29 apr

interview: VanVelzen

Ondanks een enorm bewogen periode, vond Roel van Velzen ook nog tijd om een nieuw album te maken. Het resultaat heet The Rush Of Life, zijn meest persoonlijke en openhartige album tot nu toe. De liedjes gaan vooral over de laatste twee jaar, waarin veel gebeurde in het leven van de zanger. Naast een theatertour en het coachschap in The Voice Of Holland, trouwde Van Velzen vorig jaar met de liefde van zijn leven en verwelkomden zij afgelopen februari hun eerste zoon Laut. “Voorheen gooide ik liedjes die te persoonlijk waren gewoon weg. Te cheesy.”

Het is een veelgehoorde uitspraak onder artiesten: dit is mijn meest persoonlijke album ooit. Voor wie dit absoluut opgaat, is Roel van Velzen. Zijn derde langspeler The Rush Of Life is zo autobiografisch als maar zijn kan. Liedjes over zijn vader, zijn carrière, zijn zoon, maar vooral over de liefde voor zijn vrouw Marloes. “De basis in mijn leven is nu heel goed. Vrouw, kind, huis, leuke carrière.”

Wordt juist niet altijd gezegd dat muzikanten zich heel ellendig moeten voelen om tot hun beste creaties te komen?

I know, daar was ik ook heel bang voor. Maar de angst om alles kwijt te raken, bekruipt me ook weleens. Wat nou als zij weggaat of er iets met mijn zoon gebeurt of mijn carrière raakt in het slop of whatever. Twijfel is een heel mooie basis om liedjes over te schrijven. Daar zijn ook liedjes op geïnspireerd, dit album. Het allerleukste vind ik dat dit album niet zo bedacht is. Het is gewoon wat me de afgelopen twee jaar overkomen is, gebundeld op een geluidsdrager.

Dat is wel te horen ook, het zijn twaalf liedjes met twaalf geheel verschillende stijlen… Al viel de titelsong, die gaat over wat het leven jou geeft en wat jij uit het leven haalt, niet bij iedereen even goed.

Bij dit album is het liedje altijd leading geweest. Het nummer The Rush Of Life vroeg om een dancebeat. Ik heb nooit echt nagedacht over wat mensen ervan zouden vinden. Ik vind het leuk en het liedje vraagt er om. Bij een ander liedje voelden wij dat het strijkers nodig had. We zijn all the way gegaan. Het is heel divers, maar daardoor vind ik het wel een heel rijk album. Alle liedjes zijn persoonlijk benaderd. Het fijne vind ik dat het qua verhaal wel een geheel vormt wanneer je ze achter elkaar luistert.

Het zijn nog steeds de vrolijke popliedjes die we van je gewend zijn, maar toch heb ik het gevoel dat er iets meer boodschap doorheen sijpelt?

Het zal de leeftijd zijn. Inmiddels begin ik ook als muzikant een soort volwassen stadium te bereiken, denk ik. Of nou ja, volwassen. Ik ben de puberfase voorbij, jongvolwassen. Dit album is ook persoonlijker geworden. Vroeger gooide ik gewoon dingen weg, omdat het te cheesy of te persoonlijk was. Nu laat ik mensen dichterbij komen met mijn liedjes.

Is dat niet heel eng?

Vroeger had ik een aantal liedjes die er nu opstaan, absoluut gefilterd. Dan zou ik nooit gezongen hebben ‘if Heaven is on Earth, you’re the proof’.  Bij het tweede album voelde ik heel erg de angst of we wel hits aan het maken waren. Bij dit album heb ik veel minder nagedacht wat mensen er nou van vinden.

Hoe vaak heeft je vrouw Marloes bij de eerste keer horen van de liedjes gevraagd of het over haar gaat?

Haha, een aantal keer. Maar ik wíl ook dat het haar raakt, dat het iets met haar doet. Voor mij is dat wel een heel belangrijke graadmeter.

Een nummer als Wrecking Ball gaat overduidelijk over jouw liefde voor haar. Je had een muurtje om je heen, zij heeft dat afgebroken. Mag ik dat zo zien?

Er is natuurlijk wel symboliek, met die sloopkogel, maar zij, of de liefde, is die sloopkogel geweest. Soms is het inderdaad zo direct. Vroeger zou ik daar misschien voor weggelopen zijn. Ik heb in het verleden ook liedjes om die reden niet gebruikt. Omdat ik ze te direct vond. De leeftijd, het derde album, de basis is goed. Iedereen mag het nu horen. Het zijn oprechte emoties en ik denk dat die nooit verkeerd kunnen zijn. Uiteindelijk is het aan iedereen zelf om te beoordelen of ze het tof vinden. Uiteindelijk gaat het allemaal over liefde. Of dat nou de liefde is voor de muziek of voor het leven of voor een bepaalde vrouw, liefde blijft wel een centraal thema.

Bij Fight This Feeling kreeg ik een heel erg Scissor Sisters gevoel. Door het theatrale, musicalachtige.

Ik ben heel erg fan van een bandje dat The Feeling heet. Het liedje heet natuurlijk ook Fight This Feeling, maar ik kwam er pas gedurende het proces achter dat dat ook een beetje de link was. Omdat het stijltje ook een beetje The Feeling is. Dat is niet heel bewust, maar eerder een soort knipoog naar mijn liefde voor hen. Wat ik heel gaaf vind aan The Feeling is dat zij alle muzikale deuren die je als muzikant tegenkomt, alle clichés, pakken en er een vergrootglas overheen doen. ‘Deze muzikale open deur trappen we zo hard in dat het weer gaaf wordt’. Dat je er mee wegkomt.

Over muzikale deuren intrappen gesproken, dat doe jij natuurlijk zelf ook in openingstrack Sing Sing Sing. Een onwijs Beatlesk nummer.

Het is een eerbetoon aan de muziek. Mijn liefde voor muziek die ik meekreeg van mijn vader, die ook meezingt op het nummer. Het is een eerbetoon aan The Beatles en nog specifieker aan mijn vader. Daar gaat de tekst van het couplet ook over. ‘It started with a simple melody, right there from the heart, while driving in his car.’ We zaten samen in de auto en ik had besloten dat ik wilde leren zingen. Toen zei mijn vader dat ik wel If I Fell van The Beatles moest kunnen zingen. Zowel de partij van John Lennon als de partij van Paul McCartney. Die spelen we nog steeds samen. Wanneer we elkaar tegenkomen en er staat een gitaar, dan doen we die snel.

Hij zingt ook mee op het nummer. Voelde je die behoefte doordat je nu zelf vader bent geworden?

Daar was ik toen nog niet zo mee bezig. Maar nadat ik de uiteindelijke lijst van liedjes voor dit album zag, leek het me heel leuk om met Sing Sing Sing te beginnen en te eindigen met You Should Know, het liedje voor mijn zoon. Dat schreef ik samen met Tjeerd Bomhof van Voicst. Wij zijn vriendjes, op precies dezelfde dag geboren, werden allebei vader én wisten dat we allebei een zoon zouden krijgen. ‘Waarom schrijven we niet een keer een liedje samen’, vroeg ik. Dat is You Should Know geworden. Een liedje dat gaat over hoe we ons verheugen op het aanstaande vaderschap en dat we niet kunnen wachten om hem rond te leiden. Een soort gebruiksaanwijzing voor het leven. Met een knipoog. Zo begint mijn muzikale verhaal bij mijn vader en gaat het later misschien wel door naar mijn zoon.

Misschien?

Ja. Mijn vader heeft het in mij losgemaakt, zonder het op te dringen. Hij heeft mijn passie gevonden en mij daarin gestimuleerd. Dat is de opdracht voor iedere ouder, denk ik. De passie van je kind vinden. Dus als zijn passie ligt bij rugby, bij schilderen of bij putjes scheppen, dan is dat prima. Al zal hij zeker veel met muziek te maken krijgen. Ik merk nu al dat wanneer ik hem niet rustig krijg en hem op schoot neem en piano voor hem speel, dat hij dan rustig wordt. Hij zal er toch mee in aanraking komen. Ik ben mijn vader in ieder geval heel dankbaar dat ik er mee in aanraking ben gekomen.

Hoe moeilijk is het voor een podiumbeest als jij, die zijn energie uit de reactie van het publiek haalt, om je op te sluiten in een studio en aan liedjes te werken zonder die feedback?

Dat ervoer ik vroeger absoluut zo, met de eerste twee albums. Maar omdat we voor dit album én meer tijd hadden én ik het met mijn eigen livebandje heb gedaan, ontstond er zo veel synergie tussen de bandleden, de componisten en de producers, dat ik daar de energie van kreeg die je normaal van het publiek krijgt. De kick die ik kreeg van het schrijven of opnemen van een liedje was bij dit album vergelijkbaar met het spelen voor publiek.

In hoeverre is de geboorte van je zoon van invloed geweest op dit album?

Tijdens de reis naar de laatste opnamesessie in Londen zaten we met de band op de boot naar Engeland, toen Marloes belde dat haar vliezen gebroken waren. Ineens merk je hoe traag zo’n boot eigenlijk gaat. Eenmaal aangekomen moesten we in een bepaalde volgorde van het dek af, wij waren natuurlijk als laatste aan de beurt. Vervolgens zijn we meteen naar Londen geracet, waar ik de eerst mogelijke vlucht heb gepakt en het uiteindelijk net redde. Een half uur later en ik zou de geboorte gemist hebben. Ondertussen heeft de band wel gewoon de muziek ingespeeld en ben ik twee weken later nog terug naar Londen gegaan om in te zingen. Dus hij heeft zeker invloed gehad op het album.

We kunnen toch rustig stellen dat jij best druk bent. Hoe vind je dan nog de tijd om aan nieuw materiaal te werken?

Ja, het is een vrij hectisch bestaan. Ik heb pas sinds 2007 een agenda, nu is die heilig. Ik realiseer mij heel goed dat heel veel mensen mij door The Voice Of Holland hebben leren kennen. Daardoor is mijn carrière veel driedimensionaler geworden. Wanneer ik nu mijn afspraken en optredens niet bijhoud, dan loopt het in de soep. Al is het nu even geen The Voice-periode.

Heb je nooit getwijfeld of je nog wel aan een derde seizoen van The Voice moest beginnen?

Geen moment. The Voice is iets waar ik een ander deel van mijn creativiteit in kwijt kan. Het is een enorme uitlaatklep voor mij en ik leer er ook veel van. Wanneer je met zulke getalenteerde mensen werkt, leer je daar zelf ook wat van. Je raakt op een heel ander level bewust van wat je doet.

Wat vind jij dan belangrijker? Winnen, zoals met Ben Saunders, of over vijf jaar nog iets van één van jouw talenten horen?

Winnen is geen doel op zich. Natuurlijk wil je winnen, dat is een mooie bijzaak. Maar het doel is natuurlijk om die talenten zo ver mogelijk te brengen en te ontwikkelen. Je moet juist op zoek naar hetgeen wat jou onderscheidt. Dat moet je gaan ontdekken en verkennen. Niet datgene waardoor je zo goed op anderen lijkt.

Heb je dat bij jezelf al ontdekt?

Goede vraag. De coach ziet dat natuurlijk allemaal makkelijker vanuit zijn rode stoel dan als er een grote spiegel voor hem staat. Dit album staat wel dichter bij Roel dan mijn eerste album. Allereerst al omdat ik op dat album vier tracks had geschreven en op deze twaalf. De teksten zijn daardoor veel persoonlijker en ik zit veel meer aan het roer. Ik heb het met mijn livebandje gemaakt, dus de lol die we hebben on tour en on stage hoor je terug in een aantal tracks. Daarnaast hebben we de liedjes helemaal uitgediept. Niet alleen de liedjes en de arrangementen zijn leading, maar ook hoe we het hele proces moesten aanpakken. Nu had ik het gevoel dat we dat op een andere manier moesten doen en ik denk dat het album er beter van geworden is. Dat voelt heel rijk. En heel erg Roel.

Je gaat ook weer het theater in. Vind je dat leuker dan een clubtour?

Ja, veel leuker zelfs. Ik ben veel theatraler dan ik altijd gedacht had. Het maken van een voorstelling, met een kop en een staart en een verhaal erin, dat ligt me zo. Het lijkt wel alsof alles wat ik in mijn carrière tot nu toe heb gedaan, van Crazy Piano’s en mijn cabaretgroepje tot The Voice en albums maken, dat dat allemaal samen komt wanneer ik een theatertour mag maken. Ik haal daar zo veel voldoening uit.

Wat zijn dingen die je nog eens graag zou willen doen?

Dat vind ik altijd een heel lastige vraag, omdat ik in het hier en nu ben. Voorheen keek ik heel erg achteruit, ik was heel erg bezig met een hang naar het verleden. Terugkijken. Ik heb wel geleerd, ook daar heeft mijn vader een grote rol in gespeeld, om vooruit te  kijken, om te durven dromen. Dit album is veel meer bezingen wat ik heb, terwijl ik vroeger juist bezong wat ik niet had. Dat is wel echt een omslag. Ik ben ontzettend dankbaar voor het feit dat ik dit nu mag doen. Dat ik met mijn muziek, mijn passie, mensen blij kan maken en dat het zo goed gaat. Dat is eigenlijk een doel op zich: creatief uitgedaagd blijven en al die dingen blijven doen, die kick uit het leven blijven halen. Die rush of life die ik heb.

Je zei net ‘het is het hier en nu, wat me nu overkomt’. Zoals John Lennon ooit zei: ‘Life is what happens to you while you’re busy making other plans’. Ben je dan gestopt met plannen maken?

Ik denk dat dat wel zo is, maar ik denk ook dat Lennon bedoelt dat het leven gebeurt en dat je je er niet bewust van bent. Dat je weleens vergeet om bij dingen stil te staan. Dat doe ik niet, juist bij dit album ben ik ook heel erg bezig met stil staan. Voor een aantal liedjes heb ik inspiratie gekregen door mijn vrouw of door de bruiloft, ook omdat dat zo’n moment was waar je stil staat bij dingen. Uitspreken dat je van elkaar houdt. Wij hebben dat gedaan tegenover familie en vrienden. Door de warmte die we daar voelden, borrelden er bij mij teksten omhoog. Door iets onder woorden te brengen en uit te spreken, maak je iets heel erg tastbaar. Het trouwen zelf is ook een soort stilstaan bij die liefde. Deze cd is een soort ijkpunt. Zodat ik niet over tien jaar moet zeggen dat ik het niet hebt meegemaakt en er niet bewust van genoten heb. Wanneer ik over tien jaar dit album nog eens opzet, dan is het een soort document over de afgelopen periode in mijn leven.

 

The Rush Of Life van VanVelzen is nu verkrijgbaar.

Meer info: www.vanvelzenmusic.com

Laatst aangepast op dinsdag, 07 januari 2014 14:54
Beoordeel dit item
(4 stemmen)

Gerelateerde items (op tag)

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Barbra Streisand
  • Partners
  • Sinéad O'Connor
  • I'm Not Bossy, I'm The Boss
  • Adam Cohen
  • We Go Home
  • Joe Bonamassa
  • Different Shades Of Blue
  • Interpol
  • El Pintor
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter