Columnisten
Waarom zijn The Veils niet wereldberoemd?
Jan Douwe Kroeske
In mijn cd-verzameling heb ik een bijzondere plek ingeruimd voor het werk van Finn Andrews: voorman van de Nieuw-Zeelandse band The Veils. Ik ben liefhebber van de muziek van deze groep. Het woord groep past hier eigenlijk niet, want Finn (zoon van Barry) Andrews is meer solo-muzikant dan bandman. Het is dat ie bandleden nodig heeft om een podium mee te vullen en zijn liedjes ook groter te kunnen spelen, anders zou hij waarschijnlijk zijn carriere in solitude slijten.
Om de man te plaatsen zou je hem het best een mengvorm van John Cale, Nick Cave en Jeff Buckley kunnen noemen, kortom: muzikant met een stemmige, eigen sfeer. Qua uiterlijk vertoont ie sterke overeenkomsten met G.Love.
Ik verbaas me er nog steeds over dat The Veils niet wereldberoemd zijn. In de wereld van Lowlands zijn ze groot, ze vullen met gemak de Bravo en het publiek loopt standaard na afloop met tranen in de ogen naar een tapplaats.
Dat is precies wat de muziek van The Veils met je doet: het sleept je mee, het ontroert je en je wilt het met je vrienden delen, als ware het voor even je bestbewaarde geheim…..
De nieuwe plaat van The Veils heet Sun Gangs en die is weer goed. Beter zelfs dan alle voorgaande! Het is de meest volwassen plaat van Finn Andrews c.s.! Voor het eerst slaagt Andrews er goed in om een balans te vinden tussen de licht-hysterische bandsongs en zijn zeer gevoelige kleine liedjes. Op alle vorige platen van The Veils staan wel liedjes waar je een traan om weg pinkt ( The Tide that left and never came back en The Valleys of New Orleans van het album Runaway Found (2004) en Jesus for the Jugular en House Where We All Live van de 2006-release Nux Vomica), maar je werd soms afgeleid door songs die je eigenlijk even niet wilde hebben.
Op Sun Gangs heeft Finn Andrews de juiste balans dus te pakken, het nieuwe album bevat weer kleine songs van wonderbaarlijke schoonheid, ze zitten heel dicht in de buurt van de sfeer van Jeff Buckley. In de wat onstuimiger nummers heeft hij me nu ook te pakken.
De eerste keer dat ik met de man mocht werken was ten tijde van de debuutplaat: we zaten in de Bullet Sound Studio. Alhoewel de rest van de band er wel was mocht Finn de klus in zijn eentje klaren…vier maanden later hoorde ik dat ie zijn band de wacht had aangezegd.
Ten tijde van Nux Vomica was ie er weer voor een 2 meter-sessie. Toen zaten we in Spakenburg in The Van. Totaal vernieuwde band, de sfeer was uitstekend en weer kregen we een prachtige opname…
De nieuwe plaat ligt er dus, Finn Andrews heeft zijn muziek beter voor elkaar dan ooit, de band is dezelfde. Wat denk je dat ik op 7 mei doe, als The Veils naar De Melkweg komen?
Laatste reacties