Het zou heel gemakkelijk zijn om dit album volledig af te kraken. Paul McCartney die teruggaat in grootmoeders tijd en de liedjes doet waar hij voor de open haard samen met zijn ouders naar luisterde. Mijn eerste reactie was ook afwijzend. Voor dit soort Standards heb je een fenomenale stem nodig. Jawel, McCartney was technisch de beste zanger van The Beatles maar ten opzichte van mensen zoals Frank Sinatra, Dean Martin en meer jonge aanwas zoals Harry Connick Jren Michael Buble moet hij het afleggen. Het is grappig overigens dat het juist John Lennon was die het altijd haatte als McCartney op de latere albums van The Beatles koketteerde met oude muziek. Ragtime, vaudeville, Tin Pan Alley...het was allemaal aan onze Paul besteed en paste het ook toe in zijn liedjes.
De sfeer hier is warm, gezellig en nostalgisch. Alles werd super adequaat door de fameuze gladstrijker Tommy LiPuma opgenomen. Deze soulman weet hoe je stem, strijkers en een jazzcombo tot in de perfectie moet vastlegen. Samen met mixer Al Schmitt die we nog kennen van de platen die Trijntje Oosterhuis met Burt Bacharach maakte, nam Macca 16 songs op. 4 schreef hij er zelf de rest zijn van classic songschrijvers zoals Irving Berlin, Harold Arlen en Johnny Mercer, Frank Loeser en Johnny Burke. Het grappige is dat niet zozeer de overigens geloofwaardige vocale vertolking van McCartney naar Kisses On The Bottom hier de twijfelaar over de streep trekken. Nee, het is bijvoorbeeld het prachtige pianospel van Diana Krall in de openingssong I'm Gonna Sit Right Down And Write Myself A Letter dat alle aandacht trekt. Daarnaast spelen er geweldige muzikanten op mee zoals de onvolprezen gitarist John Pizarelli, drummer Vinnie Colauita en bassist Christian McBride. Overigens was McCartney zo slim om niet proberen als een crooner de songs in te zingen en daardoor wegblijft van wanproducten die eerder collega's zoalsRod Stewart en Michael Bolton ons voorschotelden. Hij blijft zijn eigen stem trouw en dat past prima bij het geluidstapijt dat LiPuma en Schmitt voor hem creëren. Van zijn nieuwe nummers valt vooral My Valentine in de prijzen. Het lijkt een beetje een nummer dat zo is weggelopen uit een vergeten Broadway-show. Hierbij krijgt hij overigens gloedvol hulp van gitarist Eric Clapton. Wat dit werkstuk wel duidelijk maakt is dat de stem van McCartney langzaam zijn kracht begint te verliezen. Het werkt overigens wonderwel in een nummer zoals Bye Bye Blackbird. De cd blijft overigens niet volledig overeind en had hij wat mij betreft zijn bewerkingen van It's Only A Paper Moon of Always voor eigen gebruik mogen houden. Maar als geheel klinkt Kisses On The Bottom een beetje als een vakantiealbum en dan ook nog eentje van alle jaargetijden.
