Fout
  • JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 47 niet laden

04 apr

concertverslag: Therapy?

woensdag, 04 april 2012
Gepubliceerd in Concertverslagen

Volgens het Hitdossier dateert de laatste, en enige, hit van Therapy? van december 1995. Met een cover van Hüsker Dü's Diane scoorde het Noord-Ierse drietal toen net geen top 10-hit. De ballad bleef steken op de elfde positie in de vaderlandse Top 40. Ondanks het uitblijven van hits, is Therapy? nog steeds een populaire band bij rockminnend Nederland. Oerleden Andy Cairns (zang/gitaar), bassist Michael McKeegan en drummer Neil Cooper (sinds 2004 bij de band) doen met enige regelmaat ons land aan voor een (club)optreden.


 

fotografie: Jochem Geerdink

Dat ook Tivoli Oudegracht maandagavond nagenoeg uitverkocht is, heeft Therapy? dus niet te danken aan hits. De basis voor het succes legde het in de eerste helft van de jaren negentig met de uitstekende albums Troublegum en Infernal Love. De energieke liveoptredens van het Britse gezelschap deden sindsdien de rest.

Therapy? maakt nog steeds albums, zo verscheen in februari het dertiende (!) studioalbum A Brief Crack Of Light. In januari werd de langspeler voorafgegaan door de eerste single Living In The Shadow Of A Terrible Thing. En waar je ziet dat vergelijkbare acts vooral publiek lokken op basis van eerder werk, blijkt het publiek in Tivoli Oudegracht, wel voor het grootste deel man en 30+, ook op de hoogte van het nieuwe werk van het trio.

Waar de band op de laatste albums vooral het experiment zoekt, is de setlist prima in evenwicht. Al vroeg in de set komt Joy Division cover Isolation voorbij, wat zorgt voor de eerste voorzichtige moshpit. Wanneer vervolgens ook moshfavorieten als Stories, Nowhere en Screamager langskomen, lijkt het weer even 1996 in Tivoli.

Niet in de laatste plaats door zanger/gitarist Cairns; hij heeft er wel eens slechter uitgezien. Nu de frontman wat kilootjes kwijt is, zijn flinke baard van de laatste jaren plaats heeft gemaakt voor een bescheiden sikje en de hoornen bril is verdwenen, ziet de toch alweer 46-jarige Noord-Ier er weer uit zoals in de succesperiode vijftien jaar geleden. En dat drummer Cooper nog maar een maand geleden zijn hand brak, merken we eigenlijk alleen omdat Cairns het ons vertelt. De Engelsman beukt namelijk als vanouds en vormt samen met bassist McKeegan een strakke ritmesectie.

Niet alleen het publiek heeft het prima naar zijn zin, ook de drie heren zelf hebben zichtbaar plezier in wat ze doen. Wanneer Cairns' gitaar het laat afweten tijdens een cover van Teenage Kicks van The Undertones, wordt er vooral gelachen. Drie jaar geleden vertelde Cooper al in een interview met Muziek.nl dat bij veel bands die zoals Therapy? al meer dan twintig jaar bestaan, het plezier om te repeteren verdwijnt. Het trio kruipt maar wat graag samen het oefenhok in.

Als één ding wel duidelijk wordt vanavond, dan is het dat Therapy? vooral dankbaar is. Dankbaar dat het zonder uitblijven van échte hits al zo'n twintig jaar kan en mag doen wat het zo graag – en goed – doet. Optreden en mensen vermaken.

Gezien: Therapy?, Tivoli Oudegracht, Utrecht op maandag 2 april 2012.

02 apr

Racoon

maandag, 02 april 2012
Gepubliceerd in Concertverslagen

Het zijn van die verhalen die zorgen voor nét dat beetje extra. Bijvoorbeeld hoe enkele leden van Racoon, ondanks radiohitjes als Feel Like Flying, Blue Days en Eric's Bar, moesten werken als vuilnisman om de huur te kunnen betalen. En vervolgens al hun spaargeld bij elkaar schraapten voor de opname van het album Another Day. Een album waarvoor niet eens alle beoogde liedjes konden worden opgenomen. Omdat het geld op was. Maar ook het album dat alles veranderde voor de vier mannen uit Zeeland.


 racoon-1

foto's: Jochem Geerdink

Megahit Love You More zorgde er zes jaar geleden voor dat de vuilniswagen vaarwel kon worden gezegd. Het betekende dan eindelijk de grote doorbraak voor Racoon, dat sindsdien hit aan hit rijgt. Toch speelde de band zaterdagavond pas voor de eerste keer in het vijftienjarig bestaan op eigen kracht in de Heineken Music Hall. "Normaal sta ik daar waar jullie nu staan, om te kijken en luisteren naar mooie muziek. Doordat jullie kaartjes hebben gekocht, kunnen wij nu hier staan", zei een duidelijk zenuwachtige zanger Bart van der Weide in het begin van de set.

De 'wij' in dit geval waren naast Van der Weide niet alleen gitarist Dennis Huige, bassist Stefan de Kroon, drummer Paul Bukkens en concerttoetsenist Manu van Os. Nee, voor het tot Racoon XL gedoopte concert had de formatie een driekoppige blazers- én een acht personen groot strijkerensemble meegenomen. Waar dat regelmatig puur voor de show is, voegde het zaterdagavond ook écht iets toe aan de nummers van Racoon. Songs als Eleanor Rigby (tweestemmig gezongen door Van der Weide en De Kroon), Brother, Blue Days en Better Be Kind kregen absoluut meerwaarde door de bemoeienis van de hulptroepen.

racoon-2

In hoog tempo vloog de band door de 25 nummer tellende setlist. Niet alleen de grote hits, maar ook enkele oudjes kwamen voorbij. Zoals Blue Days van het debuut Till Monkeys Fly. Volgens De Kroon was het zeker zeven jaar geleden dat ze die nog eens live speelden. Maar natuurlijk ontbraken ook grote hits als Laugh About It, Lucky All My Life, No Mercy en natuurlijk Love You More niet. Tijdens de aankondiging van dat nummer tegen het eind van de reguliere set, liet Van der Weide blijken dat de ergste zenuwen bij hem wel verdwenen waren. "De volgende is een cover, van The Voice Of Holland", grapte de zanger.

Ook al werd er dan verder niet veel gesproken met het publiek, de band had het zichtbaar naar zijn zin in de HMH. De jongens die acht jaar geleden nog noodgedwongen op de vuilniswagen werkten, boeiden nu krap twee uur lang dik 5500 toeschouwers met hun evenwichtige en prima gespeelde setlist. Over een week of acht mag Racoon het voor de vierde keer laten zien op Pinkpop. Het is te hopen dat de strijkers en blazers ook mee komen.

Gezien: Racoon XL, Heineken Music Hall, Amsterdam, zaterdagavond 31 maart 2012.

01 apr

Rammstein

zondag, 01 april 2012
Gepubliceerd in Concertverslagen

De zes heren van Rammstein trekken zich geen donder aan van de crisis, zoveel bleek zondagavond wel in het Rotterdamse Ahoy. Tijdens het optreden van de band ging onderhand de inhoud van een compleet tankstation in vlammen op. Tot ver achterin de zaal was de hitte van de vaak enorme vlammen te voelen, waarbij het de kleding van de bezoekers de odeur van fikkie stoken mee gaf. Het deerde de ruim vijftienduizend fans geen zier. Zij zagen een rockshow van zeer hoog formaat.


 

rammstein-1

foto's: Dimitri Hakke

De laatste jaren gingen regelmatig geruchten dat het van oorsprong Oost-Duitse Rammstein er de brui aan zou geven. De koek was op, de zes heren vonden het mooi geweest. Met hun huidige greatest hits tour Rammstein – Made In Germany, 1995-2011 wekte het zestal zelfs de indruk dat het aan een afscheidstournee bezig is. Mocht blijken dat dit inderdaad het geval is, dan gaat het sextet er in ieder geval uit met een grote knal. Uit niets bleek zondagavond in Ahoy namelijk dat de formatie rond zanger Till Lindeman met een laatste kunstje bezig was. De in de stad Rostock in de voormalige DDR gevormde band speelde veel overgave en strak. Maakte het al eens een foutje, dan werd deze snel vergeten door de indrukwekkende show die de Duitsers gebouwd hadden.

Dat begon iets na de klok van negen uur met een enorme brug die in het midden van de zaal naar beneden zakte, ondersteund door fabrieksgeluiden en grote 'stoomwolken' die het dalen van de brug begeleidde. Daarmee werd een verbinding gecreëerd tussen het hoofdpodium en een klein podium achterin de zaal, waarop de band zich met zowel een Rammstein vlag als onze nationale driekleur meldde. Eenmaal over de brug naar het podium gelopen, zette het direct doorbraakhit Sonnein.

Wat volgde was een imposante show waarin een vogelvlucht werd genomen door de ruim vijftienjarige carrière van Rammstein. Niet alleen de vlammen en het vuurwerk imponeerden, ook muzikaal was het dik in orde wat de band haar gehoor voorschotelde. Onder leiding van de flink beukende drummer Christoph Schneider lag de nadruk, begrijpelijk, op doorbraakalbum Mutter, waarvan liefst zes songs voorbij kwamen: naast Sonne ook Links 2 3 4, Mein Herz Brennt, Ich Will, Feuer Frei! en de titelsong. Dat alles ondersteund door een indrukwekkend, en continu veranderend, decor.

rammstein-4

Dat Rammstein meer is dan en indrukwekkend decor en veel, heel veel, vuurwerk, bewees de band aan het eind van de reguliere set. Gitarist – en oprichter – Richard Kruspe was aan het eind van Haifisch richting het kleine podium geslopen en vermaakte het publiek met keyboard en samplemachine. Met drummer Schneider in de rol van dominatrix kropen zanger Lindeman, toetsenist Christian Lorenz, bassist Oliver Riedel en slaggitarist Paul Landers over de luchtbrug naar het kleine podium, waar drie nummers te gehore werden gebracht. Waarbij het publiek om het podium het tijdens Bück Dich moest ontgelden, toen Lindeman zijn 'lul' uit zijn broek haalde en het publiek trakteerde op een flinke ejaculatie.

Al zal het de mensen weinig hebben kunnen deren. Naar Rammstein kom je niet alleen voor de – prima – muziek die zwaar leunt op thema's als militarisme, sadisme, onderdrukking, seks en religie. Nee, je wilt ook geamuseerd worden. Rammstein is shock rock in optima forma, niet voor niets vernoemde de band zich naar het Duitse plaatsje Ramstein. Daar botsten tijdens een vliegshow in 1988 drie vliegtuigen van het Italiaanse stuntteam Frecce Tricolore. Zeventig mensen kwamen om het leven toen de drie kisten vervolgens in het publiek neerstortten.

Geschokkeerd werd er zeker zondagavond, al zit op sommige onderdelen van de show nu wel wat sleet. Lindeman verkleed als kok, compleet met koksmuts en een als mes gevormde microfoon bij Mein Teil, die de in een enorme kookpot zittende toetsenist Lorenz met een enorme vlammenwerper bereidt, bijvoorbeeld. Of diezelfde Lorenz die in een rubberbootje over het publiek vaart, nu eens niet tijdens Seemann, maar gedurende het slot van Haifisch, ook dat kennen we inmiddels.

rammstein-1

Maar toch, ondanks dat we deze acts de afgelopen 2,5 jaar al twee keer konden meemaken – in het Gelredome in december 2009 en tijdens Pinkpop 2010 – blijft het tóch indrukwekkend wat Rammstein zijn publiek voorschotelt. Mocht inderdaad blijken dat de huidige tour een afscheidstour is, dan zou dat zonde zijn. Want een imposante rockshow zoals zondagavond zien we, zowel muzikaal als qua theater, helaas veel te weinig.

Gezien: Rammstein, Ahoy Rotterdam, zondagavond 4 maart 2011.

Laatste CD Reviews

  • Otis Gibbs
  • Souvenirs Of A Misspent Youth
  • Bruce Robison & Kelly Willis
  • Our Year
  • Jess Klein
  • Learning Faith
  • Kris Delmhorst
  • Blood Test
  • Loudon Wainwright III
  • Haven't Got The Blues (Yet)
  • Jyoti Verhoeff
  • Riven - Full Moon/Dark Moon
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter