Muziek.nl

Beatles Unlimited

Leo Blokhuis

Voor de lieve som van tweeduizend euro kan ik de trotse bezitter worden van een originele handtekening van Lennon. Dat er boven zijn naam "To Colin" staat, moet ik dan maar op de koop toe nemen. Het kan ook eenvoudiger: 45 euro voor een obscuur oud Duits Beatles-servetje dat als een relikwie in een doorschijnend plastic mapje zit gestoken. Beatles-paraplu's, plastic yellow submarines, bekers met de hoofden van de fab four, Beatlesonderzettertjes, posters, singles, platen, cd's dvd's, veel dvd's.

Het is tweede paasdag, Beatles Unlimited dag in Utrecht Lunetten, de hoogmis voor elke rechtgeaarde Beatlesfan. Dat blijken er vijfhonderd in Nederland en omstreken te zijn. Bij de ingang van Theater Musketon tref ik een man die een linnen Beatlestasje als een haverzak om zijn nek heeft hangen, ik vermoed met zijn grootste schatten. Misschien heeft hij wel een handtekening van Paul. Of een boek aan hem opgedragen door Pattie Boyd, de eregast van vandaag. De man heeft verder een dikke sporttas onder de arm geklemd vol minder kostbare prularia. Een groepje kinderen van rond de twaalf jaar spelen rond de ingang van het gebouw. Ik kom een bekende tegen bij de deur: "Dat is mijn zoontje, hij viert hier vandaag zijn twaalfde verjaardag. Hij is helemaal gek van de Beatles en heeft er op school een spreekbeurt over gehouden en nu is zijn halve klas fan van de Beatles." Een man houdt z'n piepkleine digitale fotocameraatje onhandig voor z'n buik en probeert ongezien een foto van me te maken. Als ik naar hem kijk, lacht hij verontschuldigend. "Top 2000 he?" Even later tikt hij me op de schouder: "Hoe heet jij ook al weer?" Het is Beatlesdag. Rijp en groen, nerd en liefhebber, leuk en gestoord, alles krioelt door het Utrechtse gebouwencomplex.

Ik ben gevraagd om met Rob Bolland van Bolland en Bolland, Machgiel Bakker van Beeld en Geluid en Tom Weel van Beatles Unlimited te jureren bij de Golden Apple Award. Vier coverbands spelen een Beatlesliedje. Ik vind jureren geen doen. Muziek is mooi of niet, wordt goed gespeeld of niet, maar waarom zou je er een wedstrijd van maken. En toch doe ik het. De band van Paul Logister wint. De zingende bassist heeft me een paar maanden geleden een opgewonden mailtje gestuurd met het bericht dat hij een dag in Abbey Road heeft opgenomen. Drie liedjes geheel in de stijl van de Beatles. Paul is fan. Maar geen klakkeloze. Met zijn groep the Rolling Beatles speelt hij een vlammende medley van Paperback Writer en Helter Skelter. Op mijn weg naar buiten snuffel ik even vluchtig langs de stands. Of ik deze outtakes van Rubber Soul niet nodig heb. Ik wil toch wel een transparante vinylversie van Sgt. Pepper? Een cd met de demoversies van The White Album dan? Ik hoef ze niet. Ik heb veel cd's. Ik verzamel liedjes die ik mooi vind, maar hoef ze niet op 32 verschillende dragers te hebben. Ik hou heel erg van de Beatles, maar hoef niet de twee uur langere director's cut van The Anthology. En ik ben al helemaal niet benieuwd naar Cynthia Lennon's versie van Those Were The Days.

Mijn lieve kennis klapt en joelt bij de toegift van de Golden Apple Award. Hij heeft het op een zeer aanstekelijke manier naar z'n zin. Het is gezellig binnen, maar ik moet verder. Buiten zie ik hoe de man met de linnen tas om de nek door de groepstaxi wordt gehaald. De zon schijnt. Het is een mooie dag. Alle albums van de Beatles komen opnieuw uit, bedenk ik me als ik terug rijd. Allemaal, mooi opgepoetst, met origineel artwerk en allemaal met een kort filmpje over de tot standkoming van het betreffende album erbij. Ik heb alle albums van de Beatles al. De witte heb ik op cd in de veel te dikke eerste versie en de met dun replica van het vinylhoesje. Let It Be én Let It Be Naked. En toch ben ik bang dat ik over pakweg een jaar alles opnieuw heb aangeschaft.