01 apr

Case Mayfield

Deze week stond hij vanwege de release van zijn debuutplaat The Many Colored Beast bij de Wereld Draait Door. Hij had er eigenlijk geen zin in, maar uiteindelijk ging Case Mayfield toch overstag. Een minuutje zingen, dat is toch geen waardering voor het creatieve werk van een artiest? De ‘oude’ Case zou gewoon het volledige nummer gespeeld hebben. Puur om te fucken. Tegenwoordig denkt de geboren Volendammer daar anders over. ‘Ik schop veel minder tegen schenen.’


tekst: John den Braber

Case Mayfield (Kees Veerman) is, zoals onze zuiderburen het treffend zeggen, geen ‘gewone’. Tenminste; als je een doorsneeartiest met een doorsneepraatje als de standaard beschouwt. Nee, de 24-jarige singer-songwriter is een latente straat-rebel, die zo af en toe nog eens ongein uithaalt. Puur omdat het kan. ‘Vorige week heb ik nog een nachtje in de cel gezeten’, lacht hij met dichtgeknepen pretoogjes. ‘Ik vind het heerlijk om op muren te krijten. Dat geeft me een gevoel van vrijheid in de nacht. Wat ik dan teken? Het poppetje dat ook op mijn cd-hoes staat. Alleen had ik ditmaal het gemeentekantoor van Purmerend te pakken. Wist ik veel. Het was donker.’

case2


Het typeert Mayfield. Hij doet waar hij zin in heeft en laat zich niet door de geldende normen en waarden temmen. ‘Veel mensen accepteren zaken omdat het ‘nu eenmaal zo is’. Dat vind ik echt de grootste onzin ooit. Iedereen vindt eigenlijk dat dierentuinen niet kunnen. Toch bestaan ze nog steeds. Waarom? Omdat het nu eenmaal zo is. Net als de monarchie. Waarom is een persoon beter dan een ander, puur vanwege bloed?’ Mayfield wordt vanwege zijn opvattingen vaak neergezet als een cynicus. Of op zijn minst een zeurpiet. De Amsterdammer heeft daar zelf een andere opvatting over. ‘Het woord cynisme is ooit bedacht door pacifisten, volgens mij. Ik ga gewoon graag de discussie aan over dingen die beter kunnen in het leven. Dat is toch niet zo gek?’

Mayfield verhuisde op zijn zestiende naar de hoofdstad. Puur om weg te komen uit Volendam. Niet vanwege het dorpse leven, maar omdat hij na een ‘spirituele ervaring’ er heilig van overtuigd was geraakt dat hij wilde muzikant wilde worden. Sterker nog: moest worden. ‘Ik was geen gemakkelijk ventje, maar toen ik de magie van muziek ontdekte, had ik het gevoel dat ik mijn lotsbestemming had gevonden. Daardoor wilde ik spelen. Veel spelen. En dat kon daar simpelweg niet. In Amsterdam stond ik iedere avond in een andere kroeg. Na verloop van tijd ging ik zelf het hele land door met mijn gitaar. Dat waren mooie tijden hoor en het heeft mij gekneed tot de artiest die ik nu ben. Ik kan me nog herinneren dat ik in Friesland in een alcoholistenkroeg stond te zingen. Er waren maar twee gasten binnen en die kregen ook nog ruzie met elkaar. Ik ben er tussen moeten springen om het gevecht te beëindigen. Dat was een van de dagen dat ik besefte dat ik in de muziek thuishoorde. Als je daar namelijk mee kunt dealen, doe je het echt puur voor jezelf.’

De tijd dat Mayfield voor twee man in buurtkroegen speelt is voorbij. Hij wordt algemeen gezien als een van de meest talentvolle singer-songwriters van dit moment. Een status die hem zelf niet zoveel zegt. ‘Mijn enige doel is te kunnen blijven spelen. Maar eigenlijk ben ik nu al klaar. Ik heb rust, want ik heb uitgevonden wat ik het liefste doe. Hoeveel mensen kunnen dat zeggen? Of je dan op Lowlands mag spelen of niet, who cares? Iedereen heeft een andere invulling van de term ambitie. Ik wil mezelf graag verbeteren. Anderen doen het voor faam, dat kan ook. Kijk naar Volendam. Eigenlijk is het diep triest wat daar gebeurt. Vraag op straat aan tieners wie Jackson Browne is en iedereen weet het. Muziek zit Volendammers echt in het bloed. Toch komt er alleen maar ruk vandaan. Dat is toch best pijnlijk? Er is zo veel talent waar niets mee gebeurt. Iedereen is daar entertainer. Daar word ik nou verdrietig van.’

Toch heeft Mayfield zelf ook concrete doelen, al zijn die vooral uit noodzaak geboren. Hij is namelijk al drie jaar dakloos. ‘ik slaap bij vrienden en kennissen en dus af en toe een nachtje in de cel, haha. Maar zonder gekheid; geld is een noodzaak. Ik baal er echt als een stekker dat ik geen elektrische gitaar kan spelen omdat mijn versterker kapot is en ik geen poen heb om hem te repareren. Dat hoort niet en het frustreert enorm. Kunstenaars hebben het altijd moeilijk in dit land. Daarom is muziek vooral entertainment geworden. Talentenshows schieten als paddenstoelen uit de grond en jonge kids wordt wijsgemaakt dat kunstmaken gelijk staat aan beroemd worden. Vreselijk. Kijk maar in de popzalen. Iedereen lult door de optredens heen met een houding van: ‘zo ventje, ga jij mij maar eens vermaken.’ Ik denk dat het 50-50 hoort te zijn. Uiteindelijk kom je dan in een bubbel en bereik je het ultieme optreden samen. Helaas is daar tegenwoordig geen geduld meer voor.’

Wie het debuutalbum van Mayfield beluistert, krijgt een kijkje in de getergde ziel van Mayfield. Op het ingetogen The Many Colored Beast zingt hij over triviale zaken als zijn vader, die volgens Mayfield veel te hard werkt (You Sure Lost A Lot Of Weight), maar ook over wereldproblematiek. In zijn muziek schuilt dan ook nog wel degelijk de rebel die hij in zijn puberteit was. ‘Absoluut, en dat zal ook altijd zo blijven. Weet je, ik heb lang geprobeerd mee te doen met de massa. Boos kijken op straat, Marokkanen kut vinden, de hele mikmak. Maar ik kan het gewoon niet. Het schrijven van songs is zeker een uitlaadklep. Ik schop daardoor nu veel minder tegen schenen. Ik heb nu alweer twee albums klaar die zo uitgebracht kunnen worden. Als ik eerlijk ben, zou ik de nummers van The Many Colored Beast niet eens meer willen spelen op het podium. Ik moet gewoon weer verder.’

Voor speeldata van Case Mayfield, kijk op: www.casemayfield.com

Laatst aangepast op donderdag, 05 april 2012 16:33
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Godflesh
  • A World Only Lit By Fire
  • Lamb
  • Backspace Unwind
  • Ben Howard
  • I Forgot Where We Were
  • Pink
  • You + Me Rose Ave
  • Julio Iglesias
  • The Spanish Collection
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter