05 juni

concertverslag: Guns 'N' Roses

De voortekenen waren slecht. In Engeland had Axl Rose zich afgelopen weekeinde weer eens misdragen door irritant te laat op het podium te verschijnen. En ook gisteravond in Ahoy was het voorgerecht niet al te best. Althans, Rival Sons is één van de betere nieuwe rock en bluesbands van dit moment, met in de persoon van Jay Buchanan een waarachtig goede zanger. Maar door een uitermate slecht, zeg maar ouderwets Ahoy-geluid, werd de ruim uur durende set jammerlijk de nek omgedraaid. Dat daarbij enige opzet in het spel was, bleek wel toen de batterij van Guns ‘N’ Roses ging lopen.

De introsong in de vorm van Massive Attack’s Splitting The Atom kwam al drie keer luider en duidelijker uit de speakers. Het zou de opmaat worden voor een gedenkwaardig avondje waarbij het heerschap Rose als grote winnaar uit de bus kwam rollen. De aankleding van het podium werd gevormd door vier grote videoschermen in de vorm van Chinese banieren met daarop ondermeer verwrongen beelden van Mao Zedong. Leuk natuurlijk, maar het draait om de inhoud. In Rotterdam stelde Rose in de setlijst zijn laatste album Chinese Democracy centraal, zonder dat het echt irritant werd. De op machinale technorock geïnspireerde nummers van deze wat wisselvalige plaat krijgen live wel de juiste behandeling en sluiten daardoor behoorlijk naadloos aan bij het oude werk van Guns ‘N’ Roses.

Dat Rose en de zijnen zich nog altijd ouderwets bedienen van veel bommen en granaten en soms te lange solospots, was gisteravond niet een spelbreker. Het bizar hoge spelpeil van de huidige bezetting en een Rose die elke ouderwetse gil en schreeuw tot in perfectie uitvoerde, maakte eigenlijk alles goed. Dat het snor zat, werd wel duidelijk bij de tweede song Welcome To The Jungle . Rose paradeerde over het podium zoals in zijn beste dagen. De dit jaar 50 jaar geworden vocalist, zakte in het uur dat er op volgde geen moment in. Gesteund door drie gitaristen (Ron ‘Bumblefoot; Thai, DJ Ashba en Richard Fortus), een hard maar tevens swingende spelen drummer (Frank Ferrer) en een tegen de punk aanleunende bassist (Tommy Stinson) gaven de sound net de scherpte maar tevens ook de perfectie die ervoor zorgde dat de oude rommelige stijl van Guns ‘N’ Roses bij vlagen werd vergeten.

Goed, de aankleding is typisch Sunset Boulevard, Los Angeles. Veel tatoeages, veel opzwepende gebaren en muzikanten die duidelijk door een designer in de kleren zijn gestoken. Maar eigenlijk is Guns ‘N’ Roses altijd een band geweest met een nauwkeurig uitgezette imagostrategie. Dat de songs van vroeger historische waarden hebben, werd in de ruim twee uur durende show met verve bewezen. Oudegediende Dizzy Reed mocht zich eerst warm spelen in een werkelijk subliem gespeelde versie van Estranged en daarna in een instrumentale bewerking van The Who’s Baba O’ Riley. Het was ook het moment dat Rose vaker van het podium stapte om bij te tanken en de vaart er een klein beetje uitging. Maar de band herpakte zich met het filmhitje You Could Be Mine. Het was het startschot voor een fenomenaal slotakkoord waarbij Pink Floyd’s Another Brick in th Wall ll Pt.2 behaaglijk aanschoof als intro voor de grand finale. In slagorde kwamen daarna de Guns ‘N’ Roses-krakers voorbij. Don’t Cry, Civil War, Patience en tenslotte het platgespeelde maar altijd nog overrompelende Paradise City.

Dit verrassend sterke optreden, gaf ook meteen antwoord op de vraag of de wereld nog zit te wachten op een comeback van de klassieke line up. Aan de ene kant is dit huidige Guns ‘N’ Roses van een aanmerkelijk beter muzikaal niveau dan de Mark 1 bezetting. Maar in Rotterdam bewees Axl Rose ook meteen dat er nog weinig sleet op zijn stem zit. Vanuit die optiek hoop je stiekem toch dat hij en Slash elkaar in de nabije toekomst vinden om weer een handvol echte nieuw GNR-klassiekers te pennen. De gitarist is overigens aanstaande zondag aan het woord in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Daar staat hij immers met zijn nieuwe band op het podium.

beoordeling: **** sterren

Guns 'N' Roses & Rival Sons: gezien en gehoord, gisteravond in Ahoy in Rotterdam

Laatst aangepast op dinsdag, 05 juni 2012 13:56
Beoordeel dit item
(14 stemmen)
Jean Paul Heck

Hoofdredacteur Muziek.NL
Leeftijd: 47
Favoriete genres/specialiteiten: Classic rock

3 reacties

  • Ivo

    Ik weet niet waar jullie deze lovende woorden vandaan halen, maar dit was echt een van de slechtste concerten van Guns n Roses ooit. Hoe kan je nou Chinese Democracy centraal zetten op een setlist? Iedereen weet rn zag het om zich heen. Zodra er een nieuw nummer werd gespeeld, was het tijd om een drankje te halen en stortte de hele sfeer in die gemaakt was met een Appetite song totdat er weer een nieuwe werd gespeeld. Voor een echte recensie, lees die van Oor even. Want hier zijn mensen nog te overdonderend van de oude jaren dat ze uit respect Axl nog gaan bezoeken. Dat heb ik ook gedaan, maar het is nu echt over. Eigenlijk al 25 jaar

    Ivo vrijdag 15 juni 2012 13:05 Reactielink
  • Danny de Jong

    Ondanks dat het concert later begon dan gepland, was enigszins te verwachten, was het echt super. Natuurlijk gingen ze ook nog even wat langer door dan gepland met de toegift, toch wel een mooi gebaar naar de fans. De combinatie van nieuwe nummers en oude classiekers was helemaal top. Axl was volgens mij weer helemaal terug zoals hij was in 1992 in de Kuip in Rotterdam (waar ik ook al bij was). De show was zeer explosief met genoeg mooie en spectaculaire special effects. Tuurlijk is het wennen aan de nieuwe bezetting, je mist toch de oude persoonlijkheden, maar ze waren geweldig. De ouwerwetse zang van Axl, de door je ziel snijdende gitaarsolo's, pakkende baselines, explosief drumgeweld en natuurlijk oorstrelend pianospel daar ga je gewoon voor. Vooraan was de bas wel een beetje overheersend maar alles was zeer goed te verstaan en te volgen. Zelfs mijn vrouw die voor de 1e keer mee was, geen echte fan van G'N'R, heeft echt volop genoten en bekijkt en beluisterd ze nu heel anders. Ik hoor helaas ook veel negatieve berichten, kan deze na de beleving van dit concert, echter niet begrijpen. Het was gewoon geweldig, hebben maximaal genoten, en kan alleen maar zeggen een 10+. En voor Kim wie hier als eerste op heeft gereageerd: Als je al 3 keer bent geweest en je vond het niks en je gaat dan de 4e keer en kraakt weer alles af dan krijg ik het gevoel dat het niet aan G'N'R ligt maar toch enigszins aan jouw verwachtingen en beleving. Mijn vrouw, geen fan, had echte twijfels om mee te gaan maar heeft volop genoten van het geheel en niet alleen om mij een plezier te doen. We stonden met een leuke groep te handbangen en te springen, en dat doe je echt alleen als je geniet. De show, muziek en zang was gewoon goed. Akoestiek in Ahoy iets minder maar dat mag de pret niet drukken. Dus.... een advies: denk volgende keer 2 keer na voordat je gaat want kritiek leveren is makkelijk genieten soms wat moeilijker. (niet persoonlijk bedoelt)

    Danny de Jong woensdag 06 juni 2012 20:52 Reactielink
  • kim

    Dit is de derde keer dat ik GNR in de niet-originele bezetting heb zien en horen spelen, en ik kan wel zeggen dat ik een kleine illusie armer ben geworden.
    Het geluid was inderdaad technisch gezien niet optimaal, en dan zeg ik het nog heel netjes. Ik heb het geluid van verschillende posities op het veld kunnen horen, maar pas aan het eind van de avond was Axl duidelijk verstaanbaar als hij een opmerking maakte of een kleine anekdote vertelde. De muzikanten spelen gedreven, hulde voor de drummer, maar het is het allemaal nét niet wat mij betreft. Er wordt wel gezegd 'over smaak valt niet te twisten', maar er zijn uitzonderingen op alle regels, zo ook deze. De nummers van Chinese Democracy hadden op de cd mogen blijven staan en ze hadden het gewoon moeten houden bij de knallende klassiekers. Het begin van het concert vlamde met Welcome to the jungle, halverwege zakte de boel wat in om vervolgens tegen het eind weer in vuur en vlam te staan met een perfect gespeelde Sweet child o mine, November rain, een mooie Don't cry en een prachtige Civil War. Toch werd voor mij pijnlijk duidelijk dat het eerdere niveau van de band gewoon niet meer geëvenaard kan worden. Ondanks dat was het een avond vol (jeugd)sentiment met een zanger die wat mij betreft nog steeds aan de top staat, ook al haalde hij (in tegenstelling tot wat er in de recensie hierboven staat) de uithalen niet altijd vlekkeloos. Ondanks dar zal ik de volgende keer als ze komen toch weer gaan, misschien alleen al om te kijken of het beter is dan afgelopen week. Ik deel de hoop van Jean Paul dat Axl en Slash elkaar op miraculeuze wijze weer terugvinden. als dat gebeurt dan staat de muziekwereld nog heel wat te wachten

    kim woensdag 06 juni 2012 01:54 Reactielink

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Pink
  • You + Me Rose Ave
  • Julio Iglesias
  • The Spanish Collection
  • Jeff Tweedy
  • Sukierae
  • Leonard Cohen
  • Popular Problems
  • Jessie Ware
  • Tough Love
  • Barbra Streisand
  • Partners
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter