music

Waar de vrijdagavond van London Calling in Paradiso nog gekenmerkt werd door een wat rommelig programma en een niet al te stil publiek, is het op zaterdagavond al een stuk beter, met een paar interessante verrassingen. Het publiek is nog altijd niet heel stil, maar er staat dankzij acts als General Fiasco, We Have Band en vooral Hudson Mohawke genoeg volume op het podium om de gesprekken te overstemmen met waar de meesten uiteindelijk voor komen: Muziek.

De eerste editie van London Calling 2010 kent wat aanloopproblemen: dankzij een zekere IJslandse vulkaan moeten er maar liefst vier acts afzeggen. Nou zijn dit allemaal Amerikanen en London Calling – de naam zegt het al – is in de basis een rond Britse muziek opgezet festival, maar het is desalniettemin een tegenslag. Vooral als op het laatste moment de Mancunians van Lonelady ook nog af moeten zeggen wegens keelontsteking. In allerijl worden er alternatieven naar Amsterdam gehaald, waaronder de avondreddende Belgen van Balthazar, en Cosmo Jarvis mag zowel op vrijdag als op zaterdag spelen. Het programma is daarmee gered, maar het kan een wat rommelige vrijdagavond niet voorkomen. Dat ligt trouwens ook aan het publiek, want de babbelziekte is zelfs bij liefhebbersfestival London Calling onder de huid gekropen.

Slappen op de basgitaar. Flea van de Red Hot Chili Peppers doet het. Net als Marcus Miller en Stanley Clarke. En Bootsy Collins, niet te vergeten. Maar de uitvinder ervan is Larry Graham. De man is inmiddels 63 jaar oud, heeft een muzikaal cv om u tegen te zeggen, en hamert nog altijd als een bezetene op zijn basgitaar.

Zijn vierde theatertour in het teken van de Allennig-serie bracht Daniël Lohues afgelopen donderdag naar Theater de Voorveghter in het Overijsselse Harden-berg. Nauwelijks dertig kilometer van zijn woonplaats Erica, dus wellicht ook de reden dat Lohues zich vanavond zo thuis voelt dat hij op zijn dooie gemak in trainingsbroek het podium op komt gewandeld. Hij gaat zitten op de stoel middenvoor op het podium en opent, net als zijn nieuwste plaat Allennig IV, met het sfeervol melancholische Mistig, Kaold & Stille. Om vervolgens zijn publiek met een gortdroog en relativerend “Moi!” te begroeten.

Om moeilijk te achterhalen redenen is het ooit de ongeschreven regel geworden dat zangers en/of gitaristen tijdens optredens een prominente plek op het podium krijgen. Maar wat nou als iedereen in de band gitaar speelt en/of zingt, zoals bij Moss het geval is? Dan ga je gewoon met zijn vijven – drummer incluis – op een rijtje op het podium staan. Versterkt in één klap je folky presentatie en biedt het publiek in Tivoli de Helling ook nog eens een goed uitzicht.