17 mei

concertverslag: James Taylor

James Taylor opent zijn uitverkochte seated concert in de Heineken Music Hall op woensdagavond met Blossom, maar zijn bloeiperiode heeft hij al geruime tijd achter zich liggen.
 
Sinds 1968 is hij een vaste waarde geweest tussen een rijtje singer-songwriters op barkrukken zoals Boz Scaggs en David Sylvian, mannen wiens muzikale klank en kleur hij deelt. Hoewel Taylors verleden vol huwelijken, verslavingen en ongeluk hem ook op een ander spoor had kunnen brengen, is het anno 2012 vooral Sunny Skies voor de zanger - zoals hij via het tweede nummer van zijn beheerst gespeelde optreden zelf te berde brengt.
 
Gespeeld en opgenomen met de Beatles, stevig geworteld in 'zijn' North Carolina, liedjes cadeau gekregen van Carole King en The Drifters, zelf vijf Grammy's én een National Medal of the Arts (uit handen van Barack Obama) ontvangen, maar bovenal alle jaargetijden na de zomer van '68 overleefd: op het podium van de Amsterdamse concertzaal zit een kalm en tevreden mens. Taylor toont zich dankbaar dat een hal van het formaat HMH nog voor hem warmloopt en in de vorm van een seated concert 3500 stoelen vult met - uiteraard - voornamelijk mensen van zijn eigen generatie of iets jonger. Luchtige grapjes wisselen af met terugblikken en een nederige kijk op zijn eigen werk. "Nu een simpel liedje, in een standaard bluesritme. Zo eentje van het type 'in case of blues, break glass'", grijnst hij halverwege de eerste set.
 
Handen worden er ook veel geschud. Met zijn bandgenoten Larry Goldings (piano), Jimmy Johnson (bas) en Steve Gadd (drums), maar ook met het publiek: in de pauze zit Taylor twintig minuten op de rand van het podium met het publiek uit de zaal te babbelen, foto's te nemen en handtekeningen uit te delen. Het biedt een mooie aanblik, het beeld van een soort van weerzien. Taylor benadrukt zelf meerdere malen dat het fijn is 'dat jullie me weer naar Amsterdam gehaald hebben' (al was zijn laatste Nederlandse optreden in 2009 op North Sea Jazz), en lijkt zich breed glimlachend zelf ook goed te amuseren vanavond.
 
Leed van weleer zit ingebakken in liedjes voor vrienden en vader, voor de 'frozen man' en de 'walking man', maar overheersend is de tevredenheid die hoort bij een mooie, lange carrière. Slotnummer is uiteraard het door Carole King geschreven You've Got A Friend. Een 'anthem', zo noemt hij het zelf, dat hij zelf graag geschreven had willen hebben. De mooiste ode aan vriendschap, wat hem betreft. Maar het randje intense droefenis dat aan een van de meest herkenbare nummers uit de jaren zeventig kleeft, wordt in de toegift toch nog snel weggepoetst met Motownklassieker How Sweet It Is. Het is in al zijn ingetogenheid de perfecte uitbundige toegift voor een avond kampvuurblues van weleer die de haardvuurmuziek van nu is.
 
****
Laatst aangepast op zondag, 20 mei 2012 10:51
Beoordeel dit item
(2 stemmen)

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Barbra Streisand
  • Partners
  • Sinéad O'Connor
  • I'm Not Bossy, I'm The Boss
  • Adam Cohen
  • We Go Home
  • Joe Bonamassa
  • Different Shades Of Blue
  • Interpol
  • El Pintor
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter