Muziek.nl

Voorbeschouwing EuroSonic Noorderslag: vrijdag

Bart Nijman | Achtergrondartikelen | 07 januari 2010

Het driedaagse EuroSonic Noorderslag, dat is debat, dat zijn presentaties, dat is een onderonsje voor het (muziek)journaille, daar worden prijzen verdeeld en daar wordt de peilstok in de huidige tobbe vol muziek geplant. Maar er is meer. Er is namelijk ook muziek, en in tegenstelling tot veel van de debatten en prijsuitreikingen is die muziek er voor iedereen. Zo kun je op vrijdag bijvoorbeeld het volgende gaan zien en horen:

- zie ook: voorbeschouwing donderdag.

In de Stadsschouwburg kan er rustig opgewarmd worden met de catchy popdeuntjes van één van Neerlands betere singer-songwriters, Wouter Hamel. Wie iets meer melancholie zoekt op het singer-songwritervlak, kan overigens ook prima terecht bij de Schotse klaagzanger Grant Campbell (De Spieghel). Akoestisch en met harmonica, country en blues. Niets meer aan doen.

Wie dag 2 niet per sé rustig hoeft te beginnen, kan zich in Huize Maas warmdraaien op Pony Pony Run Run, een Frans drietal (uit Nantes, voorheen een vijftal) dat zich heeft laten inspireren door de jaren ’90. En dan niet alleen door de grunge van Nirvana en Pearl Jam, maar ook door 2Unlimited. Het resultaat: electronische powerpop. Onrustig, maar dansbaar.

Iets totaal anders zou overigens ook kunnen: de mestizorock van Negrita, bijvoorbeeld. De ervaren Italianen (de band draait al bijna 20 jaar mee) mengen alles van latin en ska tot balkan en punk. Het

resultaat leidt tot een vreemdsoortige funkpop. Eros Ramazotti, maar dan met meer muzikale moed. Ook totaal anders is de hiphop van de Deense Lucy Love. Eentje die van het type “You can’t trick me, ‘cause I move quickly.” Althans, dat zingt ze zelf, in De Opera.

---

Terug in de categorie ‘luchtig en toegankelijk’ is de Nederlandse Jenny Lane een aanrader. Begonnen op de achtergrond bij onder andere Anouk, maar nu solo met een dromerig soulalbum. Ze speelt in het Platformtheater. ‘Tegenover’ haar in Café Koster staan een ander uiterste van eigen bodem: Eisenhower. De Rode Oortjes talentenjacht-finalisten maken meerstemmige hardrock die inspiratie trekt uit jonge en oude voorgangers van Deep Purple tot Wolfmother. Veelbelovend, qua powerakkoorden én teksten.

Weer van een ander allooi is het Sigur Rós-achtige (maar ‘gewoon’ Nederlandse, zelfs Groningse) The Black Atlantic. Draaien ook al een tijdje mee en stonden in 2007 al op ES/NS, maar dat is geen reden om het hypnotiserende akoestische kwartet over te slaan in Het Pakhuis. In min of meer hetzelfde straatje zitten de Belgen van The Bony King of Nowhere: iets minder akoestisch en iets minder hypnose, maar er zit wel meer melodrama in de folk van de Bram Vanparys, die live een hele band om zich heen verzamelt. Te zien in Het Paleis, omdat je die locatie zo lekker Vlaams uit kunt spreken.

Vele malen dramatischer klinken de Noren van Major Parkinson. Indie druktemakers die show en muziek verweven tot energieke poprocknummers die hinten naar Franz Ferdinand, maar dan ‘tokkeliger’ en speelser. Live in het News Cafe ongetwijfeld een opkikker, halverwege de avond. Al hebben ze wel concurrentie rond die tijd van gevestigde namen als Moke (Huize Maas) en de immer inventieve C-Mon & Kypski (De Opera).

La Roux-support act Ou Est Le Swimming Pool (boven in Simplon) verdient ook een vermelding, al was het maar vanwege de naam. De Britse dancepoppers klinken ook een beetje La Roux, maar dan met het koele briesje dat The Whitest Boy Alive ook zo kenmerkt. Op het eerste gehoor een beetje sloom, maar toch heel cool en doordacht. Zachte Pet Shop Boys-verwijzingen zullen zich zelfs aandienen. Ook een naamsvermelding verdienen overigens de Deense dames van Fagget Fairys. Ook in de electrohoek in Simplon (main stage), maar beduidend jachtiger dan hun Britse collega’s. Dat komt vooral door de hijgerige zang (met gilletjes) en de balkaninvloeden. Eén van de dames komt namelijk oorspronkelijk uit Joegoslavië. Oh, en ze zijn een stelletje. Dus ga kijken zolang ze nog bij elkaar zijn.

---

Naarmate de avond vordert nemen de dansinvloeden sowieso toe. Zo kan er de nacht in gegaan worden met FM Belfast in Shadrak, alweer zo’n naam die langzaam groeit. En ook deze electrotalenten komen uit IJsland. Ze maakten naam met tot electro verbasterde hits als Killing In The Name en zelfs Pump Up The Jam, maar inmiddels maken ze ook eigen nummers.

Wie het muzikaal nog even hogerop wil zoeken voor dat het nachtelijk dj-geweld losbarst, kan trouwens goed terecht bij Everything Everything in het Grand Theatre. Het is oer-Brits en on-Brits tegelijk. Ingewikkeld, complex, onverwacht, misschien zelfs wel een beetje moeilijk. Maar het barst van het talent, dat in ieder geval.

Om in de trant van die laatste zin het hele festival te vatten: EuroSonic Noorderslag is moeilijk, want er is zo veel te zien. Maar ES/NS barst ook van het (nieuw, relatief nieuw en al wat ouder) talent. Niet alleen zijn daarbij meer dan twintig locaties te bezoeken, muzikaal gezien liggen ze allemaal in een ander straatje. Een goede kaart is aan te raden.

Hou Muziek.nl in de gaten voor meer over Eurosonic Noorderslag 2010.

Website: www.eurosonic-noorderslag.nl