van LiveXS noemt The Temper Trap ‘het best bewaarde geheim van Pinkpop 2010’ en ook dat ontlokt een grijns aan Dougy. “Onder welke steen hebben die gezeten?”, vraagt hij zich af. Serieuzer dan: “We hebben een superdruk jaar gehad, waarin we heel veel opgetreden hebben. Maar het werpt zijn vruchten af. We leven een veel comfortabeler leven nu. Waar we eerst allemaal twee baantjes hadden of in de avonduren studeerden, hebben we nu onze eigen huizen.” Jonathon

voegt daar aan toe dat ze onafhankelijkheid gewonnen hebben: “Muzikaal én persoonlijk gezien. We zijn afgelopen jaar in een positie terecht gekomen waarin we dat konden bereiken.”


Foto: The Temper Trap

De band is vanuit Australië naar Londen verhuisd om een doorbraak meer kans te geven. Maar volgens Dougy was die verhuis geen moeilijke beslissing: “We waren er klaar voor om Australië te verlaten, daar hadden we het al over gehad voordat het een serieuze optie werd. We werkten daar nog steeds hard bij onze reguliere baantjes terwijl het muzikaal gezien steeds verstikkender werd. De Australische muziekscene is goed, maar veel te klein.” Op de vraag of Europa dan voor meer frisse lucht zorgt, antwoordt Dougy echter ontkennend: “Ik heb juist meer room to breathe in Australië, maar dan werk je ook minder hard. Je hebt druk nodig om dingen gedaan te krijgen. Die was er niet in Australië, die is er wel in Europa en de VS.”

“Dougy is de enige van ons zonder vriendin”, legt Jonathon uit. “Ik ben zelfs getrouwd. Maar we hebben onze wederhelften gewoon meegenomen en dat werkt vooralsnog heel goed. We hebben negen maanden samen in een bandhuis gewoond en ondanks dat niemand daar op voorhand veel vertrouwen in had, zijn we nog steeds vrienden.” Lachend: “En ik draag nog steeds mijn trouwring.” Een nieuw album laat echter nog wel even op zich wachten. “Eind 2011, begin 2012”, verwacht Dougy. “Wij zijn nogal perfectionistisch en doen alles samen. We hebben een whiteboard in de oefenruimte en schrijven alles helemaal uit, in het begin om onszelf te leren hoe je een popsong schrijft, later om het allemaal kloppend te kunnen krijgen. Verse, chorus, verse, bridge, chorus.Met andere woorden: tijdens het touren hebben we de rust noch de ruimte om veel te schrijven, terwijl we wel willen dat onze volgende plaat een andere formule heeft.”


Foto: The Temper Trap

Twee weken duurt het huidige rondje door de VS, met Sasquatsch! van afgelopen weekend als belangrijkste stop. “Het Amerikaanse publiek is goed”, meent Jonathon. “Very responsive, minder conservatief dan het meeste Europese publiek”, voegt Dougy daar aan toe. “Maar Nederlanders zingen veel meer mee.” Deze zomer is The Temper Trap op zo’n beetje alle festivals van Roskilde tot Rock Werchter en van Glastonbury tot het Amerikaanse Lollapalooza (Chicago) te vinden. Toch prefereert Dougy eigenlijk cluboptredens. “Dat is meer ‘wij’. Ons eigen licht, ons eigen geluid, meer een eigen show en voor een eigen publiek. Maar een festivalpubliek is wel more responsive”, meent hij. “Maar ja, die zijn dan ook allemaal dronken”, grijnst Jonathon in onvervalst Australisch Engels.

Website:
www.thetempertrap.net