11 juni

fotoverslag: Soundgarden

woensdag, 11 juni 2014
Gepubliceerd in Concertverslagen

Dinsdag maakte de legendarische grungeband Soundgarden hun opwachting in TivoliVredenburg. Fotograaf Dennis Beekelaar was ter plaatse en schoot een paar prachtige foto's. Bekijk ze hier.

17 apr

Soundgarden deelt demoversie Black Hole Sun

donderdag, 17 april 2014
Gepubliceerd in Nieuws

Soundgarden heeft een demoversie van het nummer Black Hole Sun online gedeeld. De band viert dit jaar het twintig jarig jubileum van het album Superunknown.

25 feb

Heruitgave van Soundgardens Superunknown op komst

dinsdag, 25 februari 2014
Gepubliceerd in Nieuws

Superunknown viert dit jaar zijn twintigjarig jubileum. Soundgarden viert dat door met een heruitgave van het album te komen. 

02 okt

Sub Pop komt met heruitgave van Soundgarden

woensdag, 02 oktober 2013
Gepubliceerd in Nieuws

Platenlabel Sub Pop brengt Screaming Life en Fopp van Soundgarden opnieuw uit. De heruitgave is vanaf 26 november verkrijgbaar.

27 mei

Pinkpop - zondag 27 mei

zondag, 27 mei 2012
Gepubliceerd in Concertverslagen

Na een eerste dag met veel zon en niet zo heel veel hoogtepunten, wordt het Pinkpoppubliek op zondag bijtijds wakker geschud uit zonnesteek en plasticbeker-katers met meer dan feestelijke openingsacts. Die dienen ter inleiding voor wat waarschijnlijk de minst interessante dag is van de drie. The Wombats, Hungry Kids From Hungary, Bombay Bicycle Club, Keane: het zijn allemaal wel aardige namen, maar niets dat de middelmaat echt weet te overstijgen. Die rol is hopelijk voor Soundgarden of Neerlands trots Kyteman, en wellicht kan Linkin Park voor een explosief einde van de dag zorgen. Of zou de verrassing in stiekeme publiekslieveling Racoon zitten?

Laten we wel wezen: zowel Babylon Circus als The BossHoss zijn muzikaal geen zwaargewichten. Het zijn absoluut leuke, vrolijke bands die met een zomers gevoel en enthousiasme het publiek bespelen, maar inhoudelijk voegen ze weinig toe en de kans op toeslaande verveling (herhaling is niet altijd een kracht) groeit na een half uur in rap tempo. Desondanks maken de Franse semi-zigeuners van Babylon Circus het veld vroeg wakker. Het openingsslot lijkt voor hen een aanmoediging om extra hun best te doen om de toon te zetten - en dat lukt deels ook vrij goed. Er wordt voorzichtig geswingd, het dikke Franse accent in het Engels van de bandleider is goed voor (onbedoeld) komisch effect en een goeie accordeon is nooit weg. Vroeg aan het pils en feesten maar dus. Uit min of meer hetzelfde hout gesneden, doch aan het andere uiterste van de volksmuziek, zijn de Duitsers van The BossHoss, die aansluitend op het 3FM-stage hun gimmick mogen presenteren. In dik aangezette Texaanse accenten blijven ze in hun rol, er mogen een paar handen vol meisjes het podium op en natuurlijk wil het publiek best een paar keer 'Yihaaa!' roepen. Toch is er evolutie, want terwijl de band ooit furore maakte met over de top dixieland- of rockabilly-covers van bekende hits (van o.a. Britney Spears en Outkast), spelen ze nu ook iets minder melige (cover)songs. En die Stetsons, handlebar-snorren en leren hesjes maken het plaatje wel makkelijk om je er in in te leven. Sowieso past de rodeorock uitstekend bij het weer op de vroege middag, dus kniesoor die dit afschrijft. Maar toch: het is een goedkope slotvulling op een festival dat zichzelf respecteert. Oh well. Biertje er bij. Yihaaa!

Bijna een schril contrast is het optreden van Racoon (met strijkersensemble), dat vooral rust uitstraalt. Zanger Bart van der Weide, getooid met kek bolhoedje, oogt zelfverzekerd (al gaf de band op voorhand aan bloednerveus te zijn) en zingt een uitstekende set. Met een pak hits op zak en een carrière die in lengte ook al ruim het decennium gepasseerd is, heeft de band zich langzaam maar zeker naar 'uitverkochte HMH'-status gewerkt en dat is op Pinkpop te merken: het hele festival is uitgelopen voor de Zeeuwen. Terecht, want ze spelen een mooie set waarin bijna ieder nummer in een (licht) alternatieve versie gespeeld wordt, versterkt door strijkers en blazers die helaas wat op de achtergrond blijven. Toch is de rek er redelijk snel uit. Het tempo maakt loom, zo in de volle middagzon, en zelfs het ska-tintje over doorbraakhit Feel Like Flying kan het bescheiden spel niet breken. Het zou Racoon goed doen om de nummers die zich daar voor lenen wat meer pit te geven, want Beatles-cover Eleanor Rigby is een leuke toevoeging aan de setlijst, maar breekt qua stijl en sfeer niet genoeg het eigen oeuvre. Het geeft het kwalitatief hoogwaardige optreden iets slepends. Ach ja. Jezelf omhoog trekken doe je daarna maar: bij Mastodon. Hardrock en heavy metal met lange haren en een heuse mosh pitt in de Converse Stage maken degenen die daar behoefte aan hebben wel weer wakker voor een nieuwe ronde terwijl de rest kiest voor de indierockers van Bombay Bicycle Club of in het gras wacht op de toeter van Kyteman's Orchestra en zijn zestig (!) bandleden.

Superlatieven
En dat orkest van Colin Benders legde de lat voor een tot dan toe redelijk spektakelloze Pinkpop even een stukje hoger. Het werd zo'n show die nog lang een 'had je bij moeten zijn'-effect op zal roepen als mensen er over vertellen. Het werd een show in superlatieven, en niet alleen wegens die tientallen blazers, strijkers, rappers en koorleden op het podium. Het was dramatiek, emotioneel, bombastisch en oprecht. Het was ook zwaar op de hand, rap van tong (Blaxtar en Pax vormen een topduo als stemgeluid van dit collectief) en licht klassiek. Benders stuurde met zijn hele lichaam het gezelschap, als ware hij een dirigeerstokje van rubber, en zijn twee voormannen gingen de zware gesprekken (Mushroom Cloud en Angry at the World) aan, afgewisseld met luchtigheid, knuffels, blijheid en trots - want het blijft een goede groep vrienden met liefde voor, en lol in hun werk. En daar maakten ze in een briljant muzikaal machtsvertoon zo'n 30.000 deeply impressed toehoorders deelgenoot van. Absoluut hoogtepunt van Pinkpop...

..op misschien Sharon Jones & The Dap-Kings na. Deze souldame werd als dessert na Kyteman geserveerd en is wellicht de beste koppeling van hoofdpodium naar Converse Stage van het hele programma: na de theatrale 'klassieke hip-hop' van Kyteman & Co blijkt haar soul het ideale digestief. De 56-jarige zangeres zingt geen soul, maar ademt soul. En dan geen Destiny's Child-soul, maar traditionele soul, intens en persoonlijk zoals alleen zwarte Amerikaanse gospel geen genre, maar een karaktertrek kan zijn. De zangeres, smeed haar ziel echter samen met de aanstelijke funk van haar Dap-Kings (die op hun beurt weer een eigen carrièrepad volgden als backing band van Amy Winehouse), om tot een intens en tegelijkertijd dansbaar geheel te komen. Zoals Kyteman's beweeglijkheid laat zien dat zijn muziek in al z'n vezels zit, zo toonde Sharon Jones haar temperament via haar stem. Het toetje ging, ondanks het feit dat het een a-typische Pinkpop-act was, met meer dan luid applaus naar binnen.

Tweemaal revival
Dan weer iets van een hele andere orde: Soundgarden. Stamt uit 1984. Bleek kweekschool voor een heel nieuw rockgenre. Leverde mogelijk de beste rockstem ter wereld, viel uiteen in conflicten en herrees in 2010. Mét die stem van Chris Cornell. Mét slagwerk van huidige Pearl Jam-drummer Matt Cameron. Gevalletje 'voor de fans', want op Black Hole Sun na (het nummer dat tevens een van de meest intrigerende videoclips van de jaren '90 opleverde) leverde Soundgarden geen hits zoals Nirvana of Pearl Jam dat wel deden. Cornell was een tijdje zoekende, gaf enkele jaren geleden een dramatisch solo-optreden op Pinkpop op basis van door rapper Timbaland geproduceerd wanproduct Scream (2009), maar revancheert zich zondag op Pinkpop meesterlijk. Fresh & eager, zo komt hij op en met hem de rest van de band. Volume op 11, schijt aan de buren en met totale terging in de goede zin des woords schalt Spoonman al als tweede nummer over de festivalwei. Cornell is loepzuiver, Cameron drumt als een bezetene en bassist Ben Shepherd staart weer als vanouds schijnbaar wezenloos naar de lucht. Toch lukt het niet om - ondanks het volume - de aandacht er tot het slot bij te houden. Black Hole Sun is een beetje een plicht en klinkt ook als zodanig, en het publiek blijkt eigenlijk toch wel weinig Soundgarden-songs te kennen. Fell on Black Days of Into the Void? Het zegt de meesten - zeker de jongeren - niks en mede daardoor vertoon het optreden naar het einde toe wat sleet. Maar voor een select gezelschap trouwe fans blijkt het twintig jaar na het eerste en laatste Pinkpop-optreden van de band nog heel goed toeven in de front barrier.

Een andere revival is die van Keane-zanger Tom Chaplin. Die ging naar rehab in 2006 voor zijn drugsverlaving, had een paar kwaaie jaren (en wat overtollige kilo's) en nam zijn tijd om weer boven water te komen. Op het 3FM Stage staat ineens, tegenover ongeveer ALLE meisjes & studentikoze types die op Pinkpop aanwezig zijn, de ideale schoonzoon weer zoals we de grijnzende zanger kennen. Met schwung en enthousiasme openen ze de set, die zo'n typisch 'ohja ook van hun'-gevoel oproept dat zo goed past bij de poprockmediaan die de muziek van de Britten nou eenmaal is. Mag de pret niet drukken, hoort ook bij Pinkpop en gezien de immense drukte bij het 3FM Stage, had hoofdpodium ook best gekund. Veilige keuzes trekken nou eenmaal veel mensen.

Afsluiten met de Backstreet Boys
Over veilige keuzes gesproken: mag je Linkin Park ook zo zien? De band was mede debet aan succesedities van Pinkpop aan het begin van de eeuw, in die hype era rond Limp Bizkit en overige nu metal. Linkin Park zag er uit, klonk als, en trok een (jongpuberaal doch immer in zwart gekleed) publiek dat een fotonegatief leek te zijn van de Backstreet Boys - waarmee ze tot een soort boyband voor emo's uitgroeiden. Waar meisjes krijsten bij de Backstreet Boys, huilden boze jongens bij Linkin Park. Of dat anno 2012 nog zo is? Neuh. Het optreden is een opgewarmde dis van grote hits: A Place for my Head, Somewhere I Belong, Numb, In the End. Goed uitgevoerd, zanger Chester Bennington nog altijd goed bij schreeuw en een leuke walk down memory lane voor, vooral, midden-twintigers-tot-begin-dertigers die het rap rock en/of nu metal genre (ooit) een warm hart toedragen c.q. -droegen. En daarmee is Linkin Park voor een beperkt deel van het publiek een geweldige herinneringsafsluiter, en voor de rest vermakelijk. Of vroeg naar bed. Morgen weer een dag

08 mrt

Nieuw album van Soundgarden in aantocht

dinsdag, 08 maart 2011
Gepubliceerd in Nieuws
Soundgarden brengt later dit jaar een nieuw studioalbum uit. Maar eerst verschijnt er op 22 maart het live-album Live On 15. Op hun website laat de band weten druk bezig te zijn met de opnames van nieuwe songs.

06 apr

Soundgarden weer op het podium

dinsdag, 06 april 2010
Gepubliceerd in Nieuws
Op 8 augustus geeft Soundgarden een optreden op het Amerikaanse muziekfestival Lollapalooza. Hiermee voegt de grunge rock-band uit Seattle daad bij woord; begin van dit jaar kondigde het viertal aan weer bij elkaar te komen.
04 jan

Soundgarden weer bij elkaar

maandag, 04 januari 2010
Gepubliceerd in Nieuws
Het lijkt erop dat Soundgarden na 12 jaar weer bij elkaar gaat komen. Op de website van de band, die in 1997 ter ziele ging, valt te lezen: "The 12 year break is over and school is back in session". Zanger Chris Cornell schrijft op zijn Twitterpagina: "Knights of the Soundtable ride again!".

Laatste CD Reviews

  • Otis Gibbs
  • Souvenirs Of A Misspent Youth
  • Bruce Robison & Kelly Willis
  • Our Year
  • Jess Klein
  • Learning Faith
  • Kris Delmhorst
  • Blood Test
  • Loudon Wainwright III
  • Haven't Got The Blues (Yet)
  • Jyoti Verhoeff
  • Riven - Full Moon/Dark Moon
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter