Muziek.nl

Zoenen

Jan Douwe Kroeske

Twee zoenen op de beide wangen en een op het voorhoofd zijn mijn deel in de perstent van Lowlands. Vreemd? Ja, Vreemd!….Amerikaanse mannen zoenen collega-mannen niet. Ze huggen wel, maar mouth to cheek? Nee! Het is mijn eerste keer dat ik zo door een Amerikaanse man wordt begroet.

De man in kwestie is Chris Goss, een indrukwekkende verschijning: want bijna twee meter groot en ik schat zo’n 150 kilo schoon aan het haakje. Op het bijna kale hoofd een Chinezig petje. Chris merkt aan me dat ik even uit het veld geslagen ben door zijn drie zoenen. “Tja, we hebben mekaar de afgelopen dagen zo vaak getroffen, een Europese begroeting kan er nu toch wel vanaf?” zegt hij. De man heeft gelijk, ik knijp ‘m in de arm, vraag of ie koffie wil en hoe het op Pukkelpop was. “Heb je nog meegespeeld?”

Vier dagen ervoor stonden we samen in de Melkweg bij het verpletterende optreden van Them Crooked Vultures, de superband van Josh Homme, John Paul Jones en David Grohl. Daar in de Melkweg zou ie misschien ook al meedoen….maar Chris kende het materiaal van The Vultures nog niet. Amper 30 uur daarvoor hadden we in een Amsterdamse studio een 2 Meter Sessie opgenomen. Tijdens de opname praatte hij honderduit: over de herkomst van de Goss-familie (Italiaans-Duits-Joods), de sensatie van Amsterdam, het optreden van Them Crooked Vultures, en over het nieuwe album van zijn bandje Masters of Reality. In de sessie kwamen er acht nummers uit en een stortvloed aan woorden…. De mooiste uitspraak wil ik je niet onthouden: “Als Dave (Grohl) en Josh (Homme) het flikken om me de kans met de legende John Paul Jones te spelen ontnemen, dan werk ik nooit meer met ze...”.

Het valt te verwachten dat John Paul Jones een held is van Chris Goss. De ongekroonde koning van de stonerrock (ander zeggen desertrock) moet zijn inspiratie wel gehaald hebben bij Led Zeppelin, de vorige werkgever van Jones. Ook op het nieuwe album van the Masters of Reality (Pine/Cross-Dover, Brownhouse BRH 9905-2) voel je de invloed van Plant en consorten. Er valt veel voor te zeggen dat je Eagles of Death Metal, Kyuss, Queens of the Stone Age en them Crooked Vultures op een creatieve hoop schuift met The Masters of Reality: ze vertoeven vaak in elkaars gezelschap, ze maken vergelijkbare muziek…en…toeval of niet…het zijn stuk voor stuk aardige mensen, die ver weg staan van de oppervlakkige kant van de rock n roll.

Nee…de mannen houden van werken. In elk van de stukken op het nieuwe album van The Masters of Reality voel je dat het maximale in een nummer is gestopt. Productioneel is het degelijk, hier en daar voel je de aanwezigheid van het vroege David Bowie-oevre (glamrock dus!) en met King Richard LTH en Dreamtime Stomp lijkt de groep zowaar twee hitjes geproduceerd te hebben. Terwijl ik mijn bevindingen over het nieuwe album met Chris bespreek schreeuwt Chris het uit van de pret: “We hebben een hit!” Ik voel dat de vierde zoen op komst is...