music

Fout
  • JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 27 niet laden
  • JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 25 niet laden
03 mei

concertverslag: Steven Wilson

concertverslag: Steven Wilson foto: Eric de Boer

Ter ere van zijn geweldige album Grace For Drowning dat afgelopen jaar het levenslicht zag, was Poppodium 013 een avond lang het podium voor één van de meest getalenteerd artiesten van dit moment; Steven Wilson. Twee uur lang vergastte de Brit het publiek op een briljante show.

Wie bekend is met de solowerken van Steven Wilson weet dat progressief en zwaardere tonen zich op zijn muzikale creaties samen kunnen voegen tot één geheel. In Tilburg wachtte een vrij volle -maar nog niet uitverkochte- grote zaal tot het doek dat voor het podium was gespannen werd verlicht door een dubbele beamer en de begeleiding en uiteindelijk de kleine meester zelf het podium betrad. Na het inzetten van de eerste noten van de opener No Twilight Within The Courts Of The Sun was het twaalf tracks inclusief de toegift die de bezoekers twee uren lang de adem in deden houden. Het doek dat voor het podium was gespannen liet veel licht door en met name door gerichte ledlampen werden de artiesten soms vanachter belicht om groots op het doek te verschijnen, afgewisseld met de projecties van de  begeleidende beelden van Grace for Drowning (afkomstig van de blu-rayversie van het album uit 2011).

Blootsvoets liep Wilson af en toe naar één van de begeleidende artiesten toe, knielde voor het drumstel, dirigeerde en zong, speelde en genoot de veertiger met het uiterlijk van een twintiger van zijn werken. De tour, en ook deze exclusieve ‘Evening With Steven Wilson’ wordt grotendeels begeleid door drummer Marco Minneman (van o.a. Necrophagist), toetsenist Adam Holzman (o.a. Miles Davis), blazer Theo Travis (o.a. Soft Machine) en basgitarist Nick Beggs. Deze laatste wat excentrieke man met zijn witte vlechten in het haar en Marco Minneman waren toch wel de drijfveer van het concert, speltechnisch gezien dan. Het is prettig om te ervaren hoe de wat statische klanken die op de albums van Steven staan op het podium een soort van grofstoffelijkheid meekrijgen die enkel live kan werken. Anders gezegd, sommige delen van de tracks neigden ineens een stuk meer naar metal en dat is op een podium met deze muziekstijl alleen maar een positieve toevoeging. Als voorbeeld noem ik maar de harde stukken in een track als Remainder The Black Dog, dat best intens kan zijn. Wilson zelf was verkouden of grieperig wat overigens niet echt hoorbaar was. Toen hij zijn neus snoot na een nummer kreeg de man zelfs hulp vanuit het publiek in de vorm van voluptueus damesondergoed, dat hij maar al te graag doorspeelde naar de wat oudere bassist voor later plezier. Maar de man lééft zijn muziek en stopt ziel, zaligheid en gevoel in de composities. Ook na het wegvallen van het doek enkele tracks verder in het concert bleef Wilson meer op zijn set gefocust dan op het publiek, zonder arrogant of hautain over te komen. Het past hem én zijn composities.

Wilson trakteerde –deels vanachter zijn Moog en deels op het podium met een gitaar in de hand- 013 op een prima show met veel lichteffecten en projecties voor en achter de set. Ook een nieuwe track, die Steven had geschreven op het lijf van zijn huidige begeleiding, bracht een meer progressieve geluidsvorm die zelfs voor Wilsons persoon ongekend is, benieuwd of het volgend jaar aangekondigde vervolgalbum meer van dit soort tracks zal gaan brengen. Muzikaal bood deze lange track, Luminol genaamd, een flinke afwisseling op de soms wel heel erg duistere sfeer die Wilson weet te creëren. Persoonlijke favorieten van het concert zijn naast bovengenoemde tracks Index, Sectarian, Raider II en Get All You Deserve, dat tevens als toegift diende. Maar het hele concert lang bleef de band en de frontman overeind en wisten ze de bezoekers meerdere malen kippenvel te bezorgen. Een schoolvoorbeeld van perfectie, ik kan het niet anders omschrijven. Ook wat betreft het geluid in 013 op die regenachtige woensdagavond kan ik niet anders dan lovend zijn. Eén minpunt dat de mannen op het podium overigens niet aan te rekenen valt is de verlichting achterin de grote zaal en via de open deuren nogal zichtbaar was, maar dat was het dan ook wel. Ik kan persoonlijk niet wachten op het volgende concert van Steven Wilson, in welke vorm dan ook.

Meer informatie: http://www.swhq.co.uk/

Laatst aangepast op maandag, 14 mei 2012 10:48
Beoordeel dit item
(7 stemmen)

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Eels
  • The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett
  • The War On Drugs
  • Lost In The Dream
  • Slow Fox
  • Oh My
  • Vikesh Kapoor
  • The Ballad Of Willy Robbins
  • Foster The People
  • Supermodel
  • Future Islands
  • Singles
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter