music

DIO

Holy Diver – 5 sterren

The Last In Line – 4 sterren

Sacred Heart – 3 sterren

Het moet een rare tijd voor Ronnie James Dio zijn geweest. Hij was met ruzie weggegaan bij Black Sabbath en zijn oude band Rainbow scoorde eindelijk hits met hun twee vocalisten Graham Bonnet en Joe Lynn Turner. Maar de kleine man uit Tarzana liet het er in 1983 niet bij zitten en formeerde zijn eigen groep. Hij naam van Black Sabbath drummer Vinnie Appice mee, haalde ex-Rainbow bassist en vriend Jimmy Bain binnen en liet John Sykes lopen voor de jonge getalenteerde Ierse gitarist Vivian Campbell. Het bleken allemaal goede keuzes te zijn want op het debuutalbum Holy Diver dat hij ook nog eens zelf produceerde, kwam al het goeds bij elkaar. Naast Rising van Rainbow en Heaven And Hell van Black Sabbath, zou Holy Diver het derde meesterwerk uit het oeuvre van de klassenzanger worden. Waar hij bij Rainbow en Black Sabbath nog respectievelijk Ritchie Blackmore en Tony Iommi boven zich had staan in de pikorde, was Dio in zijn eigen band de absolute baas.

Maar hij gaf wel de ruimte aan het talent Campbell die drie albums bij Dio zou blijven. Dat de Ier daarna risicoloos voor het grote geld ging bij Def Leppard is hem vergeven. Zeker op Holy Diver vormen de stem van Dio, het gitaarwerk van Campbell, de machtige ritmesectie van Appice en Bain en de frisse productie de ingrediënten. Met songs zoals Don’t Talk To Strangers, Holy Diver en het razendsnelle Stand Up And Shout voegde de zanger meteen drie klassiekers aan zijn songbook toe. Last In Line was eigenlijk een blauwdruk van Holy Diver maar daardoor wel net iets minder. Maar met de machtige titelsong, het meezingbare Gipsy en het sterke Egypt beet Dio toch nog ferm van zich af. Sacred Heart, de laatste met Campbell was acceptabel maar duidelijk minder. De winst op deze re-releases is de frisse sound. Ze klinken veel minder dof dan de originele cd’s. Daarnaast staat er genoeg extra’s op met vooral aandacht voor de acht songs die op Pinkpop werden opgenomen en op de bonus-cd van The Last In Line Staan. Kortom, een re-release waar de good old rocker niet omheen kan.