26 juni

concertverslag: Jack White

Gisteravond werden de contouren duidelijk van Jack White’s voorkeur. Ruim drie maanden terug zag ik hem in zijn eigen Third Man Record Studios in Nashville spelen met twee bands. Voor de pauze mocht de vrouwengroep aantreden en erna kregen de mannen alle ruimte. ‘Tijdens mijn komende tournee ga ik elke dag kiezen.’

Maar in Europa lijkt hij toch meer voor de dames te gaan. Dat is op zich een aparte keuze. De mannen spelen strakker, harder en preciezer. Terwijl de dames rauwer, losser en soms zelfs wat onsamenhangend de songs van White aanvallen. In Amsterdam koos hij dus wederom voor de laatste bezetting. Ondanks zijn supersterrenstatus, houdt hij van het onvoorspelbare en zal hij volgens eigen zeggen nooit een perfect geregisseerde show wegzetten.. Zo ook in de Heineken Music Hall waar hij zijn band op een typische countrymanier had opgesteld. In een kleine halve cirkel waardoor het podium slechts deels werd benut. White is in zijn eigen band nog meer de orkestleider dan voorheen. Bij elke passage en wisseling van toon of ritme, geeft hij aan wat hij wil. Het is de kracht van een man die ook deze enorme met een enorme intensiteit en passie zijn eigen repertoire aanvalt.

Dat White het zichzelf niet gemakkelijk wil maken, is zeer te prijzen. Ook nu leunde de anderhalf uur durende setlist vooral op zijn onlangs uitgebrachte en bejubelde eerste soloalbum Blunderbuss. Minder nog dan in Nashville, zoekt hij zijn heil bij bekend materiaal van de The White Stripes. Met de damesgroep heeft hij ook een collectief in handen dat continu de grenzen van dat wat acceptabel is opzoekt. Neem bijvoorbeeld zijn drummer Carla Azar. De dame uit Californie die voorheen zo mooi werk deed bij PJ Harvey, speelde ook in de HMH verre van vlekkeloos maar waar Meg White in het verleden drive, techniek en power miste, daar stuwt Azar de band continu naar een climax. Belangrijk in die groep is ook violiste Lillie Mae Rische. Deze jonge muzikant uit Nashville speelt alsof ze door de duivel achter haar staat. Dit aangevuld met veel steelgitaar, een Fender Rhodes Piano en een pompende contrabas, zorgen voor een herdefiniëring van White’s sound en repertoire. Een ‘work in progress’ zeg maar dat gisteravond meteen gestalte kreeg in de openingssong Dead Leaves On A Dirty Ground. De White Stripes-classic klonk opeens massaal, chaotisch en nog urgenter dan voorheen.

White, die er met zijn getoupeerde haar steeds meer uit gaat zien als de volgende acteur in een Tim Burton-film, bleef daarna sonische kogels op het publiek afvuren. Het naar Led Zeppelin neigende Sixteen Salties kreeg een snoeiharde bewerking en zelfs Love Interruption, die mooie ingetogen eerste single van Blunderbuss, werd besmeerd met een vuig laagje distortion. Maar net op het moment dat de uitverkochte HMH een vuige rockshow verwachtte, draaide White als een mad professor aan de knoppen en zette een jubelende versie van White Stripes Hotel Yorba in. Onderbroekenlol van niveau zullen we maar zeggen. Ook het slepende Canon werd in een nieuw jasje gestoken waardoor de song meer diepte en venijn kreeg dan het origineel.

Daarna bleven de verrassingen in de setlist vechten om aandacht. In het melige I Guess I Should Go To Sleep bewees White wat voor een geweldige honky tonky-pianist hij wel niet is. Na een alleraardigste versie van de Hank Williams-classic You Know That I Know werd in de tweede helft van het concert het tempo en volume nog eens opgeschroefd met een werkelijk verbluffende versie van Ball and Biscuit dat van een trage rocksong uitgroeide tot een gitaarorgie. Eentje waarin White nog maar eens bewees dat zijn techniek, originaliteit maar vooral durf in zijn solo’s geen grenzen kent. Na een uurtje stapte de band van het podium om terug te komen met een bak vol aardige toegiften waarbij het slordig gespeelde Raconteurs-hitje Steady As She Goes niet echt uit de verf kwam. Dat gold overigens ook voor White’s anthem Seven Nation Army dat hij op een semi-akoestische gitaar speelde. Leuk, maar de alles verzengende gitaarrif kwam niet tot zijn recht. Zoals hij ook in Nashville deed, sloot White af met Leadbelly’s Goodnight Irene. Een meezinger die in het collectief geheugen van elke Amerikaan zit maar in Amsterdam slechts voorzichtig door het publiek werd meegezongen. Het was slechts een kleine dissonant. Jack White maakte gisteravond immers nog maar eens duidelijk dat zijn unieke talent ook zonder The White Stripes, The Raconteurs en The Dead Weather alleen maar verder kan uitdijen.

waardering: ****

Jack White: gezien en gehoord, gisteravond in de Heineken Music Hall in Amsterdam.

Voor meer informatie: www.jackwhite.com

Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Jean Paul Heck

Hoofdredacteur Muziek.NL
Leeftijd: 47
Favoriete genres/specialiteiten: Classic rock

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Barbra Streisand
  • Partners
  • Sinéad O'Connor
  • I'm Not Bossy, I'm The Boss
  • Adam Cohen
  • We Go Home
  • Joe Bonamassa
  • Different Shades Of Blue
  • Interpol
  • El Pintor
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter