Muziek.nl

Ben Lee

Jan Douwe Kroeske

Op zondagmorgen 18 januari open ik om 11.00 uur in de ochtend mijn ogen en voel aan mijn lijf dat er drie dagen Groningen in zitten: eerste twee dagen Europese bandjes in zo’n 34 cafe’s (geheten: Eurosonic) en om het geheel af te maken op de laatste dag in het betonnen kolos dat Oosterpoort heet nog een stuk of 15 Nederlandse groepen onder de noemer Noorderslag. O ja, en daartussendoor nog een stuk of wat seminars en panels: ook niet altijd oninteressant.

Op zo’n zondag moet je eigenlijk alleen maar thee drinken, af en toe een appeltje of peertje tot je nemen, de dag afsluiten met een stamppotje zuurkool met spek, worst, krenten en ananas (licht gepeperd!) en dan kun je er weer tegenaan. De 2009-after Eurosonic-Noorderslagdip werd echter op een heel andere manier weggewerkt dan die van de jaren ervoor. Nadat ik een stukje Volkskrant-zaterdag had geprobeerd (wat niet lukte) pakte ik de cd-envelope die 24 uur eerder in de bus was gevallen. ”Hee, het nieuwe album van Ben Lee…”. Omdat het lichaam nog naar muziek hunkerde deed ik het schijfje in de player. Nog geen 50 minuten later zat ik met geopende mond de hoesinformatie te lezen, internet af te surfen. Want had ik het nou goed? Was dit album meteen al een van de platen van 2009, of had ik het mis? Ik zal proberen u deelgenoot te maken van mijn enthousiasme.

Ben Lee, geboren Australier, woont tegenwoordig in Los Angeles. Daar in die grote stad, heeft ie een hobbybandje met 2 andere Ben’s (Ben Kweller en Ben Folds) die ook elk hun eigen carriere hebben. Van de drie Ben’s is het af en toe moeilijk kiezen, wie nou eigenlijk de leukste muziek maakt.
Hun muziek heeft ook wel wat overeenkomsten: intelligente teksten, speels en af en toe behoorlijk kryptisch, maar altijd vol humor.

Ben Lee maakte al 6 solo-platen. Zijn carriere lijkt nu ineens een stroomversnelling te raken met zijn zevende “The Rebirth of Venus” waarin hij op een niet-Amerikaanse (wel Obama-achtige!) manier zich schaart achter een van de belangrijkste millenniumdoelstelling van de VN: de positie van de Vrouw. In “I’m a girl too” kiest Lee voor duidelijkheid, hij wordt ineens man met een boodschap: maatschappelijke betrokkenheid en sociale stellingname, thema’s die mijn hart sneller doet stromen. In “I love PopMusic” sleept ie er op een speelse manier andere wereldproblemen bij “steeds meer mensen putten moeder aarde uit”, “Amerika moet haar oorlogsimago van zich afschudden”, etc etc.
Misschien komt het omdat ik in de laatste 100 bladzijden van de John Lennon-biografie zit, zelfs zijn muzikale bijdrage “Yoko Ono” is ver verwijderd van het doorsnee popliedje.

Ik denk dat John Mellencamp, Bruce Springsteen, Jack Johnson en Pink er een nieuwe strijdvaardige collega bij hebben. Zijn naam is Ben Lee, zijn muziek is…..prachtig!