music

Moss werd haast op draagstoel door Nederland gedragen na hun tweede album Never Be Scared/Don't Be A Hero. Ze wonnen de VPRO 3voor12-Award en overal dook de band op. Niet zo gek overigens. Marien Dorleijn, de voorman van Moss, mogen we best kwalificeren als één van de beste songschrijvers in Nederland. Hij kent de wetten waaraan een goed liedje moet voldoen en weet dit op een volstrekt autonome manier toe te passen. Zo ook op Ornaments, een album dat absoluut geen kopie is van diens twee voorgangers. Op de achterkant staat een raaf en de sfeer is zwart en wit, leven en dood. Dat is ook de thematiek van Ornaments dat geen vrolijke plaat is. Niet dat de frivoliteit volledig is verdwenen. Maar Dorleijn laat hier toch zijn wat meer donkere kant zien. Het is wel jammer om te constateren dat in vocaal opzicht het vertrek van Bob Gibson de band een veer heeft moeten laten. De o zo mooie samenzang van Moss is hier grotendeels verdwenen. Maar de elf tracks op Ornaments vertellen wel een verhaal en de band durft de confrontatie met het vrij recente maar succesvolle verleden aan. De gitaar is wat naar de achtergrond verdreven en elektronica krijgt meer ruimte. Ook duidelijk is dat de band duidelijk meer tijd heeft besteed aan de productie en subtiele instrumentaties die overal opduiken. Maar het zijn toch vooral de innemende liedjes van de geboren Zeeuw Dorleijn die hier om terechte aandacht vragen. Het cumuleert hier in de werkelijk bloedmooi titelsong die dit werkstuk afsluit.