14 mei

concertverslag: Walk The Line

Het Walk The Line Festival is een event van een wonderschoon niveau. Dit weekeinde was het weer zover. Wij bezochten beiden festivaldagen op verschillende locaties in de binnenstad van Den Haag.

tekst & foto's: Anneke Ruys 

Het Belgische Oscar & The Wolf is een mooie act om de tweede festivaldag te beginnen. De band staat onder leiding van de charismatische Oscar Colombie, die ooit op veertienjarige leeftijd begon bij het Songfestival voor kids. Vandaag de dag staat hij als Oscar & The Wolf op het podium met dromerige, donkere muziek. De meeste liedjes die we horen in De Supermarkt zijn afkomstig van de eerste EP ‘Image Mountains’, een introductie naar het nog te verschijnen album. Op het podium is Oscar & The Wolf een ware muziekbeleving. Dat weten ook de toeschouwers in het kleine zaaltje waar de melancholische popliedjes met veel dynamiek een eigen publiek trekken.

Anna Aron is een bijzonder persoontje. Dat zie je al aan haar publiciteitsfoto’s waar ze met verf besmeurd op staat, met rijen kettingen om haar nek en met bizarre markeringen over haar voorhoofd aangebracht. Een creatief, artistiek typetje dus, dat haar muziek het liefst als ‘uptempo-folkrock’ beschrijft. Anna is afkomstig uit Duitsland en haar eerste album is ‘Dogs In Spirit’. De liedjes die ze brengt in Zwarte Ruiter lijken licht en vrolijk, maar als je naar de teksten luistert…dan hoor je dat die hard zijn en een scherpe ondertoon hebben. Voeg daar een indrukwekkende stage-performance bij en je hebt genoeg ingredienten bij elkaar voor een interessant optreden.

De donkere stem van Liz Green is heel bijzonder. Ze brengt bluesy folkliedjes met een geluid dat sterk doet denken aan de tijden van Judy Garland en Billie Holiday. Maar verwacht geen depressieve liedjes van deze dame, integendeel. Ze probeert ‘zware’ onderwerpen juist met humor te bezingen. De tracks van haar album ‘O, Devotion!’ klinken jazzy en het is vooral ook de speciale ‘fingerpicking’ gitaarstijl die opvalt en die we ook al kennen van singer-songwriter Anny DiFranco. Wie Green ziet vergeet al snel de wat tuttige verschijning op het podium. Ze pakt je in helemaal met haar muziek en haar sarcastische humor. “Waar zal ik nu eens over zingen? Dood, oorlog?” vraagt ze het publiek. Tijdens een liedje over een man met een vogelkop trekt ze ook een bijbehorend vogelmuts erbij op. Mag het duidelijk zijn: Liz Green zingt niet over bloemetjes en bijtjes. Toch gebeurt alles met veel lol en grapt ze op het podium met haar bandleden. Toch raakt haar muziek zodanig dat ze veel bijval krijgt. Terecht, want Green maakt liedjes die raken.

Liz Green

Tripple Nipples. Alleen de naam al wekt vreemde associaties. Deze twee excentrieke Japanse dames Yuka en Qrea konden we al eerder bewonderen op het Lowlands Festival waar ze de tent op zijn kop zetten. Apart, heel apart is dit muzikale en visuele spektakel: je houdt ervan of je vindt het helemaal niks.  Het is een vreemde, drukke show waarbij van alles gebeurt op het podium. Veel semi-naakt, wilde danspartijen en een boel showelementen komen voorbij tijdens een optreden in de Zwarte Ruiter dat als once in a lifetime bestempeld kan worden. De meiden dansen, springen, eten doughnuts die ze weer uitspugen en klimmen over de trappen naar de toeschouwers die op de eerste verdieping staan. Het publiek wordt helemaal meegesleept in de ultra wilde klanken. Sommige mensen vinden het prachtig, weer anderen vinden het verschrikkelijk, maar vermakelijk is het wel.

De elektronische rockgroep Agent Side Grinder wordt wel vergeleken met Joy Division, al voelt het live meer als OMD meets Depeche Mode oftewel de jaren tachtig en de vroege jaren negentig. Met hun originele en smakelijke mix van postpunk en industrial dance voegen zij in ieder geval een nieuwe stijl toe. De Zweden onder leiding van de ongelooflijk charismatische frontman Kristoffer Grip mogen hun naam in Paard van Troje Kleine Zaal waarmaken. Grip beweegt zich als een hagedis over het podium. Strak in het pak gestoken weet hij de mensen te betoveren met zijn diep gelaagde vocalen. Het meest recente album van de band heet ‘Hardware’ en dat is de moeite van het besluisteren zeker waard

.Op de eerste dag mocht het festival voor nieuwe internationale en nationale alternatieve muziek onder meer Bombay Bicycle Club, Oberhofer, Cave Painting en Beth Jeans Houghton verwelkomen.

Ondanks het recente negatieve subsidieadvies van de gemeente Den Haag is Walk The Line een festival dat zeker groeipotentie heeft. Het bezoekersaantal verdubbelde vorig jaar en ook voor dit jaar ziet het er goed uit. De bezoekers waren om te beginnen op dag 1 in groten getale op het bijzondere festival afgekomen.

Walk The Line is een festival waar je je laat meeslepen door compleet nieuwe acts. Geen grote namen op de affiche van de derde editie van het festival, maar dat is in dit geval niet nodig. Het is een festival met nieuwe nationale en internationale verrassingen. Bands en acts die zomaar in de toekomst op Lowlands of Pinkpop kunnen staan of de grote zalen vullen.

n het intieme Humanity House, vlak naast Paard van Troje is de juiste plek voor singer/songwriter Ron Pope, eerder de zanger van het succesvolle The District. Na het tweede album van de band besloot hij solo te gaan en met succes. Pope heeft al bijna 38.000 vrienden op Facebook, meer dan 32.000 op Myspace en 13.500 followers op Twitter. Met zijn warme stemgeluid en zijn liedjes waar bijzonder veel gevoel in ligt is Ron Pope een artiest om rekening mee te houden. Het publiek geniet in de muisstille zaal van de bluesrock liedjes die door merg en been gaan. Het album ‘Atlanta’ zal binnenkort verschijnen.

Ron Pope

De Britse Beth Jeans Houghton staat in Het Nutshuis, een kille hal vergeleken bij Humanity House dan. Ze is een jong, hip talent vanuit de nieuwe lading Britse singer-songwriters. Op het podium oogt ze uitdagend met de zwaar gestifte lippen, het opgewerkte haar en de hippy outfit. Wie de stem hoort moet meteen denken aan een combinatie van Joni Mitchell en Joan Baez, maar qua stijl wel met een touch van Gwen Stefani. In een goed gevulde hal weet Houghton samen met haar band de menigte snel te overtuigen. Tijdschrift NME noemde haar al: … a Joni Mitchell for the anti-folk generation en daar kunnen wij ons wel in vinden. Ze bespeelt banjo, keyboards en gitaar, ze zingt in hoge indringende zangmelodieën. Al met al fascinerend om naar te kijken en naar te luisteren.

Beth Jean Houghton

Het Amerikaanse Oberhofer is van een geheel ander kaliber. De 21-jarige Brad Oberhofer begon ooit als een eenmasband maar staat tegenwoordig als vierkoppige band op het podium. Deze band levert catchy indiepop af waarbij het publiek in de Zwarte Ruiter niet stil kan blijven staan. De liedjes zijn energiek, de frontman uiterst charismatisch. Nieuwgierig geworden? Dan moet je zeker het debuutalbum ‘Time Capsules II’ aanschaffen. Er zullen er vast nog wel vele volgen.

Naast de Zwarte Ruiter ligt De Supermarkt waar Cave Painting een gooi doet naar aankomende roem. Het eerste wapenfeit is in ieder gaval al binnen want de Britten mochten meteen na hun allereerste optreden al een platencontract in ontvangst nemen. Overtuigen doen zij met muziek waarvan zij zelf zeggen ‘Curled up toes for walking on rocks and sand. blessed by the sun. calmed by waving. the stone you take home…. Fleetfoxes meet Yeasayer: overtuigend klinkt het in ieder geval wel.Het debuutalbum van de band is recent verschenen.

Voor The Magnetic North keren we terug naar Het Nutshuis. Voor deze groep onder leiding van oud The Verve gitarist Simon Tong en Erland Cooper, bekend van Erland & The Carnival en aangevuld met singer-songwriter Hannah Peel bestaat veel belangstelling. Het gezamenlijke debuuutalbum heet ‘Orkney: Symphony Of The Magnetic North’ en verscheen vlak voor het festival. Dat album werd, zoals de naam al aangeeft, opgenomen in Orkney, een woeste eilandengroep in Schotland. Ook de muziek die de mannen en vrouw maken heeft wel iets woests en zit vol mystieke klanken: een mooi project wat hopelijk massaal opgepakt wordt.

Adsluiter van dag 1 in de Grote Zaal van Paard van Troje is Bombay Bicycle Club. De zaal zit bomvol en dat is niet voor niets. Deze rock & folk band die in 2006 opgericht werd door toen vier Britse 15-jarige boys kende al veel mond op mond reclame. De band uit Londen is een van de weinige optredende bands die al veel goed werk hebben uitgebracht. Met hun debuut ‘I Had The Blues But I Shook Them Loose’ werden ze al ‘het meest veelbelovende indiebandje uit Engeland’. Voor de opvolger ‘A Different Kind Of Fix’ maakte de groep een radicale ommezwaai naar een wat gevoeligere sound. In de Paard-zaal liet de band al haar muzikale skills horen en kregen daarbij veel bijval uit het publiek.

 

Laatst aangepast op woensdag, 16 mei 2012 02:20
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Sia
  • 1000 Forms Of Fear
  • Morrissey
  • World Peace Is None Of Your Business
  • Otis Gibbs
  • Souvenirs Of A Misspent Youth
  • Bruce Robison & Kelly Willis
  • Our Year
  • Jess Klein
  • Learning Faith
  • Kris Delmhorst
  • Blood Test
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter