Columnisten
Fleet Foxes op Crossing Border
Jan Douwe Kroeske
Alhoewel het optreden van Fleet Foxes op het Crossing Border-Festival al weer enige tijd achter ons ligt moet ik nog bijna dagelijks terugdenken aan de hemelse, stichtelijke, kerkachtige sfeer die dat concert uitstraalde.
Die sfeer werd versterkt door allerlei omstandigheden: de pers was unaniem lovend over de plaat, de halve wereld op Crossing Border wilde dus naar dat ene optreden in die bedompte ruimte. Drummer Josh Tillman, die ook goed zingt, was eerder op de middag bij mij in een geïmproviseerde 2 meter-ruimte geweest en deed, alsof het zo moest zijn, een schofterig mooie opname (check “I will return” uit 2004 bij Fargo Records), de sixties-achtige presentatie van de band (een en al Love in the Air), 2 Deense meisjes die voor aan het podium elk nummer letterlijk stonden mee te zingen. Kortom; er gebeurde zo veel!
Het optreden zelf klonk zo goed als de plaat en misschien nog wel een beetje beter ook. En waar was ik? Via een sluipweggetje achter het podium kwam ik direct op het podium naast de monitormixer terecht. Zonder dat ik daar perse wilde staan stond ik er ineens. Backstage was het erg donker en met mijn all area-bandje om de pols rommelde ik me een weg tussen allerlei zwarte doeken door. De geluidstechnicus herkende me van de opname van de middag ervoor en maakte met z’n twee handen het gebaar “Be my guest”. Zoiets laat je je geen 2 keer toefluisteren, dus stond ik daar vastgenageld naast de geluidsman bij de monitortafel.
De band zelf leek verbaasd over de reacties van het Nederlandse publiek. “Zouden ze wel doorhebben dat ze zo goed zijn?”, wilde ik de geluidsman vragen, maar ik vroeg het maar niet, want hij was gewoon aan het werk. Ik stond te genieten op minder dan drie meter afstand van een zeer bijzonder optreden. Zanger Robin Pecknold, gedistingeerd gekleed en bebaard als Jezus Christus, kondigde elk nummer aan met een heel zachte stem...
Laatste reacties