Trijntje Oosterhuis lijkt al zeker een decennia verloren voor de popmuziek. De redding komt echter uit onverwachte hoek. Niemand minder dan Anouk stelde voor om samen met haar vriendin een nieuw album te maken. Na beluistering van Wrecks We Adore moeten we stellen dat Anouk veel meer invloed heeft gehad dan afhankelijk werd gedacht. Sterker nog, Trijntje klinkt bij vlagen als Anouk en is het duidelijk dat de Haagse rockzangeres ook duidelijk als een soort van zangcoach heeft gediend. Het album werd gemaakt met hetzelfde team dat bestaat uit de Zweden Tore Johansson en Martin Gjerstad. Zij werkten ook aan de laatste twee albums van Anouk. Er is werkelijk niets gedaan om dat te verhullen. Zelfs tekstueel heeft ze zich niet aangepast op het gelukkige gezinsleven van Trijntje. Die gaan vooral over hartzeer, verbroken liefdes en onbeantwoorde beloften. Trijntje geeft zelf aan dat ze er geen enkele moeite mee heeft gehad om deze uitingen zelf vocaal te omarmen. Dat siert haar. Trijntje zingt met meer durf, passie en emotie dan op haar voorgaande werkstukken. Maar het zijn toch vooral de songs met soul die haar het best liggen. Een nummer als Happiness bijvoorbeeld dat haar op het lijf is geschreven. Ook de instrumentaties zijn vilein en de productie knap. Wat ik wel jammer vind is dat Trijntje op Wrecks We Adore geen moment rockt. Volgens mij heeft zij nu juist de power en de ballen om haar strot eens lekker tegen een paar gitaarrifs aan te gooien. Voor de rest is er weinig mis met Wrecks We Adore dat met de rake balladeTime een waarachtig hoogtepunt kent.
Jean-Paul Heck
