Dit tweede soloalbum was en is nog altijd aanmerkelijk beter dan eersteling McCartney. Hij had duidelijk meer aandacht besteed aan de songs en de bijna achteloze productie klinkt 41 jaar na dato nog altijd vitaal en fris. Maar het zijn vooral de songs die RAM zo bijzonder maken. Zo grijpt hij op Uncle Albert/Admiral Halsey naar de symfonie van Abbey Road en overklast hij het merendeel van het materiaal van Let It Be in de single Back Seat Of My Car. We kunnen nog wel even doorgaan met de opsomming van rake McCartney-liedjes zoals Monkberry Moon Delight, Smile Away en The Joyfull Noise. Dit is McCartney op zijn allerbest. Daarnaast zijn de extra’s dik oké. Het bevat een aantal onuitgebrachte maar prima liedjes uit diezelfde periode en de single Another Day. En vergeet niet de hier opgediende en waarachtig mooie orkestrale versie van RAM die McCartney in 1977 uitbracht onder de naam Thrillington. Na McCartney 1 en 2 is dit wederom een subliem staaltje van goed re-release beleid.
