music

Laten we eerlijk zijn. Na Ray Of Light (1998) en Music (2000) heeft Madonna geen fatsoenlijk album meer gemaakt. Ze verloor de laatste jaren haar positie als trendsetter en werd vooral een navolger. Op haar laatste albums Confessions On A Dancefloor en vooral Hard Candy werd het zelf een beetje een triest verhaal. Madonna verhuisde onlangs naar een nieuwe platenmaatschappij en probeert met MDNA verloren terrein goed te maken. Mijn hoop was dat ze een beetje terug zou gaan haar pop, soul en balladroots, maar die wens boort ze met dit werkstuk faliekant de grond in. MDNA is deels vooral een clubplaat geworden.. De eerste vier tracks zijn wat betreft opgefokte dancebeat nagenoeg inwisselbaar. Madonna de zangeres krijgt nauwelijks voet aan de grond en wat we horen zijn hijgerige en kreunende stemmetjes die ook nog eens zijn verstopt in geluidsbrij. Give Me All Your Luvin' dat na ruim 25 minuten muzak in het middenstuk van de plaat staat, is het eerste echte goede popnummer met een lekker refreintje en grappige high school-koortjes. De song krijgt goed gezelschap van Superstar dat zo op haar betere albums had kunnen staan. I Don't Give A F.. dat ze doet met haar jongere evenknie Nicki Minaj, is net als overigens het gehele tweede deel van MDNA erg aardig. William Orbit draaft als producer weer succesvol op I'm A Sinner dat raakvlakken heeft met Beautiful Stranger. Prijsnummer is de ballade Falling Free dat ze ook met Orbit deed en tekstueel de enige verwijzing is richting het mislukte huwelijk met regisseur Guy Ritchie. Conclusie: MDNA is letterlijk een splijtzwam. De eerste vijf tracks vormen een zoveelste pogingen van Madonna om brokken te maken in de dance- en clubscene, terwijl de andere zeven tracks absoluut de moeite waard zijn. Kortom, MDNA is beter dan haar laatste twee schijfjes maar toch nog altijd van een minder kaliber dan het onvolprezen Ray Of Light.