Muziek.nl

Michael Jackson & Dave Matthews

Leo Blokhuis

"Het wordt dinsdag", smst eindredacteur Paul op zaterdag. "Ik bel je maandag voor details". Wat een planning. Michael Jackson is al bijna twee weken dood. Ik weet al bijna twee weken dat die begrafenis waarschijnlijk een grote gebeurtenis gaat worden. Ik ben de dag na zijn overlijden gevraagd daarbij voor de NOS in de studio aanwezig te zijn. Doen ze het op dinsdag 7 juli.

Ik heb kaarten voor Dave Matthews. Ik heb plannen voor een gezellige avond met vrienden, die op miraculeuze wijze ook kaarten hebben. Weet je hoe lastig het is om bij Dave Matthews in de Heineken Music Hall binnen te komen? De man wordt op de Nederlandse radio- en televisiestations onbegrijpelijk hardnekkig genegeerd, maar de HMH is in een uurtje uitverkocht. In Amerika liep de kaartverkoop van een stadiontour van de Rolling Stones allerbelabberdst totdat de organisatie bekend maakte dat de Dave Matthews Band in het voorprogramma zou spelen.

Ik heb Matthews één keer ontmoet. Hij zat met zijn akoestische gitaar op schoot in de beschamend kleine 2 Meter Sessies studio. We hadden twee gezellige uren met z'n tweeën en de technicus en ik was behoorlijk onder de indruk van het gitaarspel van de man. Op de een of andere manier loop ik altijd zijn concerten mis, en zo vaak is hij ook niet in ons land. Op dinsdag 7 juli zou ik er bij zijn. Moet ik wel naar die herdenkingsdienst van Michael Jackson? Wordt dat niet net zoiets als de publieke begrafenis van André Hazes? "Het begint om 19.00 uur, gaat niet langer dan 90 minuten duren en we zorgen dat er een taxi met draaiende motor klaar staat om jou naar de HMH te brengen", zegt Paul.

Vanaf 19.00 uur precies kijken wij een half uur naar een totaalshot van de binnenkant van Staples Arena. "Zeg nog maar wat", zegt de regisseur. "Al dat geklets van te voren had voor mij niet gehoeven", reageert iemand op de NOS site. "Misschien is het de bedoeling dat we vijf minuten stilte houden", zegt mijn collega studiogast zanger Boris. Smokey Robinson maakt met een schriftelijke verklaring van Diana Ross een einde aan de lange stilte. Diana kan niet komen. Ze is te verdrietig. Zou Diana verdrietiger zijn dan de ouders, broers, zussen en kinderen van Michael? Diana had er moeten zijn. Zij introduceerde in 1970 de wereld The Jackson 5. Zij moet met ons afscheid nemen.

Mariah Carey zet hees, niet zuiver en met zichtbare emotie in. Begrijpelijk. De organisatoren pochen dat er wel 2,5 miljard mensen zullen kijken en dan mag jij het spits afbijten. Mariah dirigeert zichzelf weer tot de orde. Ik weet nog hoe ik Mariah bij haar allereerste plaat goed vond. Stevie Wonder zingt mooi. Hij was op 12 jarige leeftijd Little Stevie bij Motown. Een collega kindster. Jermaine Jackson zingt het ontroerende Smile. Charlie Chaplin schreef daar ooit de muziek voor. Motownbaas Berry Gordy haalt herinneringen op. Basketbalster Magic Johnson geeft een inkijkje in huize Jackson en slaat opzichtig Michael's vader over als hij de gezinsleden roemt en prijst. Brook Shields huilt. En dan stap ik in de taxi.

De HMH is afgeladen, de sfeer is uitbundig. Dave Matthews is net door zijn flauwe grappen heen als ik binnenkom, maar zijn band staat nog voluit de rocken. 's Middags hoor ik dat de herdenkingsdienst van Michael een viering van het leven zou zijn. Het was een verdrietig en emotioneel afscheid van een dode. Hier in de HMH wordt het leven in alle toonaarden gevierd. Jazzy blazers, de saxofonist speelt twee saxen tegelijk, de trompettist - met een lijf zo groot en een hoofd zo klein dat het lijkt alsof er een fotoshop-foutje is gemaakt - heeft nonchalant in elke hand een trompet, waarop hij beurtelings speelt. De violist fiddelt als een moderne Nashville-picker en tokkelt als een folkie, de gitarist speelt de ouderwetse solo's uit het Van Halen-lesboek en de drummer doet mij voor één avond zijn geweldige Muppetcollega Animal vergeten. Dave zingt geweldig. Wat heeft die man een mooie stem.

In een broeierige HMH denk ik terug aan de Staples Arena. Waar was Gladys Knight, die ooit Motown tipte dat het label iemand moest sturen om naar deze zingende broers te kijken. Waar was de geweldenaar Quincy Jones? Waar was Michael's duettenpartner Paul McCartney? En waarom zoveel woorden als Michael zelf altijd de muziek de boventoon liet voeren. Berry Gordy en dominee Al Sharpton was toch zat? Die laatste verruilde voor één avond de kerk van Jezus van Nazareth voor die van Michael uit Gary Indiana waarin hij het leven, lijden en sterven van Jackson predikte.

Dave Matthews heeft alle remmen losgegooid. Funk, singer/songwriter, hardrock, alles versmeldt tot een muzikale oerknal. Knap, strak en soms een beetje oeverloos en eindeloos in de solo's. Wat gedoe, maar wel steeds razendknap gedoe. Om half twaalf wurm ik me naar buiten. Eén whiskey aan de overkant, wij heffen het glas. Op Dave. Op Michael. Op de muziek.


Klik hier voor het concertverslag van Dave Matthews Band.