Columnisten
De emotie van Benjamin Taylor
Jan Douwe Kroeske
Ik hoor de laatste weken vrij regelmatig de naam Benjamin Taylor noemen. In termen van: “mooi album (The legend of Kung Folk), liedjes die tussen Jack Johnson en James Taylor inzitten, etc etc”. Die Benjamin Taylor speelde op 19 april in Paradiso. Voor mijn 2 Meter Sessies TV hadden we een uitnodiging uitstaan voor de ochtend erna, een gesprek bij Het Gesprek. Met als opdracht aan Benjamin om een duik te nemen in het 2 Meter-Archief…
Hij kwam met mooie keuzes: John Hiatt uit 1996, Wycleff Jean uit 1998 en Michael Franti uit 2001. Als verrassing leek het me aardig om een nummer uit de sessie van zijn vader, James Taylor, te laten zien. Een makkelijke manier om de kijker te vertellen dat dat zijn vader is, zonder dat je al te veel hoeft te zeuren bij de zoon over hoe het toch is om het kind van James Taylor en Carly Simon te zijn. Meteen na de introductie vertelde ik Benjamin dat we een nummer van een familielid gingen zien.
De sfeer was prima, Benjamin droeg een zonnebril vanwege zijn allergie voor studiolicht en voorjaarspollen en we begonnen aan Millworker van James Taylor en band, een 2 meter-sessie van 5 april 1994. Ik heb dat nummer wel eens omschreven als een van de mooiste tracks uit het hele 2 meter-archief: zelden een muzikant en band zo perfect live zien spelen!
Bij het zien van de eerste momenten verschoof Benjamin al van bil naar bil, hij ging voorover zitten en zette zijn bril wat vaster op de neus. Na ongeveer anderhalve minuut begon ie voor zich uit te praten: “Ooh, Carlos Vega achter de drums...ooh, Ed Grolnick achter de piano…Man, wat mooi!” Hij zag en hoorde zijn vader wel, maar de man was duidelijk gefixeerd op Vega en Grolnick. De ene zucht na de andere volgde en vanuit mijn linkeroor hoorde ik hem het nummer letterlijk meezingen, zachtjes, dat wel!
Als Millworker afloopt kijk ik Benjamin aan en vraag hem hoe hij dit nummer bekeken heeft.Tien seconden van stilte volgen….en dan komt het hoge woord eruit: “Tja, mijn vader die zie ik regelmatig, maar sinds het overlijden van Carlos Vega en Ed Grolnick heb ik die twee niet meer teruggezien. Ik mis ze heel erg, het is zo’n slag geweest voor de familie dat Vega en Grolnick zo jong kwamen te overlijden.” En dan schiet ie vol: hakkelend en snikkend komen er wat excuses uit, dat ie deze confrontatie niet had verwacht, dat we zijn emotionele ontlading er maar uit moeten knippen en dat dit even te veel is. Ik zeg hem dat ik het begrijp en dat ie zijn excuses echt niet hoeft aan te bieden.
Langzaam maar zeker herpakken gast en presentator zich enigszins en via John Hiatt, Wycelff Jean en Michael Franti belanden we in de laatste drie minuten van het programma waar Benjamin een prachtig mooi verstild nummer doet. Na het stilvallen van de camera’s vraagt ie zich hardop af hoe het komt dat ie bij het zien van zijn vaders overleden bandleden zo emotioneel was. Ik moet hem het antwoord schuldig blijven en doe dat dus ook. Maar het zweet staat me nog wel op de rug. De vertwijfeling is groot. Ook bij Benjamin zelf: enigszins verdwaasd neemt ie plaats in de wachtruimte van de Gesprek-studio. En alsof ie nog wat wil rechtzetten speelt ie als toetje voor de medewerkers van 2 Meter Sessies nog drie nummers…goed dat daar geen camera’s bij zijn…..
foto: Patrik Andersson
Laatste reacties