Columnisten
Spotify: all you can eat
Marc Brekelmans
Twitter, journaals, kranten en alle zichzelf respecterende websites stonden er deze week bol van: Spotify is (eindelijk) in Nederland gearriveerd. Mocht je de afgelopen maanden onder een steen hebben geleefd, Spotify is een online streaming muziekdienst. Gratis toegankelijk als je genoegen neemt met lage kwaliteit mp3 bestanden en je niet stoort aan vier reclameblokken per uur. Voor de meer eisende muziekliefhebber zijn er twee betaalde varianten. Het goedkoopste abonnement (5 euro per maand) is verschoond van reclame. Het premium abonnement biedt een hogere geluidskwaliteit (320kbps) en de mogelijkheid muziek via je mobieltje te beluisteren.
Platenmaatschappijen zijn ogenschijnlijk blij met de komst van Spotify: opbrengsten vloeien namelijk – net zoals bij fysieke albums – terug naar de maatschappijen en artiesten. Spotify biedt bovendien een stabiele inkomstenbron, of gebruikers nu veel of weinig streamen maakt niks meer uit. En, laten we eerlijk zijn, zoveel consumenten zijn er niet meer die maandelijks voor een tientje aan cd's kopen.
De consument lijkt ook alleen maar baat te hebben bij een dienst als Spotify: voor een gering maandelijks bedrag kun je onbeperkt van muziek genieten. Je hoeft er zelfs niet de deur voor uit om een plaatje te kopen. Maar is het allemaal wel zo rooskleurig als dat het er uit ziet?
Streamen via Spotify is namelijk een vorm van lenen. Je hebt geen fysiek bezit van je muziek meer. Met andere woorden, je kunt het album dus niet in de platenkast zetten. Nu zullen de meeste gebruikers daar niet wakker van liggen vrees ik. Muziek is al jaren geleden tot verbruiksartikel met geringe emotionele waarde verworden. Consumenten downloaden – al dan niet illegaal – hun favoriete liedjes van dat moment, vaak in belabberde kwaliteit, om ze een maand later achteloos weer te deleten. Daar moet deze ouwe l*l maar mee leren leven vrees ik.
Maar er is een ander probleem met Spotify: het aanbod. Hoe kun je als gemiddelde consument kiezen uit het enorme aanbod? In marketingtermen heet dat 'keuzestress'. Teveel aanbod slaat de consument lam. Spotify biedt de gebruiker wel enige houvast door middel van playlists van andere gebruikers. Op die manier kom je toch in aanraking met voor jou onbekende muziek.
Een muziekdienst als Spotify is vergelijkbaar met de een paar jaar geleden populair geworden 'all you can eat' restaurants: het aanbod is enorm – meer dan je op kunt – maar de kwaliteit stelt ondanks de juiste ingrediënten enigszins teleur. Het eten mist de verfijning die een goed restaurant kenmerkt, waardoor je de zaak toch met een onbevredigend gevoel verlaat.

Is het niet veel lekkerder om naar een goed restaurant te gaan waar de ambiance gezellig is, waar de kaart een selectie toont van de meest interessante (seizoens) gerechten, het met de kwaliteit doorgaans wel snor zit en waar je als klant nog een echte 'gast' bent. Lees: een cd-winkel waar de mensen achter de balie verstand hebben van muziek, je leuke tips kunnen geven over de nieuwste albums, je het plaatje op je gemak kunt beluisteren en waar je bovendien het album koopt in de best mogelijke kwaliteit. Bij thuiskomst het album in de speciaal daarvoor ingerichtte kast zetten en het daar eens in de zoveel tijd weer uithalen. Het bijbehorende boekje lezen en in gedachten jezelf transporteren naar de studio of de concertzaal. Want laten we eerlijk zijn: het luisteren naar een mp3 bestand is als het lezen van een samenvatting van een boek, op zijn best een Reader's Digest versie (320kbps)...je wil toch het origineel!
Of Spotify een verrijking of juist een verarming voor de muziekliefhebber/verzamelaar zal betekenen moet de tijd uitwijzen. Het gratis account heb ik in ieder geval al gedownload. Open staan voor veranderingen heet dat.
Lees ook de vervolgcolumn van Marc Brekelmans 'Spotify Revisited'


Laatste reacties