Er zijn genoeg namen van grote bands in het progressieve rockgenre waaruit menige band invloeden kan oppikken. A Liquid Landscape meldt trots het podium gedeeld te hebben met Riverside, Anathema en Karnivool. De band uit het noordelijke deel van Nederland leverde al eerder een in eigen beheer uitgebrachte EP af met de titel A Long Lost Traveller, waarvan twee nummers ook op dit album weer terugkomen. Ondanks dat er op deze korte cd slechts drie tracks stonden hebben de vier leden het de afgelopen tijd vrij goed gedaan. Zo wonnen ze een prestigieuze popprijs en waren meerdere concerten goed bezocht. Voor hun eerste langspeler kregen de heren technische ondersteuning van Forrester Savell (Helmet, Karnivool).
De eerste langspeler van de mannen kent een elftal tracks waarop muziek de boventoon voert. Het conceptalbum Nightingale Express handelt over een reis, zowel innerlijk als fysiek, naar waar men behoort te zijn. Met alle onzekerheden, zelfverloocheningen en ups en downs die bij zo'n reis horen. De plaat opent met een bijna dertien minuten tellende titeltrack waar de band al een flinke voorproef geeft van het album. Invloeden zijn er overvloedig, denk maar aan Anathema qua gitaarlijnen en een opbouw die doet denken aan een mix van Porcupine Tree, Mogwai en zelfs Riverside. Maar het zoekende aspect van gevorderd musiceren herbergt ook een gevaar waar de band deels invalt; het te lang doorvoeren van muzieklijnen en ritmes zorgt samen met een niet altijd even zuivere zang voor een lage herkenbaarheid. Het geheel blijft zogezegd minder hangen, mede door de lengte van een dergelijke track. En eerdergenoemde invloeden hadden iets meer uitgediept mogen worden, in plaats van enkel toegevoegd. Toegegeven, de band heeft wel een soort van eigen geluid, maar komt af en toe wat zoekend op me over. Sterke tracks op het album zijn Thieves Of Time met een geweldige baslijn die goed wordt uitgediept en The Unreachable. Op de laatste balladachtige track Secret Isle worden de vocalen zelfs aangevuld door een redelijk goed zingende vrouwelijke stem. Bij tijd en wijle is Nightingale Express een bloedmooi album, maar er zitten ook tracks tussen die niet blijven hangen. Voor een debuutalbum is deze plaat helemaal niet slecht, ik denk dat de band live nog meer overredingskracht zal hebben. En welke kant het met hun muziek op zal gaan wijst enkel de toekomst uit, maar ik hou ze in ieder geval in de gaten.
