Fout
  • JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 24 niet laden
08 okt

Concertverslag: Joe Bonamassa in Carré

joe bonamassa 24-01-2011 joe bonamassa 24-01-2011 \N
Hij doet in zijn pak en met zijn zwierige houding een beetje aan Benjamin Herman denken. Maar het wapen van keus is bij Joe Bonamassa geen saxofoon, maar een gitaar. En daar is hij is mee vergroeid. Letterlijk, bijna, want hij groeide op in de gitaarwinkel van zijn ouders. Dat gegeven, in combinatie met zijn liefde voor (Engelse) blues, hebben van hem de internationaal vermaarde muzikant gemaakt die hij vandaag is. En in die hoedanigheid stond hij op vrijdagavond, voor de derde uitverkochte avond op rij, in Carré Amsterdam. Niet vaak gaan de bezoekers met piepende oren die klassieke zaal uit, maar vanavond dus wel.
Niet in de minste plaats dankzij de drie bandleden die Bonamassa op het podium versterken. Naast toetsenist Rick Melick en bassist Carmine Rojas valt vooral drummer Tal Bergman op, die tijdens het twee uur durende concert een perfect klankbord voor het gitaarspel van Bonamassa blijkt te zijn. De vergelijking met Animal van The Muppets dringt zich, zoals bij zo veel drummers, bij Bergman op, maar dat is meer vanwege zijn wild dansende langharige krullenbol dan vanwege zijn spel, dat strak en afgemeten is - hoewel het speelplezier wel weer bijna ‘Muppetesk’ aan doet.

De hoofdreden van Bonamassa’s komst naar Europa is zijn nieuwste album Dust Bowl, dat een half jaar geleden uit kwam en hem in Europa eindelijk vastere grond onder de voeten bezorgde. Op het vasteland althans, want in Engeland kennen ze hem al wat beter. Joe speelt namelijk in een superband waar ook Glenn Hughes (Deep Purple) en Jason Bonham (zoon van Led Zeppelin-drummer John Bonham) deel van uitmaken. Op het nieuwe solo-album is Glenn Hughes overigens ook te horen, evenals John Hiatt. Producers is Kevin "Caveman" Shirley, die ook Led Zeppelin onder zijn hoede heeft gehad.

Een nagenoeg Brits album dus - maar dat is niet zonder reden: hoewel opgevoed met de klanken van de Delta Blues, ligt Bonamassa’s persoonlijke smaak dichter bij de Britse blues zoals die door Peter Green (Fleetwood Mac) en Eric Clapton vertolkt wordt. Dat betekent een lichtvoetiger geluid. Blanker, zo je wil, en meer gericht op techniek dan op de grassroots emotie die in zwarte Amerikaanse blues schuil gaat.

Aan de techniek van Bonamassa scheelt niet zo veel. Of beter gezegd: er zijn weinig mensen, zeker van zijn leeftijd (hij is van 1977) die met zó veel gevoel een gitaar kunnen beroeren. Blues, rock, metalinvloeden of Spaanse klanken: alles tovert de man ogenschijnlijk moeiteloos uit zijn gitaar, waarbij gepriegel op de vierkante millimeter niet geschuwd wordt en keer op keer weidser klinkt dan de positie van zijn handen op de gitaar mogelijk zou moeten maken. Maar een technisch perfect gevoel voor gitaar spelen, maakt nog niet automatisch emotie los uit de snaren.

Op dat punt schort het zelfs een beetje. Inhoudelijk bewandelt een aantal nummers tekstueel de weg van de minste weerstand (over treinen in het donker, of stoffige verlaten gebieden) terwijl er in het stemgebruik van Bonamassa weinig variatie doorklinkt. Soms lijkt hard uithalen met zijn stem hem het beste, maar dat zijn momenten waarop je als luisteraar liever hebt dat hij zich meer op zijn gitaar dan op zijn zang richt. Gelukkig is hij zich daar zelf ook van bewust en ligt de focus voornamelijk op zijn virtuoze spel.

Bijna de hele show is elektrisch, maar de dikke vijf minuten die hij uittrekt om op een akoestische gitaar zonder begeleiding van zijn band ten gehore te brengen, maken de meeste indruk. Alle stijlen door elkaar klinken er uit het instrument en Joe lijkt - voor het eerst tijdens het optreden - in een geconcentreerde trance. Bijna een opluchting om te zien dat zelfs hij voor het ‘extraspeciale’ werk nog een beetje zijn best moet doen. Want anders kun je niet anders denken dan dat hij, zoals het een goed bluesartiest betaamt, zijn ziel aan de duivel heeft verkocht in ruil voor gitaarskills die zomaar eens tot de meest indrukwekkende ter wereld zouden kunnen horen. In combinatie met de akoestiek in Carré én een goede begeleidingsband die het tempo hoog hield, leverde dat een optreden op dat met recht een zegen voor het oor genoemd kan worden.
Beoordeel dit item
(0 stemmen)

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Laatste CD Reviews

  • Otis Gibbs
  • Souvenirs Of A Misspent Youth
  • Bruce Robison & Kelly Willis
  • Our Year
  • Jess Klein
  • Learning Faith
  • Kris Delmhorst
  • Blood Test
  • Loudon Wainwright III
  • Haven't Got The Blues (Yet)
  • Jyoti Verhoeff
  • Riven - Full Moon/Dark Moon
  • Volg ons ook op:

    FacebookTwitter