16 mei

interview: M.Ward

Hij is een van de meest creatieve en hardwerkende artiesten van zijn generatie. Of het nu She & Him, Monsters Of Folk of een bijdrage aan Tired Pony is: M. Ward draait er zijn hand niet voor om. Onlangs verscheen zijn achtste soloalbum A Wasteland Companion. Een plaat over onbegrip en zijn eigen rusteloosheid. Muziek.nl zocht de Amerikaan op in zijn woonplaats Los Angeles.

Eigenlijk valt hij niemand op. In de rustieke Italiaanse coffeeshop in het noorden van Hollywood is M. Ward (Matthew Stephen Ward) een alledaagse verschijning. Ietwat verwilderd haar, een mooie karakteristieke kop en een stijlvol suede jasje. Hij drinkt latte macchiato‎. ‘Maar met niet te veel suiker. Daar word ik wat onrustig van zo vroeg in de morgen.’ Ward is een boeiende man, die met veel passie over muziek, het leven en zijn eeuwige strijd tegen culturele vervlakking kan praten en dat dan ook graag doet. Soms kijkt hij tijdens een fel statement wat ongeïnteresseerd naar voorbij paraderende serveersters, wat tegenstrijdig, maar ook fascinerend overkomt. Ward heeft overredingskracht en een enorme dosis zelfkennis. Hierdoor blijf je - ondanks de rare trekjes - geboeid aan zijn lippen hangen.

De 39-jarige singer-songwriter woont in Los Angeles, waar hij opgroeide, maar heeft ook een huis in Portland. ‘Ik voel me hier wel thuis’, vertelt Ward, terwijl hij toch een extra schepje suiker in zijn koffie laat dalen. ‘Maar ik zou hier niet permanent kunnen wonen. Het is te laid back voor mij en daar kan ik persoonlijk erg door beïnvloed worden. In Portland ben ik creatiever. Best raar eigenlijk, dat ik die zelfdiscipline daar dan wel heb. Daarom hou ik van de mix. Ik ben een bevoorrecht mens, dat ik twee huizen kan veroorloven.’ Ward is een overtuigd twijfelaar. Niet zozeer over zichzelf, maar meer over de rol die hij als mens in de maatschappij moet vervullen. Daarom kan hij ook moeilijk kiezen. De laatste jaren lijkt hij geen uitnodiging voor een muzikaal project te hebben afgeslagen. Volgens Ward zelf is de passie voor het creëren van schoonheid de belangrijkste drijfveer voor zijn enorme werklust. ‘Muziek is mijn leven en ik zie eigenlijk overal wel een uitdaging in. Soms is het goed om dingen flink op te schudden. Uit je comfortzone te worden getrokken, zeg maar.’

M.Ward

 

Ook voor zijn nieuwe album A Wasteland Companion stapte Ward uit zijn veilige zone. Want waar hij normaliter op één locatie opneemt, werkte hij ditmaal in acht verschillende studio’s. ‘Ik had de tijd, dus waarom niet?’, is zijn verrassende verklaring. ‘Ja, meer is toch niet nodig om iets uit te voeren? Ik ben een sucker voor mooie studio’s en het leek me fantastisch om te kijken wat verschillende locaties met het geluid op een album doet. Bovendien gaf het mij de kans om met verschillende muzikanten te spelen, wat het proces nog interessanter maakte.’ A Wasteland Companion is volgens Ward vooral een zoektocht naar zichzelf. ‘Spiritualiteit en instinct zijn thema’s waar ik enorm door gefascineerd ben. Wat drijft iemand tot een daad of voorkomt juist een bepaalde actie? Het is ook een spiegel, die ik mezelf voorhoud. Ik voel mezelf uniek. Niet omdat ik beter ben dan andere mensen, maar wel omdat mijn keuzes alleen door mezelf gemaakt kunnen worden. Zelfs als je daarbij niet begrepen wordt. Sterker nog: het geeft je een nog sterkere individualiteit als dit gebeurt. Het is mijn companion en die zal me nooit verlaten.’

Voor iemand die veel te vertellen heeft – Ward wijdt tijdens het gesprek uitgebreid uit over politiek, kapitalisme en de ‘verrotte’ muziekindustrie – is de Amerikaan op zijn nieuwe album opvallend kort van stof. Vrijwel alle nummers op A Wasteland Companion zijn binnen drie minuten voorbij. ‘Dat is een bewuste keuze. Ik heb een pesthekel aan herhalen om het herhalen. Als iets eenmaal gezegd is, hoeft het niet nogmaals terug te komen. Soms hoor ik nummers op de radio, die zijn gebaseerd op drie zinnen. Ik kan daar echt niet naar luisteren en het is ook op geen enkele manier boeiend. In die zin is de zoektocht om hét perfect popliedje te schrijven, natuurlijk wel interessant. In de VS hebben we het gezegde always build a better mousetrap. Probeer jezelf altijd te overtreffen. Op wat voor manier dan ook. Daar haal ik mijn voldoening uit. Of het nu met Monsters Of Folk, voor mezelf of met Zooey is. Er moet altijd verbetering en ontwikkeling zijn, anders kun je beter stoppen.’

Zooey is Zooey Deschanel, de actrice/zangeres waarmee Ward het droompop-duo She & Him vormt. Ondanks een leeftijdsverschil van zeven jaar, is de klik uitstekend. ‘We zijn naast partners in crime op muzikaal gebied, ook gewoon hele goede vrienden. Wij houden van dezelfde films en hebben een zwak voor oude muziek. Haar stem past ook perfect bij de muziek die we maken. She & Him is voor ons beide echt een funproject. We maken alleen maar dingen, waar we echt zin in hebben. Vorig jaar wilde we een kerstalbum opnemen en dat doen we dan ook gewoon. Dan denken we echt niet na of dat wel past binnen ons kader.’ Ward laat zichzelf sowieso niet snel beïnvloeden door verwachtingspatronen van buitenstaanders. ‘Een artiest mag soms best frustreren. Dat doet een legende als Woody Allen ook regelmatig en nog steeds ben ik een grote fan. Ik snap dat sommige artiesten positieve feedback nodig hebben, maar zo bekijk ik het niet. Ik ben er nog steeds, mensen kopen nog steeds mijn platen en komen naar de shows. Meer bevestiging heb ik niet nodig.’       

tekst: John den Braber


Meer info over M.Ward: www.mwardmusic.com

         

Laatst aangepast op woensdag, 16 mei 2012 13:22
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Gerelateerde items (op tag)

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • alt-J
  • This Is All Yours
  • Laura Mvula
  • With Metropole Orkest
  • Sia
  • 1000 Forms Of Fear
  • Morrissey
  • World Peace Is None Of Your Business
  • Otis Gibbs
  • Souvenirs Of A Misspent Youth
  • Bruce Robison & Kelly Willis
  • Our Year
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter