music

Anathema deed op zondagavond 4 november Tilburg aan om in de grote Dommelsch zaal van Poppodium 013 hun Weather Systems tournee af te sluiten. De verwachtingen waren hooggespannen, zowel bij het publiek als bij de band zelf. En dan gebeuren er juist dingen waar niemand grip op kan hebben, zo ondervond de band uit Liverpool.

Hoe kan een band blijven innoveren en evolueren en toch zijn fans aan zich weten te blijven binden en vooral vasthouden? In het geval van het Britse Anathema is het me een raadsel, hoewel het enige verklaarbare antwoord moet liggen in de zeer hoge kwaliteit van de muziek van de groep, hoe divers ook. Hun negende studioalbum is uit!

Anathema begon als melodieuze doom-metalband en ontpopte zich binnen de eerste negen jaren van hun bestaan al tot muzikale en innoverende progressieve muziek. En dat werd met open armen verwelkomd door zowel pers als een groot deel van de fans van het eerste uur. Daarna volgden enkele albums met nog meer rust, gelaagde composities, ruimte voor keyboards en spanden de heren van de band (af en toe ondersteund door schaarse vrouwelijke vocalen) de kroon door bands als Pink Floyd, Porcupine Tree en zelfs commerciële successen als Coldplay flink te eren dan wel naar de kroon te steken. Een bedoeling heeft de band nooit gehad, behalve fijn musiceren. Hun eigen sound is altijd overeind gebleven, met die mooie feedbackgitaar en de stemmen van de broeders Cavanagh als herkenningspunt. Hun laatste studioalbum (We’re Here Because We’re Here) stond in 2010 terecht hoog in vele jaarlijsten en het smakelijke tussendoortje van vorig jaar (het fijneFalling Deeper) en nu is het aangekondigde echte nieuwe album dan verkrijgbaar: Weather Systems.

En wat is het een fijn album geworden, weer. Waar WHBWH nog af en toe wat analytisch progrockachtig klonk is de nieuwe plaat wederom het resultaat van een evolutie van de band. Het eerste dat opvalt is het veelvuldig inzetten van de mooie stem van zangeres Lee Douglas, die al eerder te horen was op Anathema-albums. Negen tracks lang onderhoudt de band met mooie progrock, waarbij niet het technische spel maar de composities voorop zijn komen te staan. Er zit ook een lijn in het album, al wordt de luisteraar tijdens de openingstrack Untouchable part 1 even op een  verkeerd been wordt gezet door een wel heel erg toegankelijke popsound. Overvloeiend in nummer twee (Untouchable part II)is er weer veel herkenning, hoewel de band van hier af aan meer experimenteert met geluiden (The Storm Before The Calm is vrij vernieuwend voor Anathema) en er meer samenzang klinkt. Zowel door de heren Cavanagh als Lee Douglas. Les Smith heeft de band afgelopen jaar verlaten wegens het verschillen van muzikaal inzicht, waardoor Daniël Cavanagh nu de keyboards voor zijn rekening neemt. Live ondersteunt Daniel Cardoso de band. Ook vrij vernieuwend is dat het album geen enkel echt hoogtepunt heeft, elk nummer is sterk en kent een eigen piek.

En zo is het natuurlijk makkelijk te voorspellen dat Weather Systems weer op veel jaarlijsten aanwezig zal zijn dit jaar. Er staat namelijk geen enkele slechte track op het album. De productie is dit keer niet in handen geweest van Steven Wilson (Porcupine Tree, No-Man), die aan WHBWH meewerkte, maar geschiedde door Vincent en Daniël Cavanagh, samen met Christer-André Cederberg. En hoewel de plaat niet slecht is geproduceerd, had ik graag nog wat meer dynamiek gehoord. Vooral de drukkere stukken met elektrische gitaarondersteuning lijden wel eens aan een overschot in hardheid. Niet zo erg als het laatste Tindersticks-album, maar toch. Mindere keuze, het lijkt nog steeds in de mode te zijn. De opnames zelf geschiedden in Noorwegen, Liverpool en Wales. Allemaal plekken die speciaal zijn voor deze band van familie en vrienden. Weather Systems is een geweldig album geworden en het is reuze knap dat een band zichzelf zo vaak opnieuw kan uitvinden, waarvoor enkel respect mijnerzijds. Het album is verrijkt met erg mooi uitgevoerd artwork en komt ook uit op vinyl. En dat Anathema nog steeds niet is doorgedrongen tot het grote publiek is voor mij een groot raadsel…. Gewoon kopen, die plaat. Laat u omringen door emoties, atmosferische composities en vooral schoonheid.

Eric de Boer

Label: KScope

Speelduur: 55:45 minuten

Website: www.anathema.ws

Na de release van het geweldige comebackalbum We’re Here Because We’re Here afgelopen jaar heeft de progressieve rockband Anathema uit Liverpool niet stilgezeten. Want ondanks het nodige toeren dat standaard bij een nieuw album hoort heeft de band een nieuw album uitgebracht dat terugblikt op het begin van de band, verpakt in een orkestrale setting. Ik sprak met Vincent Cavanagh over het nieuwe album, de toekomst en een recente persoonlijke tragedie voor de band.

Ter promotie van het laatste album We’re Here Because We’re Here, doet Anathema vanavond de Effenaar aan. De plaat krijgt bijna unaniem goede recensies, zo ook hier op Muziek.nl. Collega Eric de Boer zei daarover: “Zonder een kopie van zichzelf te worden of terug te willen naar de roots, is de band geëvolueerd in een op zichzelf staand muzikaal fenomeen met bestaansrecht.” De spijker op de kop, lijkt me. Maar voordat Anathema het podium opkomt, mogen eerst Petter Carlsen en Long Distance Calling zich presenteren aan de aardig gevulde Effenaar.

Begin 1990 vond er in Groot Brittannië een muzikale omslag plaats in de jonge underground metal scène. De invloeden van bekende bands uit de jaren tachtig hadden zijn weerslag op de nieuwe opkomende bandjes, die veelal de garages bij papa en mama thuis en kleine clubs gebruikten om demo’s te produceren en aan een klein publiek ten gehore te brengen. Hoewel grote namen vaak werden beluisterd door de vaak jonge muzikanten ( Slayer, Maiden, Sabbath, Metallica) maar ook minder bekende death metal bands als Venom of echte vroege doom metalbands als Candlemass of Saint Vitus, kregen de diverse bands uit de arbeiderssteden diverse invloeden mee. De verveling van de saaie steden en de hang naar het duistere bracht perfectie in een nieuw genre, de Britse doom metal was geboren.