music

24 apr

concertverslag: Motel Mozaïque

‘Iets niet missen? Kom op tijd in de zaal.’ Het is de duidelijke, ietwat gebiedende boodschap die op de stijlvolle bezoekerspolsbandjes van het Rotterdamse Motel Mozaïque gedrukt staat. Het blijkt echter op een enkele uitzondering na een goedbedoelde, maar overbodige waarschuwing. Vooraf had de organisatie van het festival namelijk al een duidelijke keuze gemaakt. Een echte grote naam ontbreekt op de affiche, zodat de andere acts meer exposure en een nieuwsgierig publiek krijgen.

Een dappere beslissing, die afgelopen weekend heel goed uitpakte. Want waar in het verleden bands als dEUS en Belle & Sebastian zorgden voor een volgepakte zaal, maar ook voor de bijbehorende frustratie bij degene die niet meer binnen konden, was er nu een redelijk gelijkmatige spreiding over de diverse festivallocaties. Motel Mozaïque is veel meer dan een muziekfestival. Het is een spannende mix van progressieve muziek, theater en beeldende kunst en vindt plaats op verschillende binnen- en buitenlocaties in de Maasstad, waarbij bezoekers voor een prikkie zelfs kunnen blijven pitten. Dat Rotterdam weinig poppodia heeft, is dan ook op vrijdag en zaterdag niet te merken, want de bezoekers van het festival kunnen kiezen uit maar liefst twaalf locaties. Het festival is daarmee meer verspreid over de binnenstad dan ooit daarvoor.

De Hofbogen, een prachtig gerenoveerd gebied nabij het voormalig Hofplein Station, is de nieuwste aanwinst en ook direct de plaats waar 3voor12 met (akoestische) sessies zelfs liefhebbers zonder ticket pleziert. Zo kan al op vrijdagmiddag Blaudzun gratis bewonderd worden. En dat is best bijzonder, want de tour van de band is al maanden stijf uitverkocht. Blaudzun is met Moss zonder twijfel een van de meest interessante liveacts van ons land en de band weet in twintig minuten jazzpodium Bird volledig naar de hand te zetten. Ondanks dat het voor het zevental flink proppen is op de kleine bühne en het geluid wat blikkerige klinkt, maakt de groep van frontman Johannes Sigmond er een kort, maar mooi feestje van, met single Elephants als logische afsluiter.

Aan de andere kant van het Rotterdamse centrum trapt niet veel later White Rabbits af in Rotown. Het zestal uit New York draait alweer een aantal jaartjes mee en heeft de hoge verwachtingen, die het debuut Fort Nightly opriepen, nooit echt kunnen waarmaken. De band, die de eeuwige vergelijking met Spoon moet doorstaan, speelt no-nonsense indierock, die ritmisch vernuftig in elkaar steekt, maar toch wat zielloos aanvoelt. Het volgepakte Rotown maalt er niet om, wat al op de vroege avond voor een zweterige sfeer zorgt en dus de ideale start van een avondje rocken vormt.

Wie echter na het Amerikaanse geweld naar de Schouwburg trekt, voelt direct de rockenergie uit zijn lichaam stromen. Soap & Skin (Anja Plaschg) voert daar namelijk een prachtig theatrale, maar bloedserieuze show op, waarbij breekbare fluisterzang en oorverdovende bombast elkaar afwisselen. Dat de pas 21-jarige Oostenrijkse wegkomt met soms ronduit matige zang, ligt vooral aan de intensiteit waarmee zij – met zevenkoppig orkest - hel en verdoemenis lijkt aan te kondigen met ieder nummer. De frêle zangeres is als een magneet voor de ogen en met de minimale, maar buitengewoon effectieve belichting, werkt haar optreden hypnotiserend en confronterend tegelijk. Hoogtepunt is het beklemmende Vater. En ode aan haar overleden vader en het enige nummer dat Soap & Skin in haar moedertaal uitvoert.

Degene die in de Schouwburg blijft hangen, maakt op deze avond de juiste keuze. Want Fink is het absolute hoogtepunt van de openingsdag van Motel Mozaïque. De Brit, die in een vorig muzikaal leven zijn brood verdiende als dj en producer, is eigenlijk altijd een zekerheidje, maar vanavond laat hij zien enorm gegroeid te zijn sinds zijn debuut als singer-songwriter in 2006. Naast de virtuoze zang van de inmiddels 39-jarige Fink, valt vooral de band, met bassist en drummer, in positieve zin op. Vooral de laatste speelt retestrak, maar ingetogen, waardoor Fink de spanningsboog steeds verder kan aantrekken. Vanaf de bloedmooie opener Perfect Darkness zit het publiek op het puntje van de stoel of staat het geboeid en met een grote glimlach de Brit te bewonderen. De intense beleving wordt tussen de songs door verlicht door wat flauwe grapjes en anekdotes over de eerste keer dat hij op het festival mocht aantreden. Met Sort Of Revolution besluit Fink zijn indrukwekkende set, die bij een volgende gelegenheid in een setting als Carré zeker niet zou misstaan.

De eerste dag wordt afgesloten met de vroegrijpe Jamie N Commons. De geboren Engelsman, die al zijn jaren in de Verenigde Staten woont, klinkt als een roestige blueszanger, maar is pas 23. De BBC zag in hem een van de grote talenten van 2012 en ondanks dat hij nog geen album uit heeft, zorgt dat voor een goedgevulde zaal van Gouvernestraat, het oude Lantaren-Venster. N Commons is een prima zanger en showman, maar toch overheerst het gevoel dat vooral zijn leeftijd een rol speelt in deze mediahype. De Brit klinkt als Joe Cocker in de tijd van Mad dogs & Englishmen, maar daar ligt ook meteen het probleem. Door deze vergelijking klinkt N Commons niet bijster origineel en daar helpen ook de recht-toe-recht-aan-liedjes niet bij. Het is daarom wijs om eerst het debuutalbum van N Commons af te wachten, voor grote festivals deze –ongetwijfeld- getalenteerde whiskystem vastleggen.

Niemand minder dan Lisa Hannigan mag op zaterdagavond openen in de grote zaal van de Schouwburg. Nu zal de naam van deze Ierse zangeres niet direct belletjes doen rinkelen, want als soloartiest is ze nog niet zo lang bekend. Haar eerste album werd zelfs niet uitgebracht in ons land. Veel bekender is Hannigan vanwege haar duet 9 Crimes met Damien Rice, van wie ze enkele jaren geleden muzikaal afscheid nam. Een goede zet, want de Engelse bewijst –net als drie maanden geleden tijdens Eurosonic – dat ze een mooie toekomst voor zich heeft als singer-songwriter. Hannigan is een charmante verschijning, die met haar verlegen giechellach en soms wat timide uitstraling, al snel het publiek op haar hand heeft. Met mooie fluisterliedjes en zwierige voet-op-de-grond-stamp folkpop is Hannigan dan ook een heerlijk luchtige, maar vooral uitstekende opener van de slotavond.

Veel harder en ongenuanceerder gaat het er in Off_Corso aan toe. Daar speelt The Maccabees een rammelende set, die door de duidelijk stoned spelende Britten nooit naar een hoog niveau wordt getild. Een gemiste kans, want deze show had voor de band wellicht de deur naar een festival als Lowlands kunnen openen. En dat is in meerdere opzichten jammer, want potentie hebben de Engelsen voldoende. Luister eens naar het laatste album Given To The Wild, waarop The Maccabees verder gaan, waar Arctic Monkeys jaren geleden al ophield. Nu blijft het in Rotterdam bij een bak rommelig geluid, dat zo hier en daar op een enthousiast dansje kan rekenen, maar toch het merendeel van de bezoekers na afloop ietwat teleurgesteld doet vertrekken.

Met Patrick Watson heeft de Schouwburg wederom een schitterende afsluiter, die het moet opnemen tegen het uber-hippe Django Django, dat op hetzelfde tijstip de Mini Mall in de Hofbogen afbreekt. Watson is een hedendaagse troubadour, die het betoveren van zijn publiek tot vakmanschap heeft verheven. De Canadees heeft een loepzuivere stem en daarnaast een uitstekende band, die hem ondersteunt, maar vooral aanvult. Dat blijkt al op de prachtige opener Lighthouse, eveneens het eerste nummer van zijn nieuwe album Adventures In Your Own Backyard. De muziek en de stem van Watson smelten al vanaf de eerste tonen ineen. In ruim een uur neemt de 33-jarige zanger het publiek mee van jazzy blues naar rijk gearrangeerde, bijna klassieke composities. Zijn bekendste nummer The Great Escape is de perfecte afsluiter van het concert én het festival.

Wederom was Motel Mozaïque namelijk een prachtige culturele ontsnapping uit de werkelijkheid. Een festival dat zich nu al twaalf keer heeft bewezen en laat zien dat de popcultuur in het Rotterdamse, ondanks het gebrek aan een flinke zaal, toch echt springlevend is.

Laatst aangepast op maandag, 14 mei 2012 11:03
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
John den Braber

Redacteur Muziek.NL, Nieuwe Revu en North Sea Jazz
Leeftijd: 41
Favoriete genres/specialiteiten: indie pop, jazz en hiphop. 

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • The War On Drugs
  • Lost In The Dream
  • Slow Fox
  • Oh My
  • Vikesh Kapoor
  • The Ballad Of Willy Robbins
  • Foster The People
  • Supermodel
  • Future Islands
  • Singles
  • Paloma Faith
  • A Perfect Contradiction
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter