26 juli

concertverslag: Eddie Vedder

Opgewonden en uitgelaten, met het gezicht in de zon, zitten fans van Eddie Vedder ruim voortijds te wachten voor Carré. De verwachtingen zijn hooggespannen, wat mede blijkt uit de torenhoge bedragen die geboden worden om nog een kaartje te bemachtigen voor het concert dat binnen tien minuten uitverkocht was. Eddie Vedder trapt zijn eerste Europese solotour af in Amsterdam. En daar is hij blij om, aldus één van zijn backstage crewleden, want Vedder is dol op Amsterdam. Nog geen maand geleden stond hij als frontman van Pearl Jam in het Ziggo Dome, waar hij het publiek in het Nederlands toesprak. Ook vanavond in Carré doet hij een niet onaardige poging: “Goedenavond Amsterdam. Ik ben blij om in Amsterdam te zijn. Het is niet zo lang geleden maar ik miste jullie.”

De solotour van Eddie Vedder fietst tussen zijn Pearl Jam tour door. Groter kan het contrast niet zijn: volle arena’s met springende hardrockers maken vanavond plaats voor intimiteit in Carré waarbij Vedder het zonder zijn roedel zal moeten stellen. Geen crowdsurfers en snerende gitaren dit keer, wel lieflijke liedjes op een tokkelende ukelele. Niet het eerste waar je aan denkt bij één van de kopstukken uit het grunge-tijdperk. Vedder staat bekend om zijn halsbrekende toeren die hij in de jaren ´90 met Pearl Jam op het podium uithaalde (in 1992 klom hij op Pinkpop in een stellage om vervolgens het publiek in te springen), maar inmiddels is hij getemd. Hij trapt af met enkele rustige nummers van zijn laatste solo plaat Ukelele Songs, waaronder Can’t Keep, Without You en Broken Heart. Een wat bedeesd begin zonder veel interactie met het publiek. Wanneer hij echter op de praatstoel klimt, komt zowel hijzelf als de zaal los. Met een verhaal over zijn lerares van vroeger, de trut, die een waardeloze beoordeling gaf aan een gedicht dat hij inleverde (Love, Reign O’er Me van zijn grote idool Pete Townshend), krijgt hij de lachers op zijn hand en is de toon voor de avond gezet.

 

Er volgen enkele prachtige uitvoeringen van nummers van zijn plaat Into The Wild, geschreven voor de gelijknamige film over de waargebeurde zoektocht van de jonge McCandless die uiteindelijk dood gevonden wordt in Alaska. No Ceiling en het breekbare Guaranteed worden gepassioneerd gebracht en gulzig ontvangen. Ook met een stevige versie van Far Behind, die hij bijna uit zijn gitaar lijkt te willen rammen, scoort hij punten. Vedder is goed bij stem en weet daarnaast ook wel raad met de vele instrumenten die op het podium uitgestald zijn: verschillende gitaren, trommel, mondharmonica en ukelele. Uit deze laatste tovert hij het mooie Rise, dat meegezongen wordt door het publiek, een memorabel moment. Het zorgt voor een intiem samenzijn in Carré en Vedder heeft er zichtbaar zin in. Tussen de bedrijven door vertelt hij grappige anekdotes over stofzuigen terwijl je high bent en die keer dat hij geslagen werd door Paul McCartney. Om dit laatste verhaal kracht bij te zetten, trakteert hij op een ontroerende cover van You’ve Got To Hide Your Love Away van The Beatles, waar de zaal stil van wordt.

Eddie Vedder in zijn uppie in Carre, Amsterdam

Naast solo werk van Vedder kan op een avond als deze een snufje Pearl Jam niet ontbreken. Vedder draagt een akoestische versie van Man Of The Hour op aan zijn vriend Dennis, zanger van The Frogs, die kort geleden overleden is. Op het sfeervol ingerichte podium staat een paar gouden vleugels die, zo vertelt Vedder, Dennis hem gegeven heeft. Ook andere Pearl Jam nummers as Thumbing My Way, I am Mine, de grote hit Better Man en Porch (van de klassieke Pearl Jam plaat Ten) worden uit hun rock-jasje gehesen en komen in Carré feilloos tot recht.

Voor de eerste toegift voegt Glen Hansard, die het voorprogramma voor zijn rekening nam, zich bij Vedder op het podium. Een fraai duo is het, met bij elkaar passende stem en gitaar, en ze maken Society tot een nieuw hoogtepunt van de avond. Samen brengen ze ook Hansards nummer Falling Slowly ten gehore, van de film Once, wat Hansards doorbraak betekende en waarvoor hij in 2007 een Oscar  won voor ‘best original song’. Wanneer voor de tweede en laatste toegift het bekende slagwerk van Hard Sun door de boxen ruist, maakt een enthousiaste Vedder het publiek voor de laatste keer dol. De zaal trilt uit zijn voegen en het fotoverbod in Carré wordt massaal genegeerd. Als is Vedder ouder geworden, aan charisma heeft hij niet ingeleverd. Integendeel, Carré hangt aan zijn lippen en draagt hem letterlijk op handen als hij tijdens dit slotstuk het publiek in leunt en over de eerste rijen zweeft. Dan wordt hij teruggeduwd het podium op en neemt met het afnemen van zijn hoed afscheid, na meer dan twee uur spelen. De stellages heeft hij dit keer met rust gelaten, maar Vedder is zijn streken niet verleerd. Hij flikt het weer: de man die 22 jaar geleden grunge mee uitgevonden heeft, laat vanavond zien dat hij nog steeds indruk kan maken.

waardering: ****

Eddie Vedder: gezien en gehoord, woensdagavond 26 juli in het Carre in Amsterdam.

Laatst aangepast op vrijdag, 27 juli 2012 09:29
Beoordeel dit item
(39 stemmen)

2 reacties

  • Daan

    Heerlijke avond! Voor mijn beleving: http://www.thehothangiron.com

    Daan dinsdag 14 augustus 2012 11:28 Reactielink
  • Andréa

    Wat een fantastisch concert inderdaad. Dat verhaal over stofzuigen vond ik grappig, maar begreep ik niet helemaal. Hij was aan het vertellen dat als hij high was hij allerlei ideeën voor liedjes kreeg (die later dan toch niet zo fantastisch bleken te zijn) en vervolgens wat opnames wilde maken, maar geen cassette kon vinden etc. En dat zegt iets want zijn woonruimte was zo klein.....hij kon zijn hele woonruimte stofzuigen zonder de stekker van stopcontact te hoeven wisselen.
    Zo heb ik het begrepen? Nog andere interpretaties? Laat het dan weten.

    Die vleugels heb ik overigens niet gezien.

    Na afloop hebben nog veel mensen op Eddie gewacht. Ik ook even, maar het duurde erg lang. Zijn er mensen die hem nog hebben gesproken?

    Mooi verslag Noortje. Ik zat gisteren geloof ik naast jou.

    Andréa donderdag 26 juli 2012 12:45 Reactielink

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Otis Gibbs
  • Souvenirs Of A Misspent Youth
  • Bruce Robison & Kelly Willis
  • Our Year
  • Jess Klein
  • Learning Faith
  • Kris Delmhorst
  • Blood Test
  • Loudon Wainwright III
  • Haven't Got The Blues (Yet)
  • Jyoti Verhoeff
  • Riven - Full Moon/Dark Moon
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter