kleinergroter

Nieuwsbrief

Lees onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van nieuwe titels en voordeelacties.

Abonnement

Abonnement

Toer tragiek

Stephen Emmer

U2 is wederom de best verdienende band geweest afgelopen jaar met als goede tweede AC/DC. Niet ontoevallig zijn dit ook mainstayers in het livecircuit. Met optreden wordt anno 2010 het (grote) geld verdiend. Dit geldt voor de eredivisionisten, maar ook voor de mindere, voormalige of gevallen goden.

Neem nou The Beach Boys, deze zomer treden ze op in heel Zuid- Europa, maar wie staan daar dan op het podium? Om te beginnen doen alle drie de broers Wilson niet meer mee, wel neef Mike Love en wat leden van een van de begeleidingsbands van weleer. Is de gemiddelde leeftijd hier babyboomer plus, ietsje jonger is de roadact From The Jam van Bruce Fox en Rick Buckler oftewel tweederde van The Jam minus Paul Weller. Hawkwind toert ook nog steeds in haar zoveelste incarnatie, een contingent aan sixties bands als The Tremeloes en The Fortunes en seventies bands als The Sweet en Mud, eighties bands als Duran Duran en Human League, de lijst gaat maar door en is zelfs sterk groeiende door de afnemende verkoop van cd's.

Vaak met nog slechts één of twee originele leden die 'ondersteund' worden door jonge musici die dit als eerste opstapje zien naar eigen bekendheid. De nummers klinken daardoor vaak sleets en routineus in een merkwaardige combinatie met een dikwijls niet de bandeigen karakteristieke frisheid. Als een modern sausje over een oud gerecht dat te dikwijls is opgediend. Ook visueel is er een hoop veranderd, buiken worden verborgen onder ruimvallende shirts en kaftanachtige broeken daar waar de tourmerchandise nog vaak door de jeugdbeeltenissen van weleer wordt opgesierd… 

Het heeft kortom iets tragisch, dat senioren toeren. Vaak door economische motieven ingegeven en nostalgie gedreven. Uitzonderingen bevestigen ook hier uiteraard de regel, vandaar dan ook: keep the music (a-)live!

Reageer

Laatste reacties

Etienne Stekelenburg | 07-08-10 | 18:38

De beschreven 'toer tragiek' is van alle tijden en niet iets pathetisch dat zich pas de laatste jaren afspeelt. Ook decenia geleden werden bands, die al lang hun meesterwerken achter de rug hadden en reeds ontbonden waren, weer nieuw leven ingeblazen. Al kan je je afvragen wie daar echt blij van moest worden. Vanmorgen nog gelezen in 'Wolfgangs Vault' een wereldklasse site waar je op je gemak oude live opnamens kan (her)beleven. Als is in het onderhavige geval meer sprake van ergernis dan plezier: This recording marks the return of Deep Purple in the Mark IV version, which included (in addition to Lord and Paice) vocalist David Coverdale (who would later would strike gold with his own group, Whitesnake), former James Gang/Zephyr guitarist Tommy Bolin (who would die tragically ten months later in a drug overdose) and former Trapeze bassist Glenn Hughes (who eventually left Purple to join Black Sabbath). There was a lot riding on this version of the band as the previous lineup had enjoyed worldwide platinum success. En dat is één voorbeeld van velen. Maar je kan muzikanten toch niet kwalijk gaan nemen dat ze hetgeen dat ze het liefst doen tot in lengte der dagen zullen blijven doen. En dat is muziek maken. En natuurlijk zit niemand te wachten op een reunion concert van The Rolling Stones in Wembley in 2020. Die hadden wat mij betreft 30 jaar geleden al moeten stoppen in die bezetting. Het is een zielloos setje oude miljonairs die nog steeds geen 'Satisfaction' hebben gevonden blijkbaar. Ze zullen het nooit vinden ook, gezien het feit dat Keith Richards zijn eigen soli niet eens meer kan naspelen. Een tenenkrommende vertoning dat live optreden dat ik onlangs op tv zag. Gauw een andere zender opgezocht. Zo'n vertoning doet het muzikantenhart geen goed. Plaatsvervangende schaamte voor alle goedwillende muzikanten op de aardkloot.

Harrie Hendriksen | 06-08-10 | 12:04

Als liefhebber van de 'Classic rock' acts kan er mij niet genoeg getourd worden. En hoe ergelijk is het dan om mafketels naast je bij een Deep Purple concert om Child In time te horen schreeuwen. Terwijl de echte fan allang weet dat dat geen optie meer is. Terwijl de echte fan weet dat deze 'nostalgische acts' nog steeds waanzinnig goede NIEUWE muziek maken. Helaas zijn het de mainstream arbeidsvitaminetypes die wel de hits eisen maar niet met de tijd rekening houden die de dans bepalen. Gun al die bands het 'Nu' en je zult versteld staan van de goede muziek die je krijgt !!