music

Wat voor sterrenhemel hang je boven een project zoals dit. Chimes Of Freedom: The Songs Of Bob Dylan is een ambitieuze actie met . Vier cd's, 75 nummers en meer dan 80 artiesten die op geheel eigen wijze een interpretatie doen van een Dylan-song. Een hele kluif dus en niet elke hap smaakt even goed. Dat kan ook niet. Een Dylan-song bewerken vraagt om visie en lef. Sommigen komen daar heel goed weg mee. Anderen hadden gewoonweg niet op dit werkstuk mogen staan. Maar daar later meer over. Laten we eerst beginnen met de vrij voorspelbare namen. Pak Mark Knopfler, het maatje van de grootmeester. De Engelse gitarist zet een werkelijk sublieme versie van Restless Farewell weg. Iets wat ook de minder bekende Thea Gilmore doet met I'll Remember You. Het zijn toch vooral de artiesten die zelf regelmatig akoestisch ten strijden trekken die op Chimes Of Freedom overeind blijven. Kris Kristofferson die bijvoorbeeld met Quinn The Eskimo (Mighty Quinn) uit een uiterst origineel vaatje tapt. Dat geldt ook voor Dylan-adept Steve Earle die vol de roos treft met One More Cup Of Coffee. Zij blijven allen vrij dicht bij het origineel. Maar een enkeling durft een Dylan-song daadwerkelijk binnenstebuiten te keren. Zo maakt Tom Morello van Blind Willie McTell een trip hop-orgie, geeft Queens Of The Stone Age aan Outlaw Blues een hoop sexappeal en laat The Gaslight Anthem hun versie van Changing Of The Guards door de garage stuiteren. Soms ook gaan juist dit soort escapades verkeerd. Michael Franti verslikt zich hopeloos in Subtererranean Homesick Blues en haalt Natasha Bedingfield uit Ring Them Bells elk moraal. Volledig misplaatst is de aanwezigheid van voormalig kindsterretje Miley Cyrus. Maar er staat zoveel moois tegenover. Bijvoorbeeld Angelique Kidjo's bewerking vanLay, Lady, Lay of een bewerkte versie van Johnny Cash die met de Avett Brothers One To Many Mornings doet. Het is echt grasduinen door deze box maar met enig geduld dwarrelen de pareltjes als vanzelf naar beneden. En die paar uitglijders kun je gewoon skippen.